Mijn niet zo positieve ervaringen met aanvullend openbaar vervoer van RMC.

Naar aanleiding van een bezoek aan het rijksmuseum, waarna mijn benen elke dienst weigerden, heb ik bij het sociaal loket van de gemeente een pasje voor aanvullend openbaar vervoer aangevraagd.
Ik heb hem nu een paar weken en ik ga hem binnenkort in 3 stukken geknipt terugsturen.
Eén stuk voor elke keer dat ik er gebruik van heb gemaakt.

De eerste keer reisde ik samen met een begeleider van het leger des heils.
Heen ging perfect, we kwamen ruim een half uur te vroeg.
Terug was echter een drama. Samen met 3 anderen hebben we 2 uur doorgebracht in de lobby van een hotel. Ik had een half uur na de afgesproken tijd geïnformeerd waar mijn taxi bleef en de telefoniste beweerde dat die ter plekke was geweest maar niemand had aangetroffen. We hadden echter afgesproken dat ik van tevoren zou worden gebeld, wat niet gebeurd was. De 3 anderen hadden gelijksoortige antwoorden gekregen, elk met een verschillende tijd. Bovendien was het adres dat ik had doorgegeven helemaal niet bereikbaar voor een auto, dus die kan daar onmogelijk geweest zijn.

Ook bij de tweede poging ging het heen perfect. Maar ik moest steeds met gepast geld betalen en je raakt een keer door je kleingeld heen. Dus terug heb maar gewoon de bus en de tram gebruikt, ook al omdat die om de paar minuten gaan en je op een taxi minimaal een uur moet wachten vanaf het moment dat je weet dat je hem nodig hebt.
Gelukkig kon je RMC ook machtigen om het geld automatisch van je rekening af te schrijven, dus dat heb ik maar snel gedaan.

Een week later kwam de derde poging, want ik moest naar het VU-ziekenhuis. Ik had wel de terugreis deze keer alvast geboekt via de website. Met een ruime speling, want ziekenhuizen lopen ook weleens uit de planning.
De chauffeur wist niets van automatische afschrijving, maar hij wilde wel even wat chocolade voor me kopen bij een pompstation, zodat ik in ieder geval kleingeld had.
Dat onderzoek was snel klaar, ik zat om 10:50 uur in de wachtruimte van het ziekenhuis, ruim een uur wachten dus. Maar daarna zou ik ook snel thuis zijn, verwachtte ik.
Tot mijn verbazing werd even over half-twaalf mijn naam omgeroepen. Bij de balie stond iemand om zich heen te kijken. Ik stond op, liep er naar toe, het was een taxichauffeur. Het was een gewone taxi.
“Waarom niet gebeld ?”
“Ik had alleen een 020-nummer”
Hij vroeg ook waar ik naartoe moest.
???
Het was wel een hele mooie auto met leren stoelen en zo. En hij reed me in sneltreinvaart naar huis.
Alleen vroeg hij daar om 41,65 terwijl het ritje 2,85 had moeten kosten.
Hij vroeg aan de taxicentrale wat er mis gegaan kon zijn en die legden uit dat ze al eerder ritten hadden overgenomen van RMC en dat ik de extra kosten bij RMC kon declareren.
Ik ging naar binnen, pakte mijn tas uit en toen ging mijn telefoon.
“RMC, ik sta voor de deur”
“Ik ben al thuis, een taxi heeft me opgepikt”.
De chauffeur die ik aan de lijn had, was niet verbaasd, maar ik wel.
Ik belde naar RMC en legde het verhaal uit.
3 Keer, tegen steeds andere medewerkers.
Eentje begon zelfs te lachen en zei dat ik was opgelicht, maar toen ik vroeg hoe die oplichter dan aan mijn naam kwam, bond ze snel in.
Nummer 3 gaf me een antwoordnummer waar ik mijn bonnetjes naar toe mocht sturen. “en dan zullen we kijken of we dit gaan vergoeden”.

Nu ben ik er wel klaar mee.

Het volgende dat de gemeente op mijn dak gaat sturen is het CIZ. Dat is een “onafhankelijke” instantie die gaat beoordelen of ik in aanmerking kom voor een aangepaste fiets. “Onafhankelijk” als in : “we hebben 1 opdrachtgever en als die wegvalt kunnen we de tent sluiten”.
Mijn revalidatiearts en mijn ergotherapeut hebben zo’n fiets aanbevolen maar de gemeenteambtenaar liet mijn ergotherapeut al weten dat “die niet meer verstrekt worden”. Van achter een bureau is de wereld simpel en overzichtelijk. Mijn wereld wordt echter steeds slechter begaanbaar.

Read Offline:
This entry was posted in gezondheid. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published.