2 Dagen geleden heb ik nog geprobeerd te fietsten.
Dat gaat nog.
Min of meer.
Als je voor lief neemt dat je kan vallen en dan niet meer overeind kan komen.
Of dat je benen na een fietstochtje zo spastisch zijn dat je ze echt niet meer uit dat fietsframe gewrongen krijgt.
En je dus met fiets en al op de grond dondert.
En je je schoen moet oprapen, omdat die bleef steken.
En je, om je vernedering compleet te maken, het in je broek doet terwijl je al in de wc staat met je jas nog aan.

Ik heb ooit beschreven hoe ik tegenwoordig mijn computer in een kast heb staan, zodat ik staand kan werken.
Maar dat staan gaat nu niet meer zo goed.

Ik heb in een creatieve bui een krukje gemaakt dat mijn lichaam zittend op dezelfde hoogte brengt als staand.
Dat is natuurlijk reuze handig.
In het begin was ik bang dat hij kon omvallen, maar hij staat als een huis.

oepsSpeels als ik ben, en omdat stilzitten nooit mijn sterkste punt geweest is, moest ik natuurlijk proberen hoe ver ik achterover kon.
En weer overeind.
En weer achterover.
En ….
Oeps.
Ik voelde een stekende pijn waar vroeger mijn buikspieren zaten.

 

En net toen ik me afvroeg wat de lijkschouwer als doodsoorzaak zou invullen, kregen mijn handen grip op de poten van het krukje.
Ik heb het overleefd.