De Stripman 27-09-2009 18:27
De tijden zijn veranderd, Paco. Tegenwoordig wordt iedereen die zegt dat hij, of zij, want dat komt ook voor, Jezus is die terug is op aarde. Opgesloten in een inrichting. Wie weet zit de echte daar ook al jaren…;o)

Hij zat niet in Emergis, of in ieder geval niet op mijn afdeling, toen ik daar heel kort mocht verblijven.
Er zaten wel veel mensen die iets hadden met plas.
Mijn kamergenoot plaste ‘s-nachts in bed, en hing dan zijn natte onderbroek op de verwarming te drogen.
Ik had het niet eens erg gevonden, als hij hem vantevoren even had uitgespoeld in de wasbak, hoewel ik me ook moest scheren in dezelfde bak.
Je kan niet alles hebben, hoewel ik eigenlijk best veel kan hebben.
Een andere kon niet mikken.
De hele vloer kreeg een beurt, je moest met je slippers aan naar de wc, waar een halve centimeter water stond.
Een paar vrouwen klaagden er over bij de leiding.
Vrouwen hebben toch iets meer cleanlyness dan mannen, ook al zitten ze vaker in de isoleer.
De isoleer is nog iets erger dan een politiecel.
In tegenstelling tot politiecellen, die gewoon gemaakt zijn om mensen te beschadigen, heeft een isoleercel niets waar je je aan kan bezeren.
De privacy in een isoleercel is echter nog wat beroerder.
Mannelijke hulpverleners kunnen je van top tot teen bestuderen als je er in zit, soms zonder kleren.

Ik kan er slecht tegen als mensen tegen me liegen.
Er hing een prikbord boven elk bed, voor de vele “beterschap” kaartjes.
Misschien zat ik er te kort, of wilde niemand dat ik beter werd, maar mijn prikbord was leeg.
Ik maakte van punaises een plaatje van een zonnig palmboomstrand.
Mijn kamergenoot werd bedolven onder de post.
Toen de zon uit mijn tekening verdwenen was, vroeg ik mijn kamergenoot of hij wist waar die 4 punaises waren.
Ik weet het niet, ik heb ze niet gezien, zei hij.
Toch was hij een vrome christen, hij stond er op dat we bij het eten allemaal ons gebed opzegden.
Hij liet merken dat hij me maar een rare snuiter vond.
Dat was wederzijds, maar ik hield mijn mond.
Dat werkte, want ik mocht na een paar dagen weg van de psychiater.
Als het Gods wil was, zit hij er nog steeds.

Er zat ook een hele aardige schizofreen. Het was helemaal mis gegaan, hij mocht niet meer naar buiten.
Hij had de HTS nog afgemaakt, zelfs een tijdje gewerkt, maar hij zwierf alleen nog maar op straat.
Hij was erg blij dat ik hem een biertje gaf, en niet alleen maar omdat hij een alcoholist was.

Een vrouw zonder gevoel zat er ook.
Ik voel niets meer, zei ze.
Het was opeens helemaal weg.


Een andere vrouw vertelde me steeds dat haar man de duivel was.

Moeten ze je daarvoor opsluiten ?

Ik hoopte wel dat ik haar man nooit zou zien.


Er was ook een meisje dat heel aardig was en iets voor me maakte. Zomaar.
Even later zat ze in de isoleer. Vrijwillig, gelukkig.

Er was iemand die niet wilde blijven.
Ze werd aan haar broekspijpen van het hek getrokken door 4 hulpverleners.
Ondankbaar nest.

Een andere man die eigenlijk niet wilde blijven had net te horen gekregen dat zijn familie het niet met hem eens was.
Hij was helemaal niet dom, had een hoge functie gehad, maar was door de plotselinge dood van zijn vrouw gek geworden van verdriet.
Hij mopperde in het leeshoekje tegen me dat zijn vrijlatingsverzoek alweer was afgewezen.