komkommer
Laatst kocht ik een komkommer.
Zonder folie.
Komkommers met folie verkopen ze maar aan iemand anders.
Ik sneed er thuis een paar plakjes af voor op brood, en legde wat er nog van over was in de koelkast.
En een week later lag hij er nog, toen ik dacht : wat ruikt die koelkast, ik moet hem weer eens schoonmaken.
Ondanks dat de koelkast eigenlijk al best veel schoonmaakaandacht krijgt.
Ik pakte de komkommer die zo op het oog nog best oké was.
De schil was dat ook, maar de inhoud spoot er in één keer uit.
Nu moet ik hem zéker schoonmaken, dacht ik.
Een week later waren de komkommers wéér in de aanbieding.
Die dingen zijn ook allemaal tegelijk rijp.
Weer sneed ik er een paar centimeter af en legde de rest in de…
fruitschaal.
Ik ben een ezel en die stoten zich geen tweemaal aan dezelfde steen.
Daar lag hij een week en ik zag niks.
Ben ik de enige die verwacht had dat hij groen of blauw of bruin uitgeslagen zou zijn ?
Ik sneed er een halve centimeter af en deed de rest op brood.
Hij smaakte als nieuw.

Les:
leg nooit een komkommer in je koelkast. Dan gaat hij dood van de kou, en een dode komkommer wil je niet aanraken.
Tomaten gaan ook dood van de kou.

De koelkasten zijn groter dan ooit, maar je hebt minder dan ooit om er in te leggen.
Groente is het hele jaar door vers te koop.
Als het in de winkel niet in een koelvak ligt, hoeft het er thuis ook niet in. ( duh )

Ik kocht ook een fles “rode vruchten sap”. Ja, een koopje.
Een miskoopje.
Het smaakte naar appelsap, maar dat is geel, niet rood.
Het is ook appelsap.
En water.
En een mespuntje rode vruchten.
En die rode kleur ? Bieten, vermoed ik.
Wel bewaren in de koelkast.
En flink doordrinken, want de 2-liter fles moest in 2 dagen op.