Het is een meisje.

Het gezelschap trok onmiddelijk mijn aandacht, toen ze in de bus stapten.
3 Jonge meisjes, een moeder met blond haar en een paardenstaart en haar vriend.
Ze had een heleboel losse kaartjes nodig, maar ze wist niet precies welke.
Vriend moest zijn : vriendin.
Zo’n vriendin met een tuinbroek en kort stekelhaar waardoor je je bij oppervlakkige beschouwing makkelijk vergist.
Ga maar zitten, jongens. Ja, jij ook !
Ze schoten alle kanten op en wilden alle 3 naast mama zitten, of nee, toch liever daar.
‘We moeten er de volgende halte al uit hoor !
‘MAG IK OP HET KNOPJE DRUKKEN !!!’
‘NEE IK !’
‘WANNEER NOU ?’ ‘NU NOG NIET HÈ, MAM !’
Binnen 500 meter vroeg ze het nog zeker 7 keer, met haar handje de knop afdekkend om te voorkomen dat een vinger hem vroegtijdig kon indrukken.
‘Druk verdomme die knop in’, dacht ik.
Straks mist de bus jullie halte en dan krijg ik een plaatsvervangende zenuwinzinking.

Ik keek de moeder aan en ze lachte even. Vermoeid.

Read Offline:

1 thought on “Het is een meisje.”

  1. Appelvrouw

    Als ze niet vermoeid was geweest was ze wel met het grut gaan lopen.

    Vreselijk die drukte, ik raak bij het lezen ook overspannen.

Leave a Comment

Your email address will not be published.