Intelligent design

doucheGewoontedier als ik ben stapte ik in de 37.
Ik moest niet naar het ziekenhuis, maar naar het revalidatiecentrum voor een uurtje zwemmen met begeleiding.
Ik had me er zo op verheugd.
Mooi op tijd zat ik in de bus, mijn handdoek en zwembroek in mijn rugzak.
Shit.
Als ik nu uitstap…
De deur ging alweer dicht.
Ik berekende hoeveel ik te laat zou komen.
Misschien valt het mee, ik zou anders iets te vroeg zijn en nu een kwartier te laat, als die bus snel komt.
Bij de volgende halte stapte ik uit.
Om aan de overkant van de weg te komen, moest ik een stukje terug lopen via de tramrails en het zebrapad.
In de verte stond een tram.
Ik staarde naar de rode lichten toen hij wegreed.
En toen naar het bordje boven het perron.
Centraal Station.
???
Daar moet ik heen.
Ik liep er naar toe.
Centraal Station, 1 min.
Dat gold zeker voor die tram die net weg is ?
Wieuuuuu ping !
Die trams gaan in de ochtendspits inderdaad heel vaak.
Ik kan dus nog op tijd komen !

Als intelligent design echt bestond, had een mens 3 armen gehad.
Eentje voor je tas, een om je vast te houden en een om je portemonnee uit je zak te halen voor het uitchecken.
Helaas heb ik er maar 2, dus uitstappen uit het OV is altijd spannend maar nooit leuk.
Ik loop met een stok, maar je kunt het de designer moeilijk kwalijk nemen dat hij daar geen rekening mee gehouden heeft.
Met mijn rugzak en stok in één hand, mijn andere hand in mijn binnenzak en de bijbehorende arm rond de paal probeerde ik mijn chipkaart op te vissen.
Trams en bussen remmen ook zo onbehouwen.
Hee ! hoorde ik naast me.
Een meisje met een i-phone in haar hand keek me kwaad aan.
Haar phone had niks, maar het leek nu wel alsof ik met mijn stok de rits van haar jeans probeerde open te maken.
Sorry !
Ik nam me voor om voortaan beter op te letten en stapte snel uit.

Mijn afspraak was verplaatst naar een andere dag.
Pauline, stond er op mijn brief. Een vrouw ?
Ik zag iemand die een kleedkamer zocht waarvan de deur niet op slot zat.
De schoonmaker mocht hem niet openmaken en dat probeerde hij uit te leggen in iets tussen Engels en Frans.
Die van de heren is wel open, maar daar heb je niet veel aan, zei ik.

Vorige keer leerde ik dat er 2 soorten fysiotherapeuten zijn in het zwembad :
Met borsthaar en zonder.
In de kleedkamer leer je trouwens nog allerlei andere dingen over gedrag en uiterlijk.
Heel typisch.
Volgens mij heb ik de mooiste billen en rug, maar de meeste anderen hebben een mooiere torso.

De deur van mijn kleedkamer zwaaide opeens open.
Er kwam een vrouw binnen met een dikke man.
O, ik had misschien even moeten kloppen, zei ze.
Ik had zelfs mijn jas nog aan, dus ik zag het probleem niet.
De dikke man was een nieuwe patient.
Was dat Pauline ? dacht ik.
Ze leek me ouder dan ik me had voorgesteld.

loveboatHet was druk. Ik was het eerst in de kleedkamer, maar bijna als laatste klaar.
En ik had alweer geen muntje voor die tasjeskluis.
Je kon het bad nog niet in. De vloer is verstelbaar, en hij stond nog in de hoogste stand.
Dus zo kon Jezus over dat water lopen.
Er kwamen drie vrouwen in badpak op me af. De middelste stelde zich voor als Pauline.
Ik moest onwillekeurig denken aan die serie over dat cruise-schip, “Love Boat”.
Love zonder bloot.

Het zwemmen ging best aardig. Ik zag een meisje dat 3 kwartier lang heen en weer zwom en daar was ik jaloers op, want ik moest steeds weer gaan staan, omdat mijn benen naar de bodem zakten. Maar ik zwom deze keer wel zonder zo’n stuk schuim. De dikke man zwom helemaal niet. Hij stond alleen maar oefeningen te doen aan de rand van het bad. In gedachten noemde ik hem caveman.

Ik zwom tot het moment dat we het bad uit moesten. Nu nog even lopen naar die douche.
Gaat het ? Moet ik je vasthouden ?
Nee hoor, zei ik met mijn laatste beetje mannelijke trots.
Toen ik er bijna was leek de vloer plotseling te kantelen.
Mijn arm flitste naar voren en ik voelde tegelijk dat ik werd vastgegrepen.
Pauline kan kennelijk heel zachtjes lopen.

Eenmaal op straat werd ik aangesproken door een vrouw met kort haar.
Jij was toch net in het zwembad ?
We praatten wat over revalidatie.
En wat heb jij (*), vroeg ik.
Er volgde een stuwmeer van woorden.
Ik moet naar Purmerend, zei ze.
Ik naar Amsterdam-Noord, dus ik ga dezelfde kant uit.
Maar in de tram ging ze naast een jongen zitten en ik liet me op een voor mensen zoals ik gereserveerd stoeltje zakken.
Toen ik uitstapte keek ik om, maar ze was verdwenen.
Ik kan er niet aan wennen : mensen die je vertellen dat ze bijna dood waren en dan verdwijnen alsof ze het over het weer hadden.

* “jij” is Amsterdams voor “u”.

Read Offline:

7 thoughts on “Intelligent design”

  1. Wies de Winter

    Dat “bijna dood” in het Intelligent Design zit vind ik veel gekker. Dood is nuttig en niet dood in zekere zin ook maar ik zie echt niet in hoe bijna dood zich heeft kunnen aanpassen aan de omgeving. Drie armen daarentegen kunnen ook heel onhandig zijn niet alleen voor jezelf maar zeker ook voor anderen, dat blijkt maar weer uit je verhaal. Hoe meer armen, hoe grijpgrager ze worden.
    Intelligent Design….ik ben benieuwd hoe OBA eruit zou zien als ID het in elkaar gedraaid had, ik vind het nu al zo knap.

  2. Veel invalshoeken. Ik neem een praktische. De strippenkaart was veel makkelijker voor mensen met een beperking. Eén keer stempelen en klaar. Nu moet je inchecken, uitchecken en denk maar niet dat de bestuurder wacht totdat jij klaar bent en veilig zit. Als er zitplaats is …

  3. @Johan : in Amsterdam hebben de bussen zitplaatsen die gereserveerd zijn voor mensen die moeilijk lopen of om andere redenen die plek nodig hebben. Je herkent ze aan de rode bekledingsstof met pictogrammen. De meeste mensen gaan er niet zitten, de mensen die er wel gaan zitten staan meestal op. Dan heb je nog een kleine groep die vindt dat zij recht hebben op die plek, omdat ze eerder in de bus zaten dan jij. Dat zijn de 5%

    Er zijn 2 soorten buschauffeurs : mannen ( die herken je aan een kaal hoofd met zonnebril ) en vrouwen ( die herken je aan hun dikkere benen ). Bij vrouwen kun je veilig lopen in de rijdende bus. Bij mannen kun je je beter goed vasthouden aan je stoeltje tijdens de rit.

  4. @Wies de Winter :
    Appelvrouw zou dit geschreven kunnen hebben.
    Ik geloof natuurlijk helemaal niks van die ID flauwekul. Welke intelligente ontwerper bouwt een toren van zachte onderdelen ? Wij zijn het enige rechtop lopende dier dat niet uitgestorven is en het had weinig gescheeld.

  5. Die zitplaatsen heb je in Antwerpen en Rotterdam ook. Het percentage mensen dat niet opstaat, zal ongeveer gelijk zijn met dat in Amsterdam. In Antwerpen heb je kans dat alle chauffeurs als gekken rijden.

  6. appelvrouw

    Nu weet ik weer waarom ik nooit meer met het openbaar vervoer ga.
    Het overbelastende zweet breekt me weer uit. Wat een gedoe iedere keer, en dan ging ik nog in de tijd van vóór de verplichte ov chipkaart. Toen kon je je rugzak nog op je rug doen.

Leave a Comment

Your email address will not be published.