Schijnveiligheid verkopen.

Vorige week liep ik in een rokje door de stad, om te protesteren tegen het goedpraten van sexueel geweld tegen vrouwen.
Wat een stel mietjes, vonden diverse PVV-aanhangers.

verzetsspray

Vandaag zag ik Geert Wilders die op straat spuitbusjes rode verf stond uit te delen.
Wat een held.
Het punt dat hij probeerde te maken is simpel te weerleggen :
Hij zegt dat hij liever pepper-spray had willen uitdelen, maar dat dat in Nederland niet mag, terwijl het in Duitsland wel legaal is.
Dat toont toch alleen maar aan dat legalisering van pepper-spray niet helpt tegen sexueel geweld ?
Net zo min als legalisering van vuurwapens zou doen.
Ik heb het aantal verkrachtingen per 100.000 inwoners in de VS vergeleken met het aantal in Nederland.
Het zijn er 3 x zoveel ( ! )
Hoeveel Syrische vluchtelingen wonen er in de VS ?
Hoeveel vrouwen in de VS hebben een pistool in hun handtasje ?

Als je weleens overvallen bent, dan weet je dat het wapen van de overvaller de verrassing is.
Zonder dat wapen is hij kansloos.
Een cursus zelfverdediging heeft dus meer nut dan een spuitbusje.
Zulke spuitbusjes zijn verkrijgbaar in vage webshops, voor fantasieprijzen : in Nederland 2 keer zo duur als in Engeland.

Natuurlijk niet in een normale winkel die spullen verkoopt waar je wél wat aan hebt.
Een sticker voor op je ruit : “beveiligd tegen inbraak”, hebben ze vast ook.

Ieder mens heeft al een wapen dat gegarandeerd 4 rode strepen op een gezicht achterlaat en tegelijk een DNA-monster van de dader neemt.
En een luide sirene.
Het eerste dat de aanvaller probeert, is dus die 2 uit te schakelen.
Dan heb je niet veel aan de wetenschap dat er een spuitbusje in je tas zit.

Wat je ziet aan de cijfers, is dat de kans om verkracht te worden zowel in de VS als in Nederland al 20 jaar daalt.
Wat zou je daaruit kunnen concluderen ?
Zonder veel bewijs ga ik er van uit, dat de toegenomen pakkans veruit de meeste invloed heeft. Er is meer bloot op televisie en op straat, er zijn minder geheimen.
Gezinnen worden kleiner, kinderen worden gelijkwaardiger opgevoed.
Iedereen die terug wil naar vroeger ( toen werd er juist meer verkracht, in plaats van minder ) moet zijn argumenten nog maar eens overdenken.

Posted in MyBlog | 6 Comments

Bij de rechtbank

Het gebouw is lelijk.
Sterker nog, het is het allerlelijkste gebouw dat ik ooit van binnen gezien heb.
Aan de buitenkant straalt het al een abattoir-achtige troosteloosheid uit, en dat wordt eenmaal binnen nog sterker.
Alles aan dit gebouw heeft een hekel aan mensen.
De ingang is niet te vinden.
Een paar pictogrammen wijzen naar een deur die niet open gaat.
“Nee, u moet hier links de hoek om en dan de trap op” zeggen twee rokers die naar buiten verbannen zijn.
Wat een contrast met het ziekenhuis waar de enorme draaideur iedereen van harte welkom heet.
Deze draaideur lijkt juist gemaakt om mensen buiten te houden.
Er past maar één persoon tegelijk in een segment, en die moet niet al te dik zijn.
En ook geen wandelstok hebben en wel graag doorlopen.
De deur bonkt ongeduldig tegen mijn hielen.
Ik blijf even beledigd staan, maar nu kan de man achter me ook niet naar binnen.

De hal doet denken aan een vliegveld.
“Alles op de lopende band a.u.b.”
“Heeft u een brede riem aan ?”
Ik laat hem zien.
“Nee, die hoeft niet af.”
“Kunt u een klein stukje lopen zonder stok ?”

Ik laat zien wat ik kom doen.
“1-e Verdieping, balie E-6”
Ik zie daar in de verte iets dat op een liftkoker lijkt.
Ja, dat is een lift en ik mag er in.
Keuze uit een paar kleine knopjes.
“1”
Ik stap uit de lift en zie verderop een balie.
Maar er staat “E-7” op.
“Waar is balie E-6 ?”
“Die is op de eerste verdieping”.
“Waar ben ik dan nu ?”
“Op -1. De lift is daar”.

Ok, herkansing.
Er stappen 2 dames in, althans, dat proberen ze.
Maar het liftje is zó klein, dat ik weg moet bij de knopjes, anders past nummer 2 er niet bij.
“Waar moet u heen ?”
“Naar de 1-e verdieping, balie E-6”.
“O, dat is onze afdeling”.
Balie E-6 vertelt me dat ik in de buurt van de “bruine zaal” moet plaatsnemen.
Gek, alles heeft hier dezelfde kleur. Maar gelukkig zitten er bordjes op de deuren.

Vreemd, daar zit een advocaat met zijn cliënt, en daar zitten ook mensen. Zou de advocaat van de gemeente niet gekomen zijn ?
Misschien is de zaak niet meer interessant voor ze, omdat ik niks meer te winnen heb.
Wat duurt het allemaal lang.
Ze laten je toch niet een half uur van tevoren komen ?
Ik dacht dat ik juist te laat was. Het was een pokke-eind lopen vanaf dat station.
Ik zoek mijn leesbril en trek de brief uit mijn tas.
Ah !
Het is om 10:30. Ik wilde om 8:15 van huis om er een half uur te vroeg te zijn, dat werd dus uiteindelijk 5 minuten te laat, maar ik blijk me een uur vergist te hebben.
Over een half uur ben ik pas aan de beurt.
Hopelijk zit alles wat ze willen weten wel in die tas.
Ik heb tijd genoeg om mijn papieren te ordenen en een foto te maken.
Dat mag vast niet 🙂

rechtbank

Eindelijk verschijnt de advocaat van de gemeente ten tonele. Ze doet niet vijandig.
Nee, ze weet niet waarom de zaak niet geseponeerd is. “Dat had u zelf moeten aanvragen”.
Na enig heen en weer praten begrijpt ze het wel.
De gemeente gaat er van uit dat ik nog steeds een uitkering per 2 februari wil, wat helemaal niet zo is.
Ik had alleen bezwaar tegen de veel te hoge schatting van mijn eigen geld, waardoor ik zou verhongeren voor ik een uitkering kreeg.
Maar die heb ik nu, en ik heb met terugwerkende kracht nog 3 maanden extra gekregen.

Binnen lijkt het een soort klaslokaal met heel weinig bankjes.
De rechter en de griffier zitten boven ons, ik mag links plaatsnemen en de advocaat van de gemeente rechts.
Erg formeel gaat het allemaal niet.

De rechter stelt een aantal vragen.
De gemeente heeft het recht om alles wat op je bankrekening staat als van jou te beschouwen. ( dat is kort door de bocht, er kunnen bijzondere omstandigheden zijn, volgens de wet ).
Ze wil weten waarom ik niet aangetoond heb hoe groot mijn schuld was.
Ik weet de antwoorden wel uit mijn hoofd, maar ze wil weten waar dat dan in het dossier zit.
Oeps, ik moet snel bladeren, straks verliest ze haar geduld en dan krijg ik nog ongelijk.
Het zijn minstens 300 pagina’s….
Hier zijn de mails…
Dit is niks, dit ook niet, dit niet…
Hier staat het. Ik lees het even voor.

“Dat is wel een heel ongebruikelijke manier” protesteert de advocaat.
Ze is het wel met me eens dat sommige procedures niet helemaal zijn zoals ze ze zelf gemaakt zou hebben.
En dat haar collega een beetje horkerig overkomt, maar dat hij in private heel aardig is.
“Wat wilt u van mij ? ” vraagt de rechter.
“Ik kan de gemeente niet dwingen u excuses aan te bieden”.
“Wat mij betreft kan de zaak geseponeerd worden, ik heb immers al alles gekregen waar ik recht op had”.
Ik zou graag zien dat de advocaat mijn verhaal gebruikt voor het verbeteren van procedures.

We verlaten de zaal en ik geef de advocaat een hand.

Posted in MyBlog | 2 Comments

Knutselsmurf in een rokje.

Zaterdag op het Spui in Amsterdam.
rokjesdagHet weer leek het feestje te gaan bederven ( natte sneeuw ), maar in de middag brak de zon door.
Helaas voor mij ging de groep in optocht naar een andere plek en kon ik ze niet bijhouden.
Ik had geen rokje, maar de organisatie had er een paar gekocht en die kon je lenen.
Helaas++ hadden ze in hun oneindige wijsheid maat L gekocht terwijl de meeste mannen smalle heupen hebben, dus ik moest dat ding constant met één hand vasthouden.
Ik zag er beter uit zonder dat rokje met alleen een lang T-shirt, maar dat trok misschien wel erg de aandacht. Bovendien werkte het weer niet mee.
Toen ik de groep helemaal kwijt was, nadat ik was gevallen over een putdeksel, heb ik mijn broek weer aangetrokken en ben ik naar een tramhalte gelopen.
Dat was nog flink ver. Ik kwam helemaal kapot, strompelend thuis.
Met het rokje nog ergens rond mijn middel.
Het is van H&M, het kostte 4,99 dus de totale actie heeft de Jonge Democraten slechts 100 euro gekost.
Niet slecht, want het staat in alle kranten en op de site van de NOS.
Dat ze bij GeenStijl niet snappen waar de actie voor bedoeld was ( ze zien ons als een stel mietjes waar “de buitenlanders” niet van onder de indruk zullen zijn ), doet daar niets aan af.
Je kan je achter je toetsenbord wel voordoen als Rambo XL, maar de wereld draait om mensen die iets doen.
De hele actie was bedoeld om types die menen dat vrouwen het over zichzelf afroepen te laten zien dat het een onzinnig argument is.
En ga maar eens als gegarandeerd mikpunt van spot door een straat vol bezopen Britse toeristen lopen, als je denkt dat er alleen om iemand op zijn bek te slaan lef nodig is.

NOS
AT5

Posted in MyBlog | 5 Comments

“Ik heb gewonnen.”

Ik kreeg vandaag een vreemd briefje van de gemeente Amsterdam.
Een beslissing op mijn laatste beroep tegen de opgelegde strafkorting.
“Wij hebben besloten uw bezwaar niet-ontvankelijk te verklaren”
Hoe kan dat nou ?
Zelfs hun eigen afdeling bezwaar vond toch dat ik op zijn minst gedeeltelijk gelijk heb ?

“De gemeente Amsterdam heeft middels het besluit van 9 december 2015 het bestreden besluit van 28 oktober 2015 ingetrokken. Dat betekent dat de opgelegde maatregel van 100% is komen te vervallen.
Verder is met het besluit van 9 december 2015 aan u meegedeeld dat u recht heeft op een uitkering met ingang van 30 juni 2015.”

Huh ?
Ze hebben alleen maar toegezegd de aanvraag opnieuw in behandeling te nemen, omdat ik geen kans had gekregen aanvullende informatie te verstrekken.
Dat was 6 weken geleden. Daarna heb ik niets meer gehoord.
Toch maar even mijn bankrekening gecontroleerd.
Het klopt. Ik heb vorige week een zak geld van de gemeente gekregen, dus ik heb niets meer te klagen.

Zo doe je dat dus.
Je geeft je fout niet toe, maar je koopt de klacht af.

Posted in MyBlog | 9 Comments

Gratis dode mus voor arme mensen.

dode_mus

We hadden al het “gratis paspoort voor mensen met een uitkering” dat je alleen kon bemachtigen door een uitkering aan te vragen, waarvoor je een paspoort nodig had.
En nu worden de Amsterdamse armen opnieuw verwend met een voordelige ziektekostenverzekering.
Een van de voordelen is, dat je het eigen risico gespreid in 12 delen vooraf kan betalen.
Als je geen kosten maakt, krijg je het geld automatisch terug.
Wow !
Dat is echt een enorme lastenverlichting.

Om in aanmerking te komen mag je
a Niet te veel verdiend hebben in 2014.
b In 2014 niet meer dan 5800 euro spaargeld gehad hebben.

Jammer.
Ik ben best wel arm, maar ik leefde heel 2014 van mijn eigen geld.
Ik zit waarschijnlijk heel 2016 in de bijstand, maar ook over een jaar kom ik nog niet in aanmerking.
Misschien in 2018, als de regeling dan nog bestaat.

Bedankt hoor, hoofd armoedebestrijding Harro Hoogerwerf.
Geeft niks, ik had het na 5 minuten al door en ik moet morgen toch naar de oud-papierbak.

Posted in MyBlog | 9 Comments

Edelachtbare

Ik lig wakker.
Op zoek naar het argument dat de advocaat van de tegenpartij doet beseffen dat ze verloren heeft.
Dat éne zinnetje dat verder debatteren overbodig maakt.

Vrijdag is het zo ver.
Ik ken het verweer van de gemeente uit mijn hoofd. Het hele pak.
Ik heb zelf alles digitaal aangeleverd bij de rechtbank.
Een week vóór de zitting stuurde de gemeente nog een aanvulling.
Oeps, sorry. Die laatste pagina waren we vergeten.
En de klager heeft een klein beetje gelijk, maar niet zo gelijk als wij.

Maar wel genoeg om mij gelijk te geven in bezwaar nr 3 uit een serie van 4, bedenk ik.
Daar gaat je strafkortingsmaatregel.
Wij zien uw zoveelste excuusbrief met belangstelling tegemoet.

Ze sturen een advocaat om hun rekensommetje te verdedigen.
Ik neem een printje van mijn spreadsheetprogramma mee voor die van mij.
Ik ben benieuwd of OpenOffice Calc volgende week een update nodig heeft.

Posted in MyBlog | 3 Comments

Klein leed

Aaahh !
Ik lag op de grond, mijn wandelstok nog in mijn hand.
Weer gevallen, terwijl ik nog zó op mijn voeten had gelet.
Van alle kanten kwamen mensen op me af.
‘Hij viel opeens !’
Een dokter kwam aangelopen, zijn witte jas fladderde om zijn benen.
‘Wat gebeurde er ?’
2 Mensen probeerden me overeind te trekken, maar mijn benen hadden geen kracht.
‘Hoort u bij hem ?’
‘Nee’
Ik vertelde de dokter dat ik MS heb en dat ik wel vaker zomaar val.
Ik voelde nu hoe ik de grond geraakt had.
Het leek wel of mijn sleutelbos een gat in mijn dijbeen geslagen had, zo gloeide het.
Mijn hand deed pijn en mijn nek ook.
Ik schaamde me en ik kon wel janken.
‘Wil je wat drinken ? Water, thee, chocolademelk ?’

Buiten regende het.
Er had zich een plasje water verzameld in de gleuf van mijn fietszadel.
Getver.
Ik de lucht riepen de kraaien boven het Oosterpark.
Hun vaste ritueel, voordat ze gaan slapen. Ik weet alles van kraaien.
Opeens zag ik een rat. Het leek alsof hij iets zocht tussen de fietsen.
Hij verdween onder het hek door tussen de struiken.
Het was niet dat hij er angstaanjagend uitzag, het leek een wild konijn, maar dan slanker.
Het was het contrast met het steriele ziekenhuis, 20 meter achter me, dat me verraste.
Even opletten nu, ze rijden je hier zo plat, dacht ik.

Het had kunnen gebeuren, 10 minuten later.
Ik moest stoppen en worstelde om mijn voet uit de toe-clip te krijgen.
De bel van de tram rinkelde.
Te laat om te remmen, dus ik probeerde hem voor te blijven.
Geen idee of hij moest remmen. Ik weet niet hoe het klinkt als een tram remt.
Ik verdien het niet om aangereden te worden, ik heb al genoeg klappen gehad, dacht ik.

Ik wilde alleen nog slapen.

Posted in gezondheid | 13 Comments

Nieuw ! de doodsmak experience.

trapIk las net bij de NOS een berichtje over een gevaarlijke trap bij het nieuwe station Arnhem.
En ik moest meteen denken aan het nieuwe zwembad in Amsterdam-Noord.
noorderparkbad
Ik zag hetzelfde probleem :
Je kan je nergens aan vasthouden !
Omdat de binnenhuisarchitect heilig verklaard is, mogen dingen niet meer functioneel ontworpen worden.
Een kind ziet het.
Mensen lopen rechts de trap op en houden zich vast aan de reling.
( zie hoeveel aandacht er aan de vormgeving van het ding besteed is ! Het is een soort kunstwerk dat associaties met treinen moet oproepen )
Links ontbreekt een reling en dat verwijt ik iedereen die met zijn neus boven het ontwerp gehangen heeft.
Als mensen voorover vallen, steken ze in een reflex hun armen naar voren, maar hun handen ontmoeten geen vaste grond.
Afgezien van het ontbreken van een reling is de trap natuurlijk veel te breed.
Er passen wel 10 personen naast elkaar, maar slechts één kan zich vastgrijpen.

Misschien hebben ze in Arnhem bedacht dat deze trap niet zo stijl is en dat daarom allerlei veiligheidseisen niet van toepassing zijn.
Fout !
Er zit niets anders op dan een extra reling in het midden aan te brengen. Niet mooi ? Jammer dan.

Posted in Uncategorized | 3 Comments

Zelfs de verklaring van Wilma Mansveld heeft vertraging

mansveld

Posted in MyBlog | Leave a comment

Zelf scheerschuim maken.

scheerschuimx
Ik scheer mijn gezicht nat, en ik erger me al lange tijd aan de bussen scheerschuim van Gilette en Nivea, die ik in de supermarkt koop.
Ten eerste vanwege de hoge prijs : wat zit er in godsnaam in die bus dat maakt dat het 17,50 per liter moet kosten ?
Ten tweede vanwege de rottige eigenschap van spuitbussen dat er als ze nieuw zijn het dubbele uit komt van wat je had willen hebben. Aan het eind komt er juist te weinig uit en het schuimt niet meer.
Ten derde vanwege het milieu. Het drijfgas in de bus is propaan en dat is een broeikasgas. De lege bus die in de vuilcontainer platgeknepen wordt, heeft heel veel energie gekost om te maken.
Daarom is die spuitbus ook zoveel duurder dan een blokje zeep.
Maar om nu een scheerkwast te gaan gebruiken….
Ik wil niet weten wat er tussen de natte haren van die kwast groeit en als ik een ontsteking krijg, ben ik 2 weken ziek.
Ten vierde is er nog die lucht. Je moet goed oppassen welke bus je pakt, want voor je het weet ruik je als je opa.
Juist dat luchtje maakt vaak dat je er rode vlekken van op je gezicht krijgt.

Dus ik heb eens wat gelezen links en rechts. Wat er precies in die bus zit, staat er op, maar zulke ingrediënten kun je alleen per tankauto bij DSM bestellen.
Aqua heb ik wel. Dat is een ander woord voor water.
Je kan je prima scheren zonder scheerzeep of met een gewone zeep, het gaat alleen wat stroever, dus je trekt je gezicht kapot.
De hele functie van die scheerzeep is, om het mesje een beetje te helpen en te voorkomen dat het naderhand aanvoelt alsof je de hele middag met je gezicht in de zon gezeten hebt.
Er zit een zeep in, om de haartjes zachter te maken zodat het mesje er makkelijker doorheen gaat.
Er zit iets in om het vetlaagje van je huid te herstellen, zodat die niet uitdroogt.
En er zit iets in om te voorkomen dat je huid gaat ontsteken.
Waarschijnlijk zitten er ingrediënten in die snel verdampen, wat een lekker fris gevoel geeft.
En er zit beslist een parfum in, want de neus wil ook wat.

Ik vond verschillende recepten om zelf zeep te maken waaronder ook voor scheerzeep, maar zoiets is een hoop gedoe. Ik ga het ooit nog eens proberen.

Persoonlijk vind ik dat parfum flauwekul, ik wil niet dat de hele gang naar mij ruikt.
Mijn eerste poging om zelf scheerzeep te maken bestond uit een mengsel van shampoo, olijfolie en water.
Het scheert prima, maar het is waterdun en het schuimt niet echt.
Er moest een soort verdikkingsmiddel bij, maar wat ?
Allerlei spullen uit de keukenkastjes heb ik er bij gegooid, maar het resultaat leek niet op scheerschuim of het stonk.
Op een dag viel mijn oog op een pak Bambix, dat ik ooit voor een ander experiment gekocht had.
Rijstmeel met vanillesmaak, het ruikt lekker en het kost niks.
En het werkt.

Die shampoo werkt op zich wel, maar het verplaatst het probleem. Je koopt weer water en nodeloze verpakking.
Dus heb ik een stuk zeep geraspt en dat in plaats van shampoo gebruikt. Het werkt net zo goed, misschien zelfs beter.
Dus nu is het recept :
1 theelepel geraspte Sunlight zeep.
1 theelepel suiker
1 Eetlepel kraanwater
1 Eetlepel olijfolie ( de goedkoopste, uit een plastic fles )
3/4 Eetlepel Bambix
Kloppen als een gek en je krijgt een soort slagroom.
Smeer het eerst een keer op je arm.
Als het niet gaat prikken, is het veilig.
Je zal ook merken dat het veel te veel is, dus je moet een iets kleinere lepel gaan zoeken.

Het is nuttig om te experimenteren met de verhoudingen en de volgorde van toevoegen.
Rijstmeel het laatst er in en dan nog even doorgaan met kloppen werkte bij mij het best.
Ik gebruik een klein plastic maatbekertje.

Je hoeft geen “aftershave” te gebruiken. De olijfolie zorgt daar al voor.
Het schuim is wel goedkoop ( ongeveer 1/5 van de prijs ), maar het zeker zo goed als dat spul uit een spuitbus. In olijfolie en rijstmeel zitten allerlei stoffen die goed zijn voor je huid. Van olijfolie ga je niet dood, maar van sommige hulpstoffen van scheerschuim wel, als je er teveel van inslikt.

Op mijn scheermesjes zit zo’n oranje stripje waaraan je zou moeten kunnen zien wanneer het versleten is. ( alsof je dat niet voelt )
Kennelijk is dat ding afgestemd op de zeep uit een spuitbus.
Met mijn eigen mengsel gaat de kleur er wat sneller af, maar het mesje gaat net zo lang mee als anders.
Je moet trouwens na het scheren het mesje even afspoelen en droogblazen ( niet speciaal met deze zeep, maar altijd ). Dan wordt het minder snel bot.

Posted in MyBlog | 12 Comments

Wij hebben u niet ziek gemaakt.

Vandaag kreeg ik via de mail het verzoek om mijn revalidatiearts te beoordelen.
Als patient dan. Als patient kun je alleen maar beoordelen hoe het contact met de arts verloopt, van zijn vakkennis weet je niks.
Ik vulde 15 keer de maximale score in.
En toen bedacht ik dat ik dat met de meeste artsen die ik ken zou doen.

En toen herinnerde ik me een voorval van eerder die dag.
Ik was naar het Slotervaart ziekenhuis gefietst, dat is voor mij een behoorlijke afstand.
Ik moest alleen mijn “actigraaf” afgeven, een polsbandje dat meet hoe goed of slecht je slaapt.
Meteen weer terug fietsen zag ik niet zo zitten, dus ik zocht een bankje om even uit te rusten.
Ik zag er een, vlak voor de deur van de polikliniek.
Auto’s en taxi’s reden af en aan.
Er was een keerlus voor de deur, de bedoeling was dat je de slecht ter been zijnde patient voor de deur zou afzetten en dan je auto verderop zou parkeren.
Sommige mensen willen dat niet snappen. Een man parkeerde zijn auto pal voor het ziekenhuis en vertrok pas toen er achter hem een opstopping ontstond.
Ik zag hem een half uur later, toen ik weg fietste, op een andere plek nog steeds wachten.
Er kwam ook een grote “rolstoeltaxi”, bestuurd door een vrouw. Ze stapte uit en liep naar binnen, na even overlegd te hebben met een mannelijke collega.
Na een tijdje kwam ze terug, daarna wachtte ze nog een poos.
De man liet intussen de rolstoellift zakken, maar er was geen passagier te zien.
Eindelijk kwamen er twee.
Een zeer dikke man met krukken en een oude vrouw op een mini-scootmobiel. Beide met een sigaret in hun mond.
Er ontstond een discussie tussen de 2 patienten en de man van de bus.
“Wij willen veel voor u doen mevrouw, maar we kunnen niet wachten.”
Ze keek boos, gooide haar sigaret op de grond en stapte van haar scoot af, waarna ze zich in de bus hees.
De chauffeur rolde het ding naar de tillift en hees hem naar binnen.
Zijn vrouwelijke collega startte alvast de bus.

Ik hoor van mijn fysiotherapeute vaak : “Jij hebt geen aansporing nodig, je wil alleen maar harder. Veel patienten zijn nauwelijks in beweging te krijgen. Trekken aan een dood paard lijkt het soms”
Van een van de buren krijg ik vaak de vraag/opmerking : ” ik zou daar mee naar een dokter gaan ! ” en “is er echt niets meer aan te doen ? “.

Ik vraag me af hoe zulke mensen hun dokter beoordelen en wat de waarde is van zulke beoordelingen.
Mensen worden ziek en verwachten van een dokter dat hij ze even repareert. Want daar betalen ze toch voor ?

Posted in gezondheid | 4 Comments

Knutselsmurf gaat in beroep.

U heeft verloren, maar u krijgt wel de prijs.
Dat kan natuurlijk alleen in de denkwereld van een ambtenaar.
Wat is er aan de hand :
Ik heb het gewaagd een bijstandsuitkering aan te vragen, terwijl ik zwem in het geld. 😉
Ik heb MS ( een progressieve aandoening van het zenuwstelsel ) en in het kader van mijn revalidatie heb ik behalve (fysio)therapeuten en artsen ook een maatschappelijk werkster en een psycholoog.
Want ik moet leren om te gaan met de beperkingen die mijn ziekte mij oplegt.
Het zou jammer zijn als ik na maanden revalideren alsnog in de goot beland.

De maatschappelijk werkster raadde me aan een bijstandsuitkering aan te vragen, hoewel ik zelf meende dat ik daar nog niet voor in aanmerking kwam.
Ik leef sinds januari 2011 van mijn eigen geld, nadat de WW afliep.
Ik heb een eigen huis, de gemeente moet mij nu een bijstandsuitkering als lening verstrekken, met mijn huis als onderpand.
In maart 2013 overleed mijn stiefmoeder en van de erfenis die ik daarop kreeg, zou ik nog 2 jaar kunnen leven.
Het enige probleem was, dat het afhandelen van een erfenis een jaar duurt en mijn spaargeld op zou zijn voordat het zover was.
Maar gelukkig kon ik wat lenen van mijn ex-vriendin.
Die had haar spaargeld al jaren daarvoor bij mij geparkeerd.
Als ze weer eens een dierenartsrekening moest betalen, belde ze mij, en ik maakte het geld dezelfde dag over.

Toen ik dus een paar maanden eerder dan mijn bedoeling was een uitkering ging aanvragen, had ik nog geld op mijn rekening staan, dat niet van mij was.
Op het aanvraagformulier voor de uitkering vulde ik dus onder het kopje “schulden” in wat ik nog moest terugbetalen.
En omdat ik het toch had uitgerekend, heb ik die terugbetaling ook maar meteen gedaan.

De uitkeringsaanvraag werd afgewezen. Ik zou mijn spaargeld te snel hebben uitgegeven. Uit de afwijzingsbrief bleek dat de beoordeler nogal creatief was omgesprongen met de opgave die ik gedaan had.
Ik maakte bezwaar en kreeg een uitnodiging voor een hoorzitting.
Van tevoren heb ik veel moeite gedaan om er achter te komen hoe je een onderhandse lening goedgekeurd krijgt.
Wat bleek : de zelfde functionaris die de aanvraag had afgekeurd vormde in zijn eentje ook de bezwaarcommissie.
En als je een vraag stelde aan de gemeente om duidelijkheid te krijgen over bepaalde regels, stuurden ze je vraag door aan diezelfde functionaris.
En die liet doorschemeren dat het alleen van zijn oordeel zou afhangen of hij de lening wel of niet ging goedkeuren.

Ik nam het zekere voor het onzekere.
Ik kon, door alle bankafschriften sinds 2012 op te vragen bij de bank, aantonen dat het geld op mijn rekening echt afkomstig was van mijn ex-vriendin.
Dus toog ik vol vertrouwen naar de “hoorzitting”, er van uitgaand dat ik binnen 10 minuten weer buiten zou staan.
Helaas. Het werd een uur en het leidde tot niets.
De functionaris had zich de uitkomst van het beroep kennelijk anders voorgesteld.
Hij had geen zin om 58 pagina’s bankafschriften door te worstelen.
En hij wilde van alles weten over mijn ex-vriendin, maar daar wilde ik niet veel over vertellen.
‘Zij vraagt hier geen uitkering aan. U krijgt van mij alleen wat u mag vragen.’ zei ik.
Hij keek nog eens zuchtend naar de stapel papier en vroeg me om er een samenvatting van te maken.
En hij gaf me nog 2 weken de tijd om nadere informatie te verstrekken.

Mooi.
Het voordeel van mail is, dat je er een kopietje van kan maken.
Dat is handig bij een beroep bij de rechter.
Ambtenaren hebben namelijk hun eigen waarheid, en ze maken graag zelf het verslag van een hoorzitting.
En zo ging het ook deze keer.

cheatingEr volgde een lange mailwisseling ( waarom dit en waarom dat, hij wilde zelfs informatie over OBA. Het was niet moeilijk de vragen te beantwoorden, want ik heb nooit een dubbeltje gefraudeerd ) die uiteindelijk uitmondde in een “voorstel”.
Dat voorstel hield in dat ik van de 5800 euro spaargeld die ik volgens de participatiewet mag houden, ongeveer de helft zou kwijtraken.
Op zich werd mijn lening geaccepteerd, maar het bedrag klopte niet en ik kreeg ook na herhaald aandringen geen specificatie.

Ik weigerde op het “voorstel” in te gaan en daarop kreeg ik een officiële brief van de gemeente Amsterdam met de motivatie van de afwijzing van mijn bezwaar.
Mijn bezwaar was afgewezen, maar mijn “vermogen” was toch naar beneden bijgesteld i.v.m. de lening.
De “weegdatum” was in mijn nadeel een maand opgeschoven t.o.v. het eerdere “voorstel”.
Dat was kennelijk de straf voor het weigeren van het “voorstel”.
Er zat ook een “verslag” van de hoorzitting bij en daar staan dingen in die ik niet gezegd heb, maar aan de hand van de mailwisseling eenvoudig kan weerleggen.
Nu moet ik dus in beroep bij de bestuursrechter, maar ik denk dat ik daar m.b.v. alle mails die ik bewaard heb wel een goede kans maak.
Wel 3 maanden wachten op uitspraak en griffierechten betalen, helaas.
Ik heb intussen opnieuw een aanvraag voor bijstand ingediend. Weigeren kunnen ze hem niet, alleen krijg ik een strafkorting, zo heb ik begrepen. Het kan nog jaren duren voor ik uiteindelijk mijn schamele 3.000 euro terug krijg.

Ik heb intussen wel een paar tips voor mensen die in dezelfde situatie zitten :
– Regel alles schriftelijk. Je woorden worden verdraaid in een verslag.
– Pareer open vragen met de wedervraag : wat wilt u exact weten ? Je privéleven gaat ze niks aan.
– Wees exact en to the point. Neem een bewijs mee voor alles wat je beweert.
– Neem als het mogelijk is iemand mee naar een hoorzitting en laat je niet leiden door je emoties.
– If you want something done right, do it yourself. Reken niet teveel op goedbedoelde (gratis) hulp.

Posted in MyBlog | Tagged , , | 13 Comments

Geluksdag.

klavertje-vierVandaag had ik om 12 uur een afspraak in het ziekenhuis.
De eerste van 3, ik was tot 4 uur bezig.
Gewoontegetrouw had ik mijn fiets bij het Oosterpark geparkeerd, met het – verstelbare – stuur tussen de spijlen van het hek.
Teruggekomen greep ik in mijn broekzak, maar het fietssleuteltje zat er niet in.
Terwijl ik een lichte misselijkheid voelde opkomen, viel mijn oog op het slot.
‘Hij staat niet eens op slot ??’

In deze stad waar de criminaliteit zeer hoog is worden andere mensen op klaarlichte dag beroofd.
Mijn deur zit ‘s-nachts niet eens op slot.
Als ik val word ik overeind geholpen door Marokkanen of Antillianen, door aardige baliemedewerksters en tramconductrices.
Ik krijg de krant van de buurvrouw, als ze hem uit heeft.
Niemand steelt iets van me. Niks hebben heeft zo zijn voordelen.

De enige die me wel constant probeert te bestelen is de overheid.

Posted in MyBlog | 4 Comments

Mijn vrijwilligerswerk.

pride-photo
Het is af en toe even schrikken, als je de foto’s ziet, maar ik werk als vrijwilliger voor een organisatie die een fotowedstrijd speciaal voor holebi’s (*) organiseert.
Niet dat ik verstand heb van fotografie 🙂
Ze zochten een programmeur, want de software voor het uploaden van foto’s was een beetje een puinhoop.
Die was speciaal voor de wedstrijd geschreven, maar het was nooit afgemaakt of zo.
Ik zou wat knopjes toevoegen waar gebruikers om gevraagd hadden. ‘En we gebruiken een 2 letterige code voor elke deelnemer. Kun je daar 3 letters van maken, want we hadden vorige keer al 500 deelnemers.’
Toen ik er eens goed naar keek, dacht ik : “huh ?’
‘Of ik begrijp niks van programmeren, of dit is echt raar’
Ik kopieerde alles naar mijn eigen PC. ‘Anders blijf ik uploaden’.
‘Vreemd, hij doet het niet’
De PHP-versie op de server was wat ouder dan wat ik gebruik, dus ik kon een toekomstige show-stopper nog net op tijd voorspellen.
“mysql_connect” werkt niet meer als de hoster overgaat naar PHP 5.5.
Paniek.
‘O, de url is overal hard gecodeerd, dus ik zit nog te testen tegen de live server’
‘Vreemd, als ik de 3-lettercode genereer uit de userid, heb ik dit toch allemaal niet nodig ???’
Het plan was om samen te werken met iemand die een drukke baan had en we zouden alles heel voorzichtig doen en van tevoren overal toestemming voor vragen.
Dus ik wachtte tot mijn voorganger klaar was met zijn testen en aanpassingen.
Maar dat duurde tot de datum van de opening, dus ik mocht daarna niets meer doen.
En hoe vlekkeloos het in test ook werkte, toen er eenmaal echte gebruikers kwamen regende het klachten.
En toen ik die klachten ging onderzoeken, snapte ik de oorzaak ook wel :
Het is een web-applicatie, helemaal vanaf scratch geschreven.
De clientcode is javascript, HTML en CSS, de serverkant PHP en MySQL.
Hadden ze maar een framework gebruikt, dan had de globale opzet in ieder geval gedeugd.
Wat er nu gemaakt was, was een webapplicatie waarbij de client de V en de C in het MVC model vervulde.
De M was natuurlijk de database met een schil van PHP-code eromheen.
Wat er mis ging, was dat verschillende gebruikers langer dan 25 minuten ingelogd bleven, waarna de server de sessievariabele weggooide.
Gingen ze dan een foto uploaden, dan vulde de software verschillende variabelen met blanks. De client kreeg geen antwoord, zodat het scherm van de gebruiker bevroor.
De bug zat er al jaren in.
Alles hadden ze geprobeerd. Extra controles in de client, timers, invoer uitschakelen tijdens de upload, etc.
Ik heb dus in de PHP-code eerst een controle ingebouwd of die sessie-variabele er nog wel was.
Er bleek wel een soort “keep-alive” constructie te zijn gemaakt.
Maar door iemand die dacht dat “echo count(10);” in PHP iets nuttigs zou doen.
Een ander probleem was, dat de errorlog vol liep.
Het leek me wel een goed idee om voortaan eerst te testen of een variabele wel bestaat, voordat je de inhoud gebruikt.
Tot dat moment had er kennelijk nooit iemand in de errorlog gekeken.

Ik heb bij verschillende grote bedrijven gewerkt. Ik snap change-procedures.
Maar kom op, het is maar een foto-wedstrijd voor amateurs.
Omdat het onwerkbaar was, heb ik op een nacht het “sessie” probleem opgelost door wat nieuwe code te uploaden naar de server.
De projectleider kreeg bijna een beroerte en eiste dat ik alles terugdraaide, maar ik kon hem ervan overtuigen dat buggy code terugzetten het probleem ook niet ging oplossen.
Vanaf dat moment waren de grootste problemen opgelost.

Er was nog wel een andere bug :
Je kon series foto’s uploaden, en daarvan kon je de volgorde manipuleren. Je kon ook een foto verwijderen uit een serie.
Op het scherm zag het er fantastisch uit, maar de manier waarop het gebouwd was, was een ramp.
De code probeerde bij elke mutatie op de client de server te synchroniseren.
Dus als je foto a verplaatste naar het einde van de serie, dan moesten er 10 renames plaatsvinden op de server.
Niet zo handig om dat met 10 Ajax requests te doen.
Natuurlijk kwam er dan een keer halverwege de renames een kink in de kabel, en dan zat je verbaasd naar al die tijdelijke files op de server te kijken.
De oplossing was natuurlijk om de hele actie in één Ajax request te verpakken, maar of de oorspronkelijke maker nu zijn code nog herkent ?

En dan was er nog het probleem van de teksten die de gebruikers konden invoeren. Die kwamen in een veldje in de database terecht. De eerste versie van de software bevatte kennelijk geen bescherming tegen cross-site scripting. Eerst was geprobeerd dat probleem ook aan de client-zijde op te lossen. Met een rigoureus filter. Een stuk javascript-code dat ergens opgedoken was. Afgezien van het feit dat je de client nooit kan vertrouwen, zat er een bug in dat filter. Als een gebruiker een lange tekst m.b.v. knippen en plakken in het vakje prakte, verslikte het filter zich en verdween de hele tekst.
Kennelijk had de maker zich gerealiseerd dat de applicatie nog niet veilig was, dus aan de server-zijde zat een nog rigoureuzer filter. Alleen cijfers en letters, punten en comma’s.
Dus zelfs een aanhalingsteken of een vraagteken werden uit de tekst gegooid.
PHP heeft een standaard filter : strip_tags().
Ik vind het veilig genoeg, dus alle zelfgemaakte er uit gegooid.

Nog een rare bug :
In de database-code werd het script beeindigd als een query geen resultaat opleverde.
Dat hoort daar niet. Sommige later toegevoegde functionaliteit werkte daardoor niet, zonder dat iemand snapte waarom.

Toen nog iets kleins : de foto’s mochten maximaal 10MB jpg zijn. Veel fotografen stuurden iets anders, of groter. En stuurden dan een mailtje, omdat ze hun werk niet zagen.
En veel gebruikers wilden toch wel graag een “finish” knopje.
Een melding op het scherm, hoe moeilijk kan het zijn, dacht ik.
Toen kwamen er nog meer lijken uit de kast rollen.
Een file waarvan de upload mislukt is heeft geen filetype, dus het heeft niet veel zin om die als eerste te testen.
Je kan een file wel “mijnpostzegel.jpg” noemen, maar het kan iets heel anders zijn. Probeer een tekstfile maar eens te verkleinen tot een thumbnail.
Het systeem maakte al gebruik van jquery-UI, dus ik dacht dat te gebruiken voor een melding op het scherm.
Oeps : wel javascript, maar geen stylesheet en geen images ???

OK, alles werkt nu. Zelfs het “help” knopje. Ik zie geen vragen van gebruikers meer, er zijn inmiddels 2600 foto’s ge-upload.

(*) holebi is Vlaams voor LBGT ( lesbian, bisexual, gay, transgender )

Posted in Wordpress | 7 Comments

Modern sprookje.

Vanmorgen was ik in het revalidatiecentrum. Terwijl ik aan het uitrusten was, keek ik naar een moeder en een fysiotherapeute die een kleuter iets wilden leren.

Vanmiddag reed er een papa over 2 kinderen die een wat onhandige plek hadden gekozen om hun handdoekje neer te leggen.
In dit land is het een doodzonde om zelfs maar te kijken naar andermans kinderen, laat staan je met ze te bemoeien.
Dus had niemand ze verteld dat het gevaarlijk is om je handdoek tussen de geparkeerde auto’s te leggen.
Dit is ook het land waar een kind het verschil niet ziet tussen de onderhoudsvriendelijke tuin en de parkeerplaats.

Stapvoets rijden is wat een 1400 kg zware stationcar ( 0 – 100 in 8,4 seconden ) doet als je niet teveel gas geeft.
0,2 Seconden is de tijd die een kind nodig heeft om te reageren op een prikkel.
Ik weet uit ervaring dat vogels je auto weten te ontwijken tot ongeveer 80 km/u.
Een hond tot ongeveer 50.
Een mens tot ongeveer 30.

De 2 kinderen lagen naast elkaar op handdoekjes en papa reed er “stapvoets” overheen met zijn auto.
De eerste zal een gil gegeven hebben, maar dat heeft ook de tweede niet gered.

Kinderen van arme mensen worden in politiebusjes geladen en hun moeder mogen ze pas uren later zien.
Bij rijke ouders hanteren we andere normen.
Papa heeft iets stouts gedaan : hij is op een plek waar auto’s te gast zijn en voorang moeten verlenen aan iedereen in zijn auto gesprongen zonder even te kijken of hij kon gaan rijden.
2 Kinderen werden daarvan het slachtoffer.
Moeder viel flauw. Vroeger vielen moeders niet flauw, dat is iets van de laatste tijd.

Papa mocht eerst mee naar het ziekenhuis, voordat hij als verdachte gehoord werd.
Vond de politie.
Stel je voor dat de slachtoffers ooit de veroorzaker van hun invaliditeit willen aanklagen, is dat dan een goed idee ?

Posted in MyBlog | 4 Comments

De grote koelkast nep.

komkommer
Laatst kocht ik een komkommer.
Zonder folie.
Komkommers met folie verkopen ze maar aan iemand anders.
Ik sneed er thuis een paar plakjes af voor op brood, en legde wat er nog van over was in de koelkast.
En een week later lag hij er nog, toen ik dacht : wat ruikt die koelkast, ik moet hem weer eens schoonmaken.
Ondanks dat de koelkast eigenlijk al best veel schoonmaakaandacht krijgt.
Ik pakte de komkommer die zo op het oog nog best oké was.
De schil was dat ook, maar de inhoud spoot er in één keer uit.
Nu moet ik hem zéker schoonmaken, dacht ik.
Een week later waren de komkommers wéér in de aanbieding.
Die dingen zijn ook allemaal tegelijk rijp.
Weer sneed ik er een paar centimeter af en legde de rest in de…
fruitschaal.
Ik ben een ezel en die stoten zich geen tweemaal aan dezelfde steen.
Daar lag hij een week en ik zag niks.
Ben ik de enige die verwacht had dat hij groen of blauw of bruin uitgeslagen zou zijn ?
Ik sneed er een halve centimeter af en deed de rest op brood.
Hij smaakte als nieuw.

Les:
leg nooit een komkommer in je koelkast. Dan gaat hij dood van de kou, en een dode komkommer wil je niet aanraken.
Tomaten gaan ook dood van de kou.

De koelkasten zijn groter dan ooit, maar je hebt minder dan ooit om er in te leggen.
Groente is het hele jaar door vers te koop.
Als het in de winkel niet in een koelvak ligt, hoeft het er thuis ook niet in. ( duh )

Ik kocht ook een fles “rode vruchten sap”. Ja, een koopje.
Een miskoopje.
Het smaakte naar appelsap, maar dat is geel, niet rood.
Het is ook appelsap.
En water.
En een mespuntje rode vruchten.
En die rode kleur ? Bieten, vermoed ik.
Wel bewaren in de koelkast.
En flink doordrinken, want de 2-liter fles moest in 2 dagen op.

Posted in gezondheid, MyBlog | 6 Comments

Het is een meisje.

Het gezelschap trok onmiddelijk mijn aandacht, toen ze in de bus stapten.
3 Jonge meisjes, een moeder met blond haar en een paardenstaart en haar vriend.
Ze had een heleboel losse kaartjes nodig, maar ze wist niet precies welke.
Vriend moest zijn : vriendin.
Zo’n vriendin met een tuinbroek en kort stekelhaar waardoor je je bij oppervlakkige beschouwing makkelijk vergist.
Ga maar zitten, jongens. Ja, jij ook !
Ze schoten alle kanten op en wilden alle 3 naast mama zitten, of nee, toch liever daar.
‘We moeten er de volgende halte al uit hoor !
‘MAG IK OP HET KNOPJE DRUKKEN !!!’
‘NEE IK !’
‘WANNEER NOU ?’ ‘NU NOG NIET HÈ, MAM !’
Binnen 500 meter vroeg ze het nog zeker 7 keer, met haar handje de knop afdekkend om te voorkomen dat een vinger hem vroegtijdig kon indrukken.
‘Druk verdomme die knop in’, dacht ik.
Straks mist de bus jullie halte en dan krijg ik een plaatsvervangende zenuwinzinking.

Ik keek de moeder aan en ze lachte even. Vermoeid.

Posted in MyBlog | 1 Comment

Friend request

Iemand met dezelfde achternaam als ik wil vriendjes worden op Facebook.
Hij lijkt niet op me. Hij is 2 keer zo breed.
Hij ziet er uit als iemand die je arm zou breken als je niet doet wat hij zegt, al lacht hij nog zo vriendelijk voor de camera.
Hij heeft een vrouw, kinderen en een baan.
Nog niet zo lang op facebook.
Slechts één vriend.

Op een foto van vroeger lijk ik zijn zus, terwijl de kapper ons die middag een identiek bloempotkapsel had aangemeten.
Die foto zal wel niet meer bestaan. Mijn stiefmoeder hield niet van “rotzooi”. Ik ben grootgebracht in een soort reinheidsmuseum.

In real life waren we nooit vrienden.
Ik werd niet uitgenodigd toen hij ging trouwen, zijn vrouw kreeg bijna een pak slaag toen ze me een keer wilde ontmoeten.
Delete Request ?

pastorale

Geen foto van mij of hem, maar de haarkleur en het verschil in karakter kloppen wel.

Posted in MyBlog | 7 Comments

Close encounter

crowVandaag fietste ik onderweg naar het ziekenhuis door een smal straatje met veel obstakels.
Er is al maanden een verbouwing aan de gang op de meer gebruikelijke route. De auto’s kunnen wel over de trambaan, maar de fietsers mogen dat eigenlijk niet. Zoals een echte Amsterdammer betaamt, doen ze het toch, maar dan moet je er wel op vertrouwen dat auto’s en stadsbussen je niet raken op de versmalde rijbaan. Ik ga de laatste tijd liever voor wat meer zekerheid, dus ik gehoorzaam de gele bordjes.
Halverwege de straat voelde ik opeens iets op mijn hoofd vallen. Alsof er iets uit een boom viel, gevolgd door een stuk doek.
Een seconde later zag ik een kraai vlak voor me vliegen.
Hij keek niet om, hij maakte ook geen geluid.
Waarom deed hij dat ?
Ik heb zoiets nog nooit meegemaakt, maar je leest er soms wel over.
Misschien zag hij me aan voor een soortgenoot. Ik had iets zwarts aan. Of hij wilde me gewoon wegjagen.
Kraaien zijn mijn favoriete dieren, meer nog dan katten of honden. Katten en honden zijn huisdieren, ze zijn afhankelijk van hun “bazen”. Kraaien zien ons juist als een diersoort waar ze van kunnen profiteren, zoals wij profiteren van schapen. Daarom bestuderen ze ons, en als ze er belang bij hebben willen ze ook wel met ons communiceren.


Posted in MyBlog | 4 Comments

officiële waarschuwing van de moderator.

Ik schrijf tegenwoordig soms op MS-web, een forum speciaal voor mensen met MS.
Nu hebben zelfs mensen die allemaal dezelfde ziekte hebben niet allemaal dezelfde mening.
MS-web heeft moderators die zich ook in allerlei discussies mengen.
De verleiding is groot om dan je macht als moderator te misbruiken om je woorden kracht bij te zetten.
Dat gebeurt op elk forum waar dit soort constructies gebruikt worden.
Er is een forum voor elke aandoening, en ik heb er helaas meerdere, dus ik heb wat ervaring.

Ik kreeg vandaag dit mailtje :

Hallo Knutselsmurf,
Al vanaf dag 1 dat jij op het forum schrijft ageer je tegen het forum, haar deelnemers en de manier van modereren. Te pas en te onpas uit je m.n. kritiek op een of alle moderatoren terwijl daar helemaal geen aanleiding voor is.
Wij (moderatoren) hebben jouw negativiteit een tijd lang gedoogd, maar het is nu genoeg geweest. Wij accepteren niet langer dat jij doorgaat met deze constante aantijgingen, waarbij je het forum en de moderatoren daarvan in diskrediet probeert te brengen.
Om die reden is er op het forum recent al een waarschuwing aan je gegeven welke jij, gezien je reactie daarop, kennelijk nogal vermakelijk vond. Daarom geven we je hierbij een officiële waarschuwing.
Als jij je voortaan onthoudt van ongefundeerde uitlatingen en negativiteit jegens de deelnemers en de moderatoren dan zal deze waarschuwing geen verdere consequenties hebben op het forum.
Mocht je onverhoopt deze waarschuwing in de wind slaan en als er geen verandering te zien is in je forumgedrag dan zal er geen 2e waarschuwing komen. Dan zal direct en zonder verdere berichtgeving een time-out aan je opgelegd worden voor de duur van 2 weken, welke bij elk volgende incident minimaal verdubbeld zal worden.
Wij hopen dat het zover niet zal komen en dat je deze waarschuwing wel ter harte neemt.
Vriendelijke groet,
Merel
Mede namens Knillis, Leeuwtje-nl en Sharon
In kopie verzonden naar de moderatoren

In de politiek houdt de “moderator” zich meestal beter aan de regels, maar ook daar bestaat de verleiding :
Beschuldigd Kamerlid eist opheldering Van Miltenburg
groenlinks-linda-voortman-anp

 

Posted in gezondheid, MyBlog | 15 Comments

Intelligent design

doucheGewoontedier als ik ben stapte ik in de 37.
Ik moest niet naar het ziekenhuis, maar naar het revalidatiecentrum voor een uurtje zwemmen met begeleiding.
Ik had me er zo op verheugd.
Mooi op tijd zat ik in de bus, mijn handdoek en zwembroek in mijn rugzak.
Shit.
Als ik nu uitstap…
De deur ging alweer dicht.
Ik berekende hoeveel ik te laat zou komen.
Misschien valt het mee, ik zou anders iets te vroeg zijn en nu een kwartier te laat, als die bus snel komt.
Bij de volgende halte stapte ik uit.
Om aan de overkant van de weg te komen, moest ik een stukje terug lopen via de tramrails en het zebrapad.
In de verte stond een tram.
Ik staarde naar de rode lichten toen hij wegreed.
En toen naar het bordje boven het perron.
Centraal Station.
???
Daar moet ik heen.
Ik liep er naar toe.
Centraal Station, 1 min.
Dat gold zeker voor die tram die net weg is ?
Wieuuuuu ping !
Die trams gaan in de ochtendspits inderdaad heel vaak.
Ik kan dus nog op tijd komen !

Als intelligent design echt bestond, had een mens 3 armen gehad.
Eentje voor je tas, een om je vast te houden en een om je portemonnee uit je zak te halen voor het uitchecken.
Helaas heb ik er maar 2, dus uitstappen uit het OV is altijd spannend maar nooit leuk.
Ik loop met een stok, maar je kunt het de designer moeilijk kwalijk nemen dat hij daar geen rekening mee gehouden heeft.
Met mijn rugzak en stok in één hand, mijn andere hand in mijn binnenzak en de bijbehorende arm rond de paal probeerde ik mijn chipkaart op te vissen.
Trams en bussen remmen ook zo onbehouwen.
Hee ! hoorde ik naast me.
Een meisje met een i-phone in haar hand keek me kwaad aan.
Haar phone had niks, maar het leek nu wel alsof ik met mijn stok de rits van haar jeans probeerde open te maken.
Sorry !
Ik nam me voor om voortaan beter op te letten en stapte snel uit.

Mijn afspraak was verplaatst naar een andere dag.
Pauline, stond er op mijn brief. Een vrouw ?
Ik zag iemand die een kleedkamer zocht waarvan de deur niet op slot zat.
De schoonmaker mocht hem niet openmaken en dat probeerde hij uit te leggen in iets tussen Engels en Frans.
Die van de heren is wel open, maar daar heb je niet veel aan, zei ik.

Vorige keer leerde ik dat er 2 soorten fysiotherapeuten zijn in het zwembad :
Met borsthaar en zonder.
In de kleedkamer leer je trouwens nog allerlei andere dingen over gedrag en uiterlijk.
Heel typisch.
Volgens mij heb ik de mooiste billen en rug, maar de meeste anderen hebben een mooiere torso.

De deur van mijn kleedkamer zwaaide opeens open.
Er kwam een vrouw binnen met een dikke man.
O, ik had misschien even moeten kloppen, zei ze.
Ik had zelfs mijn jas nog aan, dus ik zag het probleem niet.
De dikke man was een nieuwe patient.
Was dat Pauline ? dacht ik.
Ze leek me ouder dan ik me had voorgesteld.

loveboatHet was druk. Ik was het eerst in de kleedkamer, maar bijna als laatste klaar.
En ik had alweer geen muntje voor die tasjeskluis.
Je kon het bad nog niet in. De vloer is verstelbaar, en hij stond nog in de hoogste stand.
Dus zo kon Jezus over dat water lopen.
Er kwamen drie vrouwen in badpak op me af. De middelste stelde zich voor als Pauline.
Ik moest onwillekeurig denken aan die serie over dat cruise-schip, “Love Boat”.
Love zonder bloot.

Het zwemmen ging best aardig. Ik zag een meisje dat 3 kwartier lang heen en weer zwom en daar was ik jaloers op, want ik moest steeds weer gaan staan, omdat mijn benen naar de bodem zakten. Maar ik zwom deze keer wel zonder zo’n stuk schuim. De dikke man zwom helemaal niet. Hij stond alleen maar oefeningen te doen aan de rand van het bad. In gedachten noemde ik hem caveman.

Ik zwom tot het moment dat we het bad uit moesten. Nu nog even lopen naar die douche.
Gaat het ? Moet ik je vasthouden ?
Nee hoor, zei ik met mijn laatste beetje mannelijke trots.
Toen ik er bijna was leek de vloer plotseling te kantelen.
Mijn arm flitste naar voren en ik voelde tegelijk dat ik werd vastgegrepen.
Pauline kan kennelijk heel zachtjes lopen.

Eenmaal op straat werd ik aangesproken door een vrouw met kort haar.
Jij was toch net in het zwembad ?
We praatten wat over revalidatie.
En wat heb jij (*), vroeg ik.
Er volgde een stuwmeer van woorden.
Ik moet naar Purmerend, zei ze.
Ik naar Amsterdam-Noord, dus ik ga dezelfde kant uit.
Maar in de tram ging ze naast een jongen zitten en ik liet me op een voor mensen zoals ik gereserveerd stoeltje zakken.
Toen ik uitstapte keek ik om, maar ze was verdwenen.
Ik kan er niet aan wennen : mensen die je vertellen dat ze bijna dood waren en dan verdwijnen alsof ze het over het weer hadden.

* “jij” is Amsterdams voor “u”.

Posted in gezondheid, MyBlog | 7 Comments

Leuk !

soap2Ik lag altijd dubbel bij het kijken naar de belevenissen van de families Tate en Campbell.
Niets was te absurd, te politiek incorrect, te grof of te onwaarschijnlijk.
Onvoorstelbaar dat zoiets grappigs uit Amerika kon komen.
De serie werd dan ook een jaar voor het geplande einde afgebroken onder druk van protesten.

soap1

De leukste van allemaal was de excentrieke Jessica Tate ( Katherine Helmond )
Het hielp misschien wel dat het een ongelooflijk stuk was, ook al speelde ze de rol van een vrouw van middelbare leeftijd.
Ik las net dat ze inmiddels 85 is. En nog steeds werkt.

Toen ik een paar jaar geleden kennismaakte met een van mijn buren, dacht ik : op wie lijkt zij ?
Die stem, dat haar, dat postuur ?
Die dus.

PS :
Dit is ook wel interessant : een interview met de actrice


Posted in MyBlog | 3 Comments

De Amerikaanse Lucia de B.

Je snapt soms niet waarom we zulke warme relaties onderhouden met landen waar ernstige mensenrechtenschendingen plaatsvinden.
Wat ik ook niet snap, is waarom de NOS met zulke vergoeilijkende woorden komt.

Het verhaal is zo mogelijk nog griezeliger dan dat van Lucia.
Haar zoontje werd vermoord door een Vietnam-veteraan die ze kende.
Niets wees er op dat zij er iets mee te maken had.
Maar een rechercheur beweerde tijdens de rechtszaak dat ze tegen hem bekend had er opdracht voor gegeven te hebben.
Zonder bandopname, zonder getuigen, zonder getekend verslag.
Ze hoorde tijdens het verhoor pas dat haar zoontje niet meer leefde.
Ze heeft nooit de kans gekregen om het verlies te verwerken.

debra-milke-10
Ik heb geen idee hoe deze foto buiten de gevangenis is gekomen.
Kennelijk mag de overheid met zulke foto’s doen wat ze willen.

In Nederland kun je, als je de maximale straf krijgt, nog altijd hopen dat je rechters een keer tot inkeer komen.
In de V.S. krijg je de doodstraf, waarvoor de voorbereidingen doorgaan tijdens de talloze herzieningsverzoeken.
Ze moest beslissen op welke manier ze zou worden gedood.
Ze moest op een tafel liggen, zodat men kon controleren of haar aderen voldoende zichtbaar waren.

Na 22 jaar mocht ze er uit. De rechercheur had gelogen en het OM had de jury daarover niet geïnformeerd.

Ze gaat waarschijnlijk miljoenen schadevergoeding krijgen. In ruil voor de ijskoude opinie van een groot deel van de bevolking, die in haar nog steeds een moordenaar ziet en/of haar het belastinggeld niet gunt.


World News Videos | US News Videos

Posted in MyBlog | 6 Comments

Mannen, er is een verrader in ons midden.

zeilstra-vvd
Hoe komt het dat het niemand opviel dat hij anders was ?
Omdat hij niet anders is, natuurlijk.

Zoals in Amerika iedere arme een “temporarily embarrassed millionaire” is, is bij de VVD iedereen onschuldig tot het tegendeel bewezen is.
Soms wordt er een gepakt.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Er gebeurt hier nooit wat.

Er is zo weinig te melden in Europa dat we voortdurend nieuws moeten importeren uit Amerika.
Vandaag waren er verkiezingen in Nederland en in een land waar veel Nederlanders op vakantie gaan schoten terroristen 21 toeristen dood in een museum.
Verder was er kennelijk geen nieuws.

Amerikaans nieuws :
Hoewel het oud nieuws is, moesten we er ook nog een keer aan herinnerd worden dat een droneaanval vorige week een belangrijke leider van Al Shabaab gedood heeft.
In Phoenix heeft een overspannen Amerikaan in de buurt van een winkelcentrum willekeurige mensen neergeschoten volgens NOS en RTL.

( even opgezocht : Phoenix ligt in het zuidwesten van de VS op een halve dag vliegen van Nederland en er woont niemand die ik ken )

phoenix

 

 

 

Posted in MyBlog | Leave a comment

Chloor

Ik twijfelde de hele ochtend of ik wel zou gaan.
Dankzij Trans Link Systems ( die van de OV-chipkaart ) mocht ik niet in de bus, want het pasje verloor zijn geldigheid op 1 maart.
Er staat nog geld op. Geen idee hoe je dat terug krijgt.
Moet ik weer naar het station fietsen en een half uur in de rij staan ?
Bij de chipknip ging het vrij makkelijk :
Ze storten het geld gewoon terug op je bankrekening.
reade
Ik ging dus op de fiets. Ik reed als een kip zonder kop, maar toch kwam ik nog redelijk op tijd bij het revalidatiecentrum.
Maar dat centrum is groot.
Ergens aan het einde van een lange gang was het zwembad.
Ze waren het net aan het verbouwen.
U mag hier niet naar binnen, zei een bouwvakker. U wordt zometeen opgehaald.
Ik ging zitten op een stoeltje aan de muur. De klok gaf aan dat er al een kwartier voorbij was.
Ik twijfelde tussen opstaan en weglopen, of nog even een stukje verder de gang in.
Ik koos voor het laatste.
Er kwam iemand naar buiten die vragend mijn naam uitsprak.
Ik had u net ook al gezien ?
We zijn aan het verbouwen.
Je moet via de kleedkamer naar binnen.
U kunt uw spullen eventueel in dit kastje stoppen.
Het kost 1 euro.
In het ziekenhuis zijn de kleedkamers 1-persoons en gaat de deur op slot.
In een revalidatiecentrum lever je naast je waardigheid ook je privacy in.
Mannen en vrouwen apart, dat wel.
Ik heb niks om me voor te schamen, maar ik doe het toch.
Ik wil snel mijn zwembroek aantrekken.
Het is moeilijk om niet te vallen.

Het was een klein bad.
5 Man, denk ik.
Ik had geen stok, en niks om me aan vast te houden. De fysiotherapeut pakte mijn arm.
Zijn collega pakte mijn andere arm.

Eerst douchen. Altijd eerst douchen, ik vergeet het ook steeds. Ah.
Durf je ?
Het leek me vrij makkelijk.
Het is geen gewoon zwembad.
Je kan er in staan en het water komt tot de rand. De bodem is van roestvrij staal en kan omhoog.
Een rooster zorgt dat het water niet over de rand loopt.
Je gaat er op zitten, zwaait je benen er over en dan zet je af.
Ik heb ooit uit een vliegtuig gesprongen.
Ik ben nergens bang voor.

O, ik kan niet meer zwemmen.
Ik kan bijna niet meer lopen en de laatste tijd kom ik met moeite weg op mijn fiets, maar ik in mijn gedachten kon ik nog gewoon zwemmen.
Niemand ziet je tranen in het zwembad.
Zonder zwaartekracht en zonder pedalen ga ik met gestrekte benen op mijn tenen staan.
De fysiotherapeut gaf me een langwerpig stuk schuim dat ik onder mijn lichaam kon schuiven, zodat mijn benen niet constant naar beneden zakten.
Op zich lig je wel mooi in het water, zei hij.

Toen ik naar mijn fiets liep, zei iemand hoi. Ik dacht dat ik haar gezicht herkende. Misschien was het een uitnodiging voor een gesprek, maar ik liep in gedachten verzonken door.

Posted in gezondheid, MyBlog | 9 Comments

Nieuws is propaganda.

In de tijd dat Adolf Hitler groot werd, was dat al zo.
Het is nog steeds zo.
Ik lees net dat de planner van de aanslagen op een winkelcentrum in Kenia gedood is bij een droneaanval.

080228-F-0528C-004
Gaan de nabestaanden van al die gedode mensen nu feestvieren ?
Ze krijgen er hun familie niet mee terug.
Misschien zien ze het als gerechtigheid, maar ze kunnen niemand aankijken in een rechtszaal.
Het was een executie zonder proces.
Efficient en goedkoop.
En zonder kans dat een lid van het arrestatieteam gewond raakt.
Het lijkt me een illusie te denken dat “terroristen” zich laten tegenhouden door het idee dat ze mogelijk door de vijand zullen worden gedood.
Anders had de invasie van Normandië ook nooit plaatsgevonden.

We moeten 2 dingen niet vergeten :

  • Er is geen bloedvergieten voorkomen. Dat kun je misschien met een camera, maar nooit met een raket.
  • Wat wij kunnen, kunnen zij ook, met hun eigen middelen.

Het bericht is propaganda van de VS.
Nederland denkt ook over het aanschaffen van zulk wapentuig.
Ik zou het niet doen.

Posted in MyBlog | 17 Comments

RTL en SBS maken amusement van andermans ellende.

De politie krijgt op straat te maken met mensen die “in de war” zijn.
Die mensen zouden eigenlijk in een psychiatrisch ziekenhuis moeten zitten, maar om een of andere reden zitten ze daar niet.
Misschien was er geen plek voor ze, of was er een dag eerder nog niets aan de hand, of konden ze niet gedwongen worden opgenomen.

RTL
Het is natuurlijk uitgesloten dat een cameraploeg een ziekenhuis binnenvalt en daar de patienten gaat filmen.
Maar op straat mag alles.

Als het aan mij lag, kreeg de politie net als een arts een beroepsgeheim.
Het is een beetje dubbel :
Aan de ene kant hebben agenten er vaak grote moeite mee als hun werk gefilmd wordt door onbekenden.
Aan de andere kant willen ze o zo graag op televisie terwijl ze het fatsoen van Nederland uithangen.

De politie is geen politieke partij.
Ze verdienen dus geen zendtijd om hun belangen te verdedigen.
Om het publiek te informeren over opsporingszaken zijn er andere, meer serieuze programma’s.

Je kan aan de – commerciële – omroepen vragen of ze zich een beetje willen beheersen, maar dat is waarschijnlijk aan dovemansoren gericht.
Maar wij zijn met z’n allen wel de baas over de politie, en als die als opdracht krijgt zich zeer terughoudend op te stellen in haar contacten met de pers, dan hebben ze dat maar uit te voeren.
VVD en PvdA zijn samen de meerderheid in dit land. Welke van de 2 houdt die wantoestand in stand ?


Ze heeft duidelijk een probleem met autoriteit en ze heeft een vriend die zich nogal beschermend opstelt. Ik wil dus niet weten wat ze heeft meegemaakt.

Mocht je denken dat ze nog wel een beetje fatsoen hebben, maar dat het er vooral om gaat om asociale weggebruikers in het zonnetje te zetten :


Posted in MyBlog | 5 Comments

Eindelijk eentje die gelukt is

Tot nu toe werd een brood uit de broodbakmachine nooit zo mooi als een handgekneed brood.
De bovenkant zakte in, wat ik ook probeerde.
Inmiddels ben ik er achter hoe ik dat kan voorkomen.
Het programma van de machine is veel te pessimistisch over hoe snel het deeg rijst. Daarom moet je 2 aparte programma’s gebruiken : deeg maken + bakken.

Als je het recept uit de gebruiksaanwijzing volgt, gaat het rijzen veel te snel. Je moet dus maar 3 gram gist ( een eetlepel ) gebruiken. En iets minder water dan wanneer je met de hand kneedt.
En er moet een ei in als emulgator. ( voor een ei 50 gram minder water )

Ik heb me suf gepiekerd wat nu precies het verschil is tussen bakken in een broodbakmachine en bakken in een gasoven. Ik denk dat het verschil is, dat een broodbakmachine nooit in één klap de gist kan doden. Daarvoor gaat de temperatuur te langzaam omhoog. En daardoor krijg je, zo vermoed ik, overrezen deeg dat vervolgens inzakt. Het is niet de bedoeling dat het brood helemaal boven dat blik uit rijst, zoals je dat bij bakken met de hand wel wil. Bij een gasoven is de lucht bovenin de oven heter dan die in de broodbakmachine, die ventilatieopeningen heeft. Het is het blik dat de warmte overbrengt, niet de lucht.

Posted in MyBlog | 2 Comments

Bij de dienst werk en inkomen.

Grappige naam : als er iets is dat ze niet hebben, is het werk.
Ik kwam alleen voor het inkomen.
Sinds kort hebben ze wel “participatie” in hun naam staan.
Dat is zwerfvuil inzamelen, voor de helft van het minimumloon.
Met gratis “uitzicht” op een echte baan.

Boomspiegels_tabel

Half-tien.
Ze laten je graag vroeg komen, om je te laten voelen wat het is om vroeg op te staan.
We zijn met 3 clienten. 2 Zwarte en een witte.
Nee, uw rijbewijs is geen geldig legitimatiebewijs, meneer.
Nou, dat is dan jammer.
Hij maakte er toch maar even een kopietje van.

Een kop thee hoort kennelijk niet tot het ensemble.
Eerst een hilarisch filmpje van 7 minuten over mensen die in een luxe versie van Sesamstraat wonen.
( De huren moeten daar heel laag zijn )
Dit is Bart.
Stom ! Ik had een nieuwe baan maar ik ben vergeten het op te geven, en nu moet ik een boete betalen !

En toen het gesprek.
Goh, mankeer u iets aan uw knie of zo ?
Nee, het ligt gecompliceerder.
Hoeveel uren kunt u werken ?
0 Uren. Ik wil dat een keuringsarts vaststelt voor hoeveel procent ik nog geschikt ben voor werk.
Fysiek werk is zowiezo uitgesloten.

Dat filmpje.
Ja, maar veel mensen gaan er toch mee de fout in.
Noem het dan ook geen “baan”. Mensen stellen zich bij een baan iets anders voor dan 25 euro voor een klusje.

Je moet meewerken aan je genezing.
Ik moest even lachen.
Wat ik heb is ongeneeslijk, of ik nu mee- of tegenwerk.
“Ja, maar stel bijvoorbeeld dat je een been breekt en rust moet houden.”
“Als je dat dan niet doet, dan blijf je langer ziek.” (*)

De inschrijving bij de KvK ?
Die moet u beeindigen !
O, ik dacht dat jullie graag willen dat mensen hun eigen broek ophouden.
Zonder die inschrijving is het erg lastig om geld te verdienen.
Dat moet u dan maar met de financiële consulent bespreken.

Die wil ook de rekeningafschriften van het afgelopen half jaar van al uw bankrekeningen even inzien.
Geen wonder dat in Amsterdam-Noord veel mensen alles nog steeds contant afrekenen.
Zodat er nog iets van hun privacy overblijft.

*
Yeah sure.
Waar het om gaat, is dat mensen nogal eens hun medicijnen niet innemen, nadat ze de bijsluiter gelezen hebben.
Geef ze eens ongelijk.
Ik heb gehoord dat de controle zo ver gaat dat het het doosje medicijnen dat je verplicht moet meebrengen wordt geopend, en er geteld wordt of er wel voldoende pillen zijn verdwenen sinds je ze opgehaald hebt.
Hoe ze verdwijnen ligt natuurlijk aan je eigen fantasie. Een slimme meid is overal op voorbereid.
Beter in de vuilnisbak dan in het riool, want ze vervuilen het oppervlaktewater.


Posted in MyBlog | 11 Comments