Fysio

Mannen van jouw leeftijd kunnen dit niet, zei ze.
De meeste vrouwen ook niet.
De meeste vrouwen van jouw leeftijd mogen dit niet, dacht ik.
Ze trok met één hand aan mijn knie en duwde met de andere mijn bil naar voren.
Normaal kunnen gewrichten maar één kant uit buigen, maar bij mij kan het soms in twee of nog meer richtingen.
Dat heet “hypermobiel”.

Soms is het lastig. Soms helpt het, bijvoorbeeld als je valt. Een kat is beslist ook hypermobiel.

Afstappen van de fiets ging vandaag erg goed.
Normaal lukt dat niet, omdat mijn benen door de inspanning van het fietsen spastisch zijn geworden.
Dan moet ik blijven staan tot ze weer normaal doen, en dan kan ik mijn voet uit dat frame wurmen.
Vandaag kwam ik bij de hoek waar ik normaal mijn fiets de stoep op stuur.
Het was donker en het regende.
Mijn arm bibberde en in plaats van stoep op, gleed de band langs de betonnen rand en mijn fiets kantelde.
Mijn voet bleef ergens achter haken.
Geen idee hoe het precies gebeurde.
Mijn fiets lag opeens naast me, het voorwiel wees in de richting waar ik vandaan kwam.
Een man wilde me overeind helpen.
Nee, dat gaat niet, ik kan niet staan, zei ik.
Ik heb MS.
Straks gaat het weer.
Hier is je muts, zei hij.
Hij is wel nat.
kalfIk kwam overeind.
Zoals een pasgeboren kalf overeind komt.
Een vrouw wilde weten of ik op mijn hoofd gevallen was.
Nee, volgens mij niet.
Ik werk in het ziekenhuis, ik loop wel met je mee.
OK.
Het ging goed.
Had ik je gisteren ook niet gezien ?
Nee, ik werk bij gynaecologie.
O. Jullie lijken ook zo op elkaar.

( gezichten onderscheiden is niet mijn sterkste kant )

Het was zowiezo een ongeluksdag.
Het waaide zo hard, dat ik zondermeer het IJ ingeblazen zou zijn, als de brug geen reling had.
Bij het Oosterpark stond het licht voor de fietsers op groen.
Maar als je wilde blijven leven, kon je beter blijven staan.
2 Automobilisten met haast stoven voorbij.
Ze hadden nooit op tijd kunnen stoppen, op het natte asfalt.

Read Offline:
This entry was posted in gezondheid, MyBlog. Bookmark the permalink.

12 Responses to Fysio

  1. Fenny says:

    Misschien een stabielere fiets waar je op kunt blijven zitten als je moet wachten.
    Met twee achterwielen. Wat een lieve reacties van die mensen, dat stemt dan weer gerust en het plaatje van dat kalfje is hartveroverend.

  2. beheerder says:

    Ja, dat zou een goed idee zijn, maar ik ben nogal ijdel.
    Ik wil niet met een rollator lopen en een fiets met zijwieltjes doet me altijd denken aan de klanten van de dagbesteding voor zwakzinnigen, hier aan de overkant.

    Tegelijk met mij heeft een andere groep ook fysiotherapie.
    Hartpatienten.
    Ze zijn altijd met een hele groep en hebben de grootste lol.
    En ze zijn bijna allemaal te dik.
    Ik zag in de kleedkamer een ijsbeer.
    Maar dan zonder vacht.
    Soms denk ik dat ik in de verkeerde kleedkamer zit, want ik zie er heel anders uit.

  3. Jezzebel says:

    Je hebt het wel mooi opgeschreven.
    Mooi, je ijdele verlegenheid.
    Fijn om te lezen hoe het met je gaat.
    Ik begrijp dat het een rotdag was.
    Maar ik hou van je milde toon.

  4. beheerder says:

    @Jezzebel : het is allemaal echt gebeurd, maar als ik het achteraf teruglees denk ik : wat zeur je nou. Ik probeer de neerwaardse spiraal van vermoeidheid – inspanning vermijden – nog meer vermoeidheid – etc. te doorbreken door mezelf een schop onder mijn kont te geven.

    Soms is het gewoon lekker om op te schrijven wat je echt denkt, ook al ben je er niet trots op.

  5. j de kat says:

    Ik wil wedden dat al die hartpatiënten bij de fysio met de auto naar het ziekenhuis komen. Misschien waren die doorroodrijders er ook bij. De auto is een prothese die onherroepelijk tot degeneratie en uitsterven van de mens leidt – dat schreef H.J.A. Hofland al omstreeks 1990.
    Toen een neuroloog mij adviseerde om niet met de auto naar huis terug te gaan, moest ik hem teleurstellen. Ik was niet met de auto gekomen, want ik heb er geen. Hij schreef het voor de zekerheid ook maar op.

  6. Appelvrouw says:

    Dat vallen, en weer overeind krabbelen, Knutselsmurf, is toch geen fraai gezicht.
    Hulpmiddelen zijn er om je levenskwaliteit te verrijken. Dat is mijn optiek. En ik denk dat ijdelheid je beperkt.
    Ik herken die spierspasme (ik weet niet of je dat zo noemt) ook, alleen niet zo heftig als jij, bij inspanning zak ik soms gewoon door mijn been, dan moet ik ook even wachten tot het zich heeft herstelt. Maar fietsend heb ik daar gelukkig geen last van.
    Je verhaal vind ik hoe dan ook schrijnend, al is dat voorbeeld van het pasgeboren kalfje een glimlach waard. Je hoeft je zelf niet zo vaak een schop onder je kont te geven, je bent geen aansteller, als je valt en naast je fiets ligt is dat al erg genoeg voor jezelf, soms mag je jezelf ook wel een schouderklopje geven: en toch heb je het weer gedaan op eigen kracht, zelfs het vallen en opstaan.
    Stilzitten kan tenslotte altijd nog.

    Hartpatienten hebben gewoon echt heel andere klachten, jij wordt bij alles, iedere dag met je beperkingen geconfronteerd.
    Op de sportschool is ook een groepje hartpatienten, die maken ook lol. eerst 5 minuten op de hometrainer, en dan een kwartier theedrinken, en dan 5 minuten wat oefeningen en dan weer een kwartier theedrinken. En dat allemaal op kosten van de baas, roepen ze luid schuddebuikend lachend. Zij komen wel op de E-fiets als het niet regent en waait.

  7. knutselsmurf says:

    @Appelvrouw :
    Ja, ik ben misschien niet verstandig en trots en eigenwijs en het kan verkeerd aflopen etc., maar het is mijn leven. Ik ga langzaam vooruit. Ik presteer niet veel beter, maar ik ben niet meer zo volkomen kapot als eerst, als ik een stuk gefietst heb. En het lukt ook steeds beter om niet om te vallen. Vroeger zette ik gewoon mijn grote teen op de grond bij het stoplicht, en als het op groen sprong lanceerde ik mezelf. Dat gaat niet meer. Mijn hele voet moet plat, dus ik moet van het zadel af. En dan moet ik er weer op, en zien dat ik weg kom, voor het licht weer rood wordt.

  8. Ik vind dat je mooi schrijft!

  9. knutselsmurf says:

    De mensen die hierboven reageren zijn stuk voor stuk goede schrijvers.
    En ze zijn allemaal even arm als ik.
    Om onverklaarbare redenen is schrijven in de loop van de tijd gedegradeerd tot de minst-gewaardeerde vaardigheid.
    Bovendien heeft de gemiddelde Nederlander zelf niet in de gaten dat hij
    – geen verhaal kan vertellen
    – niet origineel is
    – niet kan spellen

    Maar toch bedankt voor het compliment 🙂

  10. Corja says:

    Ik ben het eens met Vlijtig Liesje, de narigheid is mooi opgeschreven. Het beeld van het kalf, dat voorzichtig overeind komt, is mooi. Maar het heeft natuurlijk ook een trieste kant: zo vervelend als je moet nadenken bij de dingen die vroeger vanzelf gingen.

  11. Corja says:

    Ik lees net bij Appelvrouw dat je sommige blogs een zetje moet geven, zodat ze weer op de voorpagina verschijnen. Zou je dat bij mijn site ook willen doen? Spiegelingen schijnt er ook al een tijdje niet meer op te staan. Dank, alvast!

  12. beheerder says:

    Ik zal er naar kijken. Ik heb gisteren de hele avond besteed aan het opnieuw activeren van abonnementen die volgens onze administratie bestaan, maar waar wordpress.com en google het bestaan van lijken te zijn vergeten. Heel frustrerend is, dat de helft van die blogs is opgeheven. Dat geeft een foutmelding en het corrigeren van die fout kost 20 keer meer moeite dan het verwerken van een normale afmelding.

Leave a Reply

Your email address will not be published.