Iedereen is zo aardig en toch ben ik niet blij.

Scooterrijders moeten nodig voorrangsregels leren, dan nog beleefdheid en daarna aardig zijn, maar de rest van de wereld is al een stuk verder. Vanavond heb ik zelf 2 zakken potgrond van de bouwmarkt naar huis gesleept. Met een fietskar. Dat ging bijna goed, ware het niet dat ik net een scooterrijder tegenkwam. Met zijn iets te vette vriendin achterop en reuze haast. En om de bocht naar links wat minder scherp te maken, moest hij ongeveer over mij heen rijden, maar daar zag hij gelukkig van af. Haaientanden niet gezien natuurlijk, hij had het veel te druk met dat gillende mens achterop. Klootzak ! dacht ik en riep hij. Ik ben altijd wat introvert geweest. Ik stopte en wilde weer verder fietsen, maar dat gaat altijd fout, want als ik eenmaal stil sta, val ik om, omdat mijn “voetheffers” verlamd raken door de inspanning.
Dus ik lag weer eens op de straat. En aangezien pijnprikkels ook nog het effect van een verdoving hebben, kan ik dan niet meteen opstaan.
Een oude man op een scootmobiel riep ” teveel gezopen !? “. Rij door, dacht ik, maar hij stopte. Nee, ik heb een spierziekte. Het gaat zo wel weer. Maar hij wilde me overeind helpen. En toen stond er opeens nog 2 man naast hem, en ze wilden me ook al helpen.
Iedereen wil me altijd helpen. Het is lief en goedbedoeld, maar als ik op al dat aanbod zou ingaan, kon ik de hele dag in mijn bed liggen en af en toe dankjewel zeggen. Ik zou liever andere mensen omver lopen en sorry zeggen.

Ze waren bang dat ik een keer overreden zou worden. Dat ben ik zelf ook wel, maar ik ben – anders dan vroeger – voorzichtig.
Nee, ik rust hier even uit, dan gaat het verder wel. Ze wilden me wel met de auto naar huis brengen, geen probleem.
Weet je het zeker ?
Je kan me bellen, als het niet lukt, dan kom ik je halen.
Ik gaf hem mijn telefoon, zodat hij zijn nummer er in kon programmeren.
Bedankt, Ivar.

Eenmaal thuis bleek het ook nog lastig om fiets, fietskar en 2 zware zakken naar boven te brengen.
Er zit een rottig hellinkje voor de deur.
Ik viel nog een keer, maar gelukkig niet op mijn stuitje.
Helaas was de deur van de lift net een halve centimeter te smal.
Die fietskar is opvouwbaar, maar ik had me de hele onderneming wat eenvoudiger voorgesteld.
Vooral door die deuren die zo graag dicht willen als ik er doorheen wil. Ik heb altijd al moeite gehad met deuren met een sterke veer, maar ik nu begin ik er echt een hekel aan te krijgen.
foto van Wikipedia (!)Vanmiddag zag ik in de buurtsuper een advertentie voor een rollator. 30 Euro, zo goed als nieuw. Ik twijfelde 🙁
Als het goed is, kan ik inmiddels weer lopen. Ik hoop dat mijn spullen nog op de galerij staan….

 

<edit>

zitstok-1Ze stonden er nog.

Besteld :
Zitstok. 10 Euro bij de ANWB. Zo heb ik ook nog eens wat aan dat lidmaatschap.

Read Offline:

Leave a Comment

Your email address will not be published.