depressieIk heb last van “somberheid”. Al mijn hele leven. Niet heel zwaar en levensbedreigend, maar wel altijd en overal aanwezig.
Soms is het een tijdje erger dan anders. Er is geen verband met actuele gebeurtenissen. Mijn stemming beweegt veel trager dan de werkelijkheid.
Hij schommelt ook wel gedurende de dag en ik kan soms heel vrolijk worden van iets kleins, zoals muziek, mooi weer, iemand die naar me lacht of aardig is.
In tijden van somberheid maak ik me erger dan anders druk om onrecht.
Onrecht is er altijd. Dagelijks worden de levens van mensen die niemand kwaad gedaan hebben verwoest.
En ik heb geen enkele macht om er iets aan te veranderen.
Een idioot kan met een paar kogels van 35 cent alles kapot maken waar een mens zijn leven lang voor gewerkt heeft.

De truuk is, om te beseffen dat mijn stemming, anders dan die van “normale mensen”, nooit stabiel is.
Het maakt constant een golfbeweging en wat je moet doen om niet neer te storten is zorgen dat de richting van de beweging verandert van neerwaarts naar opwaarts. Een kleinigheid kan daar voor zorgen.
Schoonmaken is zo’n verandering.
In de neerwaartse beweging zie ik om me heen de plukken stof op de vloer steeds dikker worden.
De keukenvloer plakt, de aanrecht lijkt wel een vuilnisbelt. Alles is even smerig.
Al die tijd lijk ik wel verlamd. De rommel staart me aan, maar ik kan niets doen.
Ik verstop me in slaap, in nutteloze afleiding zoals internet en allerlei kansloze projecten.
Ik prijs me gelukkig dat ik nooit ergens aan verslaafd ben geraakt dan aan internet.

Die verslaving gebruik je om de werkelijkheid niet te hoeven zien.
Op een dag ga je je aan jezelf ergeren, en dan is het dal bereikt.
Je pakt een emmer, en vanaf dat moment begin je weer te klimmen.
Het werkt altijd.
Schoonmaken, brieven openmaken, nieuwe plannen maken, vrienden bellen, kapotte spullen repareren, je tante weer eens bellen, de bibliotheek binnen lopen.

Deze film heb ik in de bioscoop gezien toen hij nieuw was, in 1988.
Eigenlijk was het de enige keer dat ik na afloop niet dacht dat 3 consumpties een betere investering waren geweest.
Volgens mij was de bioscoopversie iets korter. Bijvoorbeeld :
De scene waarin de hoofdpersoon brood koopt bevatte toen geen dialoog, je zag alleen het brood en de zonnebril van eigenaar wisselen.
Ik begrijp mensen niet die niet in de gaten hebben dat ze 2 keer naar dezelfde film kijken op televisie.
Wat is je leven waard als je je alleen de laatste 6 maanden kan herinneren ?
Ik weet nog precies hoe de film eindigt.
Hij eindigt net als een depressie. Met een nieuw begin.