En liever ook geen Turken, Marokkanen, mensen met een handicap, etc etc.
Het is verboden, maar er wordt nauwelijks tegen discriminatie opgetreden.
Zelfs in de liberale Verenigde Staten is een sollicitant veel beter beschermd tegen discriminatie dan in Nederland.
Op de politieke agenda staat de economie op dit moment op nummer 1.
En op nummer 2 tm 5.
Uit die hoek hoef je dus niet veel te verwachten.

Vooroordelen spelen meestal een beslissende rol in sollicitatieprocedures. Er is al jaren bekend wat de beste methode is om het succes van een nieuwe werknemer te voorspellen, en welke methodes minder betrouwbaar zijn. Toch wordt er volop gebruik gemaakt van bewezen onbetrouwbare voorspellers als het ongestructureerde interview. Als de overheid een groot werk gaat aanbesteden, moet ze zich in allerlei bochten wringen om de aanbestedingsprocedure zo transparant mogelijk te maken. Iedere schijn van vriendjespolitiek moet worden vermeden.
Waarom worden dezelfde eisen niet gesteld aan werkgevers die iemand willen inhuren ?
Waar kun je terecht als je het sterke vermoeden hebt dat die “andere kandidaat die beter aan de gestelde eisen voldeed” niet bestaat ? Of als je vermoedt dat je je tijd weer eens verspild hebt aan een spookvacature ? ( je kent ze wel : 13 man personeel hebben, en dan maand na maand met 5 vacatures adverteren )

Zou het onmogelijk zijn om eisen te stellen aan de kwaliteit en de transparantie van het selectieproces ?
Bijvoorbeeld :
Er moet van tevoren een functieprofiel opgesteld worden en er moet door een externe partij aan de hand van dat profiel een assesment gedaan worden. De kandidaten die hier doorheen komen, worden voorgesteld aan het bedrijf. Die externe partijen zouden alleen mogen werken met een vergunning die ze kunnen verliezen als ze door controleurs worden betrapt op het gebruik van bij de wet verboden selectiecriteria of methodes.

Als het niet onmogelijk is, waarom is het dan geen realiteit ?

Ik vraag me af of er veel mensen zijn met negatieve ervaringen bij het solliciteren, en of ze iets voelen voor een vorm van actie.
Als werkzoekende zit je in een machteloze positie. Een onterechte afwijzing maakt je kwaad, maar je kan nooit wat doen. Maar wel als je met een grote groep onverwacht voor de deur staat om je ongenoegen te uiten…

Prodent, de eerste tandpasta waarmee ik mijn melktandjes poetste, kreeg gezelschap van een bont gezelschap van duur klinkende witheidskampioenen.
Eerst was er alleen de bekende rode tube, toen kwam er een blauwe variant waar fluoride aan toegevoegd was en tegenwoordig lukt het niet meer om 2 keer achter elkaar dezelfde pasta te kopen, omdat zelfs Prodent minstens 5 varianten van hetzelfde product op de plank heeft staan.

Alles wat met mondverzorging te maken heeft is duur tot zeer duur (geworden), van 500 euro voor een kroon via 100 euro voor een elektrische tandenborstel tot en met woekerprijzen voor tandenstokertjes en tandpasta.
Hoewel ik alleen woon, niet overdreven veel uit de tube knijp en ook maar 1 keer per dag poets, blijf ik naar de winkel hollen, omdat die tube alweer leeg is, en als je normaal voor nog geen 10 euro boodschappen in je mandje stopt, valt die 3 tubes voordeelverpakking op de kassabon des te meer op.

Mijn handen hebben een ingebouwde weegschaal met een nauwkeurigheid van iets meer dan een gram.
Daarom viel het me ook op, dat een “lege” tube niet leeg kan zijn.
Daar is hij gewoon te zwaar voor.

Knip.

( die gaatjes dienen om 2 kleurtjes tandpasta uit de opening te laten komen )
Inderdaad, er zit nog aardig wat in, en het inwendige van de tube is zo geconstrueerd, dat je het er niet uit krijgt.
Er steekt een buisje een stukje naar binnen, waardoor je, al zou het je lukken de tandpasta die aan de wanden plakt met je vingers naar de voorkant van de tube te duwen, de pasta in de loze ruimte rond dat buisje blijft steken en er alleen maar lucht uit de tube komt.
Je gooit dus nogal wat weg.
Op de tube staat dat er 75 ml tandpasta in zit.
Misschien stopt de fabrikant er wat meer in, om de klant niet te duperen, dacht ik.
Een volle tube woog 104 gram. ( ik heb een echte weegschaal gebruikt )
Een “lege” 33. ( en na uitwassen : 9 gram (!))
Verschil 71 gram.
Je verbruikt dus 71 gram en er blijft ( als je heel lang heel hard knijpt ) 24 gram achter in de tube, ofwel 25 % !!!
Is tandpasta misschien lichter dan water ?
Een testje met een kloddertje in een glas water laat zien dat het zinkt als een baksteen.
Waarmee bewezen is dat je door Prodent getild wordt. Er zit inderdaad 75 ml in een tube, maar die ga je er nooit uit krijgen.

De consumentenbond schreef bij een test van elektrische tandenborstels dat een hoeveelheid tandpasta ter grootte van een erwt genoeg is.
Dus zeker niet zo’n grote klodder als in de reclamespotjes. Als Prodent zo graag meer omzet wil, kunnen ze beter iets gaan maken waar meer vraag naar is, in plaats van stiekem de afvalberg op te hogen van mijn geld.

ter vergelijking een foto van een lege Sensodyne tube. ( dank aan Ina ) Het kleurenmengbuisje ontbreekt, waardoor er minder ( maar niet niks ) achterblijft in de tube.

Het lijkt me een mooi land, Argentinië. Kijk eens naar hun nieuws, ze houden zelfs rekening met doven.
De vrouw die je ziet is president Cristina Fernández de Kirchner.

( meer vrouwen, Mark )

VVD minister Hans Hillen verplaatst een marinierskazerne van Doorn naar Vlissingen. Het werd te klein, Doorn ligt in Utrecht 200 km van de dichtstbijzijnde marineboot en Zeeland kent een vergrijzende bevolking en weinig werkgelegenheid.
Dus.
VVD wethouder Roy Pamboer van de Utrechtse Heuvelrug ziet allerlei obstakels die zijn minister kennelijk over het hoofd gezien heeft. Hoge kosten – in deze tijd van bezuinigingen – en een groot verlies aan werkgelegenheid.
De stoere taal over verhuizen die de VVD op landelijk niveau uitslaat is op plaatselijk niveau vervangen door een tranentrekkend betoog over gedwongen week-end relaties.

De conclusie is dat iedere bestuurder voor eigen parochie staat te preken en dat de helft van de werkelijkheid die niet zo goed uitkomt meestal onderbelicht blijft :
Als er één partij is die vindt dat je alles moet aanpakken, ook al moet je er voor verhuizen, is het wel de VVD.
Er komt helemaal geen werkgelegenheid naar Zeeland.
De geïnterviewde marinier uut Twente baalt dat hij nu zijn huisje weer moet verkopen. De meesten zullen zijn voorbeeld volgen : ze reizen gewoon achter hun werk aan. Misschien mag Zeeland wat kantinepersoneel, schoonmakers, secretaresses en chauffeurs leveren.

Als je geen familie hebt in Zeeland, en je werk is in Vlissingen, ga je waarschijnlijk in Zuid-Holland of Brabant wonen. Hetzelfde gebeurt als er een kantoor verplaatst wordt naar Groningen : alleen de NS en een paar uitzendbureau’s worden er beter van, terwijl hoogopgeleide mensen uit zulke steden vertrekken. Er wordt heel wat gefietst in Nederland, maar meestal in de vrije tijd. De gemiddelde Nederlander gaat met de auto of soms met de trein naar zijn werk.

Bestuurders maken voornamelijk lelijke werksteden met een druk verkeersnetwerk eromheen en daaromheen weer woonsteden waar niemand elkaar kent.
Het uiterlijk van de werksteden wordt bepaald door de huisstijl van de grote bedrijven die er gevestigd zijn.

 

Het uiterlijk van de woonsteden is : laagbouw met kleine tuintjes, overal hetzelfde. Parkeerplaatsen voor nog meer dezelfde auto’s. Winkelstraten met in het hele land dezelfde winkels : Kruidvat, Etos, Blokker, HEMA, Albert Heijn, Media Markt, 5 telefoonwinkels, een snackbar ( altijd knalgeel )
We hebben geen enkele bestuurder die kan of durft afdwingen dat een stad zijn eigen karakter houdt, dat werknemers in de buurt gezocht moeten worden en dat het uiterlijk van een gebouw in de omgeving moet passen.
Ik vind het een pervers systeem dat een gemeente er belang bij heeft zoveel mogelijk grote bedrijven binnen zijn grenzen te halen. Zogenaamd om de werkgelegenheid, maar in werkelijkheid voornamelijk om te verdienen aan grond en belastingen. Het zou niet mogelijk moeten zijn dat bedrijven gemeentes tegen elkaar uitspelen, omdat landelijke politici verzuimen om landelijke regels te maken die zoiets uitsluiten.

De meeste mensen verliezen hun baan, zonder dat het in de krant komt. Pas bij een grote reorganisatie lees je er wat over. Alleen al de aankondigingen van vandaag stuwen meer werkzoekenden de arbeidsmarkt op dan 10 Westlands zouden kunnen absorberen. ( laatst sprak ik mijn tante, die dacht serieus dat ik makkelijk een baantje kon krijgen in het Westland )
In Nederland worden elk jaar zo’n 200.000 mensen geboren. Dat zijn 200.000 nieuwe werklozen, als er niet binnen 21 jaar net zoveel banen gecreeerd worden.
Als de pensioenleeftijd 2 jaar omhoog gaat, moet je dus 400.000 nieuwe banen creeren. Niet 700 aardbeienplukbanen, maar 400.000 echte banen waarvan je je hypotheek en de auto en de creche kan betalen. Want dat is nodig.
Stel, het lukt bijna. 360.000 nieuwe banen, dat is toch bijna 400.000.
Maar dat betekent 40.000 nieuwe werklozen, waar geen nieuwsberichtje over geschreven wordt, terwijl het wel 20 keer meer is dan bij een grote reorganisatie werkloos worden. ( de cijfers zijn wat minder dramatisch door arbeidsongeschiktheid, en omdat de sterfte bij 45 al toeneemt )

Zoals het bij ons de reïntegratiebedrijven en opleidingsinstituten zijn, zo zijn het in Amerika de particuliere universiteiten die rijk worden over de ruggen van mensen die werk zoeken.
Businessinsider schrijft, vrij vertaald :
Een werkloze bouwvakker krijgt te horen dat hij zich moet laten omscholen tot Java programmeur.
Een werkloze Java programmeur krijgt te horen dat hij zijn eisen naar beneden moet bijstellen en een baantje in de bouw moet accepteren.
Ik ben er ook weleens in getrapt, maar deze keer heb ik het geld voor mezelf gehouden.
Business insider schrijft er over :
Geld investeren in een studie is een goed idee, als je jong bent. Na je 40-e ga je die investering niet meer terugverdienen.

Verstopte werklozen.
Het is altijd interessant om buitenlandse kranten te lezen. Je denkt soms dat je in Nederland een breed aanbod aan nieuws hebt, maar in werkelijkheid zie je alleen toevallige gebeurtenissen vermengd met de mening van een beperkte groep mensen.
Zo valt het me op, dat de werkloosheid in Amerika zoveel hoger is dan hier, bijna 10 %.
Als de prikkel om aan het werk te gaan ergens hoog is, is het wel daar.
Hoe komt dat nu ?
Veel commentatoren onthullen zaken waar je in Nederlandse kranten nooit iets over leest. Over werklozen die niet meetellen in de statistieken, omdat ze niet staan ingeschreven als werkzoekende, of omdat ze in een reïntegratietraject zitten, waardoor ze officieel niet werkloos zijn.

Ik denk dat er hier in Nederland ook valse cijfers gepresenteerd worden. Ik ben werkloos, maar ik tel niet mee. Mijn buren zijn in feite ook werkloos, maar ex-zelfstandigen, dus ze tellen niet mee. Daarnaast wonen mensen die wel zouden willen werken, maar te oud zijn of door de gemeente part-time achter een balie geplaatst zijn, maar hun echte baan al jaren kwijt zijn.
Maar dan nog, zulke truukjes haalt de Amerikaanse overheid ook uit. Daalt of stijgt de werkloosheid, daar kijkt de kiezer naar.
Het zou dus best zo kunnen zijn dat Nederlandse bedrijven als een spons overbodige werknemers vasthouden, gestimuleerd door hun vriendjes bij de VVD.
Wat gebeurt er als er een linkse regering komt ?
Dan worden ze alsnog gedumpt, om de stemming onder de kiezers even een beetje bij te sturen.

powered by idiots

En omdat ik arrogant ben, natuurlijk. Ik denk altijd dat ik beter schrijf dan iemand die door een krant betaald wordt om dagelijks een stukje te produceren. Niet omdat iemand die echt kan schrijven dat gewoon op commando kan, maar omdat een krant nu eenmaal dagelijks verschijnt.
Wie ben ik om een recensie te schrijven ? Ik lees nooit een boek, ik heb nog nooit een nieuwe film gezien in de bioscoop, mijn muzieksmaak is ook niet echt avant-garde.

Er zijn 2 aanleidingen, 2 opmerkingen van andere bloggers die me een zetje gaven.
Jezzebel, die ik aangezien had voor een wandelende encyclopedie van alles wat naar kunst ruikt, bleek de film niet te kennen.
Muizenoren schreef dat het niet erg is om ergens slecht in te zijn, als je het kan compenseren met dingen waar je goed in bent.
OK
Echte recencenten bekijken 100 films die niemand ooit gezien heeft, en beslissen wat goed is en wat niet. In die positie kan ik niet komen, het zou voor mij ook niet werken. Ik herkauw alles wat ik hoor en zie veel te lang. Ik heb beschrijvingen van deze film gezien waarbij de 2 hoofdpersonen door elkaar gehaald worden. Dat krijg je als je een hele videotheek van commentaar probeert te voorzien.
Ik denk dat een recensie je moet vertellen waarom je een film zou willen bekijken, niet wat er in de film gebeurt.

Veel mensen denken bij de titel aan een pornofilm, en dat is jammer, want wie graag een pornofilm bekijkt zal zwaar teleurgesteld zijn, en wie dat juist niet wil mist een mooie film.
De titel slaat op deze dialoog :
“Waarom wonen wij in Fucking Åmål ? Er gebeurt hier nooit wat. Tegen de tijd dat iets hier doorbreekt, is het alweer uit !”
In veel landen heet de film : “Show me love”
Dat is een veel betere titel. Het slaat op een heel toepasselijk liedje, dat je in de film op de radio hoort.
Als je goed kijkt en luistert naar de film, dan zie je dat hij vol zit met zulk “toeval”.

De film gaat over jonge mensen in een provinciestadje in Zweden. Over meisjes en dagboeken en schoolplein en kantine en stiekem roken. Over pesterijen. Over indruk proberen te maken en niet weten hoe je jezelf een houding moet geven. Over popsterren en uitgaan. Over met elkaar praten over moeilijke dingen en over elkaar flink de waarheid zeggen. Over verdriet en wanhoop en twijfel en niet voldoen aan de verwachtingen van je ouders.
Wie heeft het niet meegemaakt ?
Het ongewone aan de film is, dat het niet over een jongen en een meisje gaat, maar over 2 meisjes, Elin en Agnes, 14 en 16 jaar oud. 2 Totaal verschillende karakters. Agnes is gesloten, serieus en heel moedig, want het is op school geen geheim dat ze lesbisch is, alleen weten haar ouders het niet. Elin is sociaal vaardig, uitbundig, vaak verveeld, maar ze is vooral bezig met acteren. Ze is het populairste meisje van de school. Ze doet alsof ze doet alsof en ontdekt daardoor wie ze werkelijk is, dat is waar de film over gaat.

De (Amerikaanse) filmkeuring heeft hem geschikt bevonden voor 15 jaar en ouder, zag ik.
Welke idioot… ?
Er zit geen geweld in de film en niemand verschijnt naakt in beeld.
In deze film zie je niets dat je niet dagelijks op straat ziet. Maar de hoofdrolspeelster had de film dus zelf niet eens mogen bekijken in de bioscoop.
Volgens mij vond de filmkeuring dat homofilie een ongeschikt onderwerp voor kinderen is.
“… but still they found reasons to call it obscene…”, zong Tom Robinson in 1977 en in 1998 was dat kennelijk nog steeds waar.

Laatst kreeg ik zomaar 1.300 euro, maar die moest ik teruggeven. Misschien een handige tip voor iemand die echt helemaal aan de grond zit.
Het werkt zo :
Vlak voor het einde van het jaar zeg je je ziektekostenverzekering op, om ergens anders een goedkopere te nemen.
De verzekeraar heeft dan inmiddels de automatische incasso-opdrachten voor zijn bank al de deur uit gedaan, dus je krijgt een onterechte afschrijving. Je belt ze, en ze geven je de keuze tussen zelf storneren, of wachten tot zij het geld terugstorten. Kies voor zelf storneren. Je geeft dan je bank opdracht om een automatische afschrijving ongedaan te maken. De verzekeraar, die alleen maar reeksen opdrachten met 10.000-en tegelijk kan verwerken, gaat er van uit dat ze je geld hebben geïncasseerd en maken weer een batch met opdrachten voor hun bank aan om de terugbetaling te regelen. En hop, 2 weken later stort hun bank nogmaals 1.300 euro op je rekening. Daarna begint de verzekeringsmaatschappij je aanmaningen te sturen, volgens hun systeem hebben ze immers een openstaande vordering. Echter, als je echt aan de grond zit, kun je dat geld gewoon aan eten uitgeven. Je verzekering opzeggen kunnen ze toch niet, want je verzekering loopt inmiddels ergens anders.

Het is geen nieuws dat justitie over je rug pist. Het is meestal wel nieuws als iemand iets terug doet, wanneer ze zelf de regels overtreden. Ik was ook verontwaardigd, toen ik laatst een bekeuring kreeg waar een bedrag van 6 euro aan administratiekosten op vermeld stond. Betalen om te mogen betalen. Ik heb niet gereageerd. Ik heb 2 keer geprotesteerd tegen bekeuringen voor dingen die ik echt niet gedaan had, alleen maar om er achter te komen wat het verschil tussen macht en rechtvaardigheid is. Onze nationale ombudsman verdenk ik er al langer van de kromme regeltjes van justitie voor recht te houden. En toen ik las dat iemand die echt goed weet hoe die dingen werken door een rechter in het gelijk is gesteld.

Ik citeer :
Van der Meulen hoeft dat dus niet te betalen en dat geldt ook voor de incassokosten. “Ik vind het een moedige uitspraak. Ik vind hem goed”, reageert hij enthousiast.
“De rechter past keihard het recht toe ook als dat politiek niet zo goed uitkomt. Ik vind het goed dat justitie, een rechtshandhaver, ook zelf aan het recht gehouden wordt.”

Dat geeft te denken. Als er moed nodig is voor zo’n uitspraak, dan is er toch iets mis in ons land. In een land waar de maffia de baas is, is er moed voor nodig om een “capo” naar de gevangenis te sturen, maar hier zou dat niet zo moeten zijn.

De verongelukte prins.
Het is geen groter of kleiner drama dan wat honderden Nederlanders per jaar overkomt. Soms reken je gewoon teveel op je geluk.

Maar nu.
Geen kabel.
Ik had ooit een schotel, maar daar hadden buren problemen mee.
Een wandelingetje over de dichtstbijzijnde shopping-mall leerde me dat een DVD-speler van hetzelfde merk als de tv me 39 euro ging kosten.
Dat is het voordeel van trendvolger zijn. Ik herinner me een collega die voor een apparaat met vergelijkbare specificaties ooit een maandloon neertelde.
Gelukkig heb ik ooit voor 5 euro een film op DVD gekocht, om te proberen hoe dat er op mijn computer uitzag, dus ik kan hem uitproberen. Zeer fraai. Er gaat niets boven de kleuren van een beeldbuis.

brood
Ik heb de afgelopen weken de smaak van echt brood leren waarderen. Zelf gesneden “stevig brood” volgens AH.
Normaal eet je eigenlijk meer broodbeleg dan brood, dus proef je het brood bijna niet.
Heel vaak, als ik weer een voor de uitverkochte brood-stelling in de supermarkt stond, heb ik me voorgenomen om ook zo’n broodbakmachine aan te schaffen. Ik koop per jaar al gauw voor 300 euro brood. De goedkoopste broodbakmachine kost 49 euro. Hij maakt veel herrie, schrijft iemand die er een heeft. Een medewerker van een milieustraat schrijft dat het het meest weggegooide elektrische apparaat is.
Weet je wat ? Ik koop eerst een paar attributen om brood te bakken. Als het me bevalt, kan ik altijd nog een machine aanschaffen.
In de keuken van mijn nog net niet onbewoonbaar verklaarde woning staat al 20 jaar een fornuis, waarvan ik alleen de bovenkant gebruik.
Meegesleept van huis naar huis, een onding om schoon te maken, maar eenmaal schoongemaakt vind je het zonde om hem weg te gooien, en als hij vuil is, wil je niet dat de buren hem zo zien.
Hij brandt nog.
Er hangt zelfs een oventhermometer in.
Hee, je kan de bodem en de zijkanten losmaken. 2 Uur ben ik aan het boenen voor ik het aandurf mijn eten in dit ding klaar te maken.
Meel kopen. Elke supermarkt verkoopt tegenwoordig kant en klare broodmix voor in je broodbakmachine, toch ?
Deze niet.
Bij de ingang van de winkel staan de aanbiedingen.
De chocoladeletters zijn inmiddels uitverkocht.
Oliebollenmix, nu 50 cent.
!??
Ik heb weleens een oliebol gehad die naar brood smaakte.
De lettertjes op het pak zijn te klein om te lezen in de winkel, maar voor 50 cent koop je geen brood.
Ik koop 4 pakken. Ik heb in de HEMA al een stel houten lepels, een RVS beslagkom en een grote glazen schaal gekocht.
Geen bakblik.
Ik koop altijd wat ik mooi vind, en vaak is dat niet het meest praktische of het goedkoopste.
Ik hou niet van brood uit blikken, ik vind vloerbroden mooier.

Eerste poging.
Ik volg de aanwijzingen op de doos oliebollenmix. Het was een beter idee geweest om eerst eens iets te lezen over brood. Dit is geen deeg maar beslag. Ik vet de schaal in met olijfolie. Dat is ook geen goed idee, zo blijkt. Wat ben ik toch onhandig. Het brood moet op een warme plek rijzen.
Er is geen warme plek in mijn huis, want het is winter.
Ik zet 2 pannen op het vuur met een bodempje water er in, en de schaal daar bovenop. Dat werkt. Je ziet het deeg bijna omhoogkomen.
De oven gaat tot stand 8. Ik heb hem op 7 gezet, volgens de tabel aan de binnenkant van de deur is dat de juiste stand voor witbrood. Bruin brood bestond zeker nog niet toen deze oven gemaakt werd.
Na ongeveer 10 minuten gaat de lekkere broodgeur over in een wat scherper luchtje. Ik zet een raam open, zet de oven voor de zekerheid een halve stand lager, en hoop er het beste van. Ruim een half uur later wordt mijn bange vermoeden bevestigd. De thermometer geeft 250 graden aan. ( deze oven heeft geen ruitje )
Ik heb een nieuw soort asfalt uitgevonden, en ik heb zeker een half uur nodig om de glazen schaal schoon te maken.

Tweede poging.
Ik heb inmiddels geleerd dat ik 350 ml water had moeten gebruiken. Nu lijkt het meer op deeg. Volgende keer maar niet meer proberen het te kneden, want het plakt erger dan kauwgom. Er gaat een hoop deeg verloren en ik heb een enorme afwas. De schaal is nu ingevet met boter, en ik weet inmiddels dat stand 4 1/2 bij deze oven 220 graden is.
3 Kwartier in de oven. Je neus blijkt een goede indicator bij het broodbakken. Het blijft nu inderdaad naar brood ruiken. Mooi.
OK, dat ziet er goed uit, het is een wat plat broodje geworden, maar het lijkt wel op iets uit een bakkerij. Ik kan het nu zonder moeite uit de schaal pakken.
Ik laat het in de oven op het rekje afkoelen.
De volgende morgen blijkt hij prima eetbaar.
Het is vrij veel korst in verhouding tot het volume van het brood, maar het smaakt heerlijk. Iets tussen stokbrood en oliebol.
Het lijkt er op dat er vrij veel suiker in het deeg zit. Er zit ook maismeel door, waardoor het brood van binnen wat gelig oogt.

Binnenkort waag ik de derde poging.
Bij de derde poging ga ik het deeg niet meer uit de beslagkom halen. Wat een broodbakmachine kan, kan ik ook : ik zet de beslagkom in de oven.
Dat zal een brood met een wat vreemde vorm opleveren, en misschien problemen met het lossen, maar dat zie ik dan wel weer.
De truuk zou zijn, om het deeg goed te mengen/kneden zonder dat de laag boter van de binnenkant van de kom geschraapt wordt. Als dat lukt, heb ik geen broodbakmachine nodig.
Als de supermarkt binnenkort van zijn overtollige oliebollenmix af is, komen er weer andere uitdagingen : gepruts met gist en zo.
Vroeger heb ik weleens zuurdesembrood gemaakt, maar dat was was me iets teveel “terug naar de natuur”.

to be continued…