We nemen die blonde

Ik ben al een hele tijd werkloos, en het sollicitatiespel begint me steeds meer tegen te staan.
Omdat ik weet dat ik door mijn leeftijd vrijwel kansloos ben bij sollicitaties.
Journalisten en onderzoekers bevestigen het : managers hebben allerlei vooroordelen tegen werknemers die ouder zijn dan 40 en daarom nemen ze die liever niet in dienst.

En liever ook geen Turken, Marokkanen, mensen met een handicap, etc etc.
Het is verboden, maar er wordt nauwelijks tegen discriminatie opgetreden.
Zelfs in de liberale Verenigde Staten is een sollicitant veel beter beschermd tegen discriminatie dan in Nederland.
Op de politieke agenda staat de economie op dit moment op nummer 1.
En op nummer 2 tm 5.
Uit die hoek hoef je dus niet veel te verwachten.

Vooroordelen spelen meestal een beslissende rol in sollicitatieprocedures. Er is al jaren bekend wat de beste methode is om het succes van een nieuwe werknemer te voorspellen, en welke methodes minder betrouwbaar zijn. Toch wordt er volop gebruik gemaakt van bewezen onbetrouwbare voorspellers als het ongestructureerde interview. Als de overheid een groot werk gaat aanbesteden, moet ze zich in allerlei bochten wringen om de aanbestedingsprocedure zo transparant mogelijk te maken. Iedere schijn van vriendjespolitiek moet worden vermeden.
Waarom worden dezelfde eisen niet gesteld aan werkgevers die iemand willen inhuren ?
Waar kun je terecht als je het sterke vermoeden hebt dat die “andere kandidaat die beter aan de gestelde eisen voldeed” niet bestaat ? Of als je vermoedt dat je je tijd weer eens verspild hebt aan een spookvacature ? ( je kent ze wel : 13 man personeel hebben, en dan maand na maand met 5 vacatures adverteren )

Zou het onmogelijk zijn om eisen te stellen aan de kwaliteit en de transparantie van het selectieproces ?
Bijvoorbeeld :
Er moet van tevoren een functieprofiel opgesteld worden en er moet door een externe partij aan de hand van dat profiel een assesment gedaan worden. De kandidaten die hier doorheen komen, worden voorgesteld aan het bedrijf. Die externe partijen zouden alleen mogen werken met een vergunning die ze kunnen verliezen als ze door controleurs worden betrapt op het gebruik van bij de wet verboden selectiecriteria of methodes.

Als het niet onmogelijk is, waarom is het dan geen realiteit ?

Ik vraag me af of er veel mensen zijn met negatieve ervaringen bij het solliciteren, en of ze iets voelen voor een vorm van actie.
Als werkzoekende zit je in een machteloze positie. Een onterechte afwijzing maakt je kwaad, maar je kan nooit wat doen. Maar wel als je met een grote groep onverwacht voor de deur staat om je ongenoegen te uiten…

De etalages van de uitzendbureau’s hangen vol met advertenties waarin “studenten” gevraagd worden
voor wat in feite ongeschoold werk is.
Dat mag niet :
http://www.cgb.nl/oordelen/oordeel/225154/consolid_b_v__heeft_onderscheid_op_grond_van_leeftijd_gemaakt_door_studenten_te_werven_
Maar meestal gaat het heel subtiel :
http://www.cgb.nl/oordelen/oordeel/225043/hays_b_v__heeft_jegens_de_sollicitant_verboden_onderscheid_op_grond_van_leeftijd_heeft_gemaakt_bij_de_arbeidsbemiddeling_
Read Offline:

14 thoughts on “We nemen die blonde”

  1. Ik vraag mij af of mijn reactie geplaatst zal worden…

    Om te beginnen…:

    Leeftijd, Gehadicapten, Turken En Marokkanen.
    Dat zijn 4 groepen die niets met elkaar te maken hebben.

    En ik ben zeker geen rascist, maar de laatste drie groepen hebben, mits ze kwalificaties hebben/hadden, mij altijd als blanke, redelijk goed opgeleide man in de weg gestaan.

    O, je vergeet de grootste groep: Vrouwen.

    Leeftijd. Tja, volgens mij ben je jonger dan ik (46) maar wat wil je, gelijk boven aan de voedselketen instromen? Je wilt misschien te veel.

    Dat mogelijke werknemers je op internet opzoeken en je zouden uitsluiten omdat je hoegenaam Pro Palestijns bent lijkt mij sterk. 99% van Nederland is Pro Palestijns. Maar misschien willen ze niet iemand die mensen bant en op één hoop gooit.

    De vraag is kun je wat? En wil je Wat? Ik denk dat je één van de twee vragen negatief beantwoord in de ogen van potentiele werkgevers.

    Denk er maar eens over na.

    Als je deze reactie laat staan ben je al een stuk onderweg.

  2. Je moet mensen nooit beoordelen op hun uiterlijk, wat je kennelijk wel doet, gezien je vergissing.
    Veel mensen kennen jou als het prototype van een racist, die elke kans aangrijpt om zijn pro-Israel standpunt onder de aandacht te brengen, ook op plekken waar dat irrelevant is, zoals hier.

  3. “Als het niet onmogelijk is, waarom is het dan geen realiteit ?”
    Antwoord: Was nicht ist, ist möglich. (Einstürzende Neubauten)

    Ik heb je probleem gekend, 25 jaar geleden, en uiteindelijk werk genomen dat ver beneden mijn kunnen lag. Het bleek heel ongezond – geestelijk en lichamelijk – maar ik heb het overleefd. Kan dus niet zeggen: doe als ik.
    Sterkte.

  4. Ik ben erg blij dat je het aankaart.
    Het blijft heel lastig volgens mij.
    Goede vacatures zijn vaak al ‘intern’ geregeld, nog vóór dat de vacature naar buiten komt.
    Voor de grootste flutbaantjes moet je inmiddels een universitaire opleiding hebben.
    Ook dat klopt niet.

    Helaas ben ik niet van het actievoeren.
    Ik ben nog in de fase dat ik me machteloos voel.
    .

  5. Persoonlijk geloof ik niet in het bestaan van leeftijdsdiscriminatie. Een werknemer is een handelsattribuut in het bedrijfsproces. Wie op zijn zestigste jaar iets kan wat iemand nodig heeft zal bij ontstentenis van een andere kandidaat die hetzelfde kan zonder problemen worden aangenomen. Omdat hij het “gat in de markt” kan vullen.
    Het probleem zit in het feit dat het arbeidsproces dusdanig is versmald dat er weinig behoefte is aan specifieke kwaliteiten. 90% van alle bestaande werk kan door scholieren worden verricht. En waar dat niet zo is treed een verschuiving op in machtspositie tussen werkgever en werknemer. Daar moet de werkgever iets bieden om te krijgen wat hij van de werknemer wil.
    Omdat werkgevers allergisch zijn en angstig zijn voor werknemers met eigen inzichten is het eerste en allesoverwegende punt in het gewenste profiel de employabiliteit. Een deftig woord voor het vermogen van een werknemer kritiekloos te doen wat er wordt gevraagd en in staat te zijn je stem en toon in te passen in het collectieve koor van de gevestigde orde binnen het bedrijf.
    Dat dit de kans vergroot op ongeschiktheid is evident, omdat het eigen inzicht nu precies de tegenwerkende kracht is die bij het ouder worden meer en meer toeneemt. (De afkeer groeit tegen het spel, zoals jij het formuleert)
    Als je niet solliciteert op een “gat in de markt” is er al snel sprake van gelijke geschiktheid. En bij gelijke geschiktheid geven we de voorkeur aan de mooiste.
    Sterker nog: Als je dat mooie blondje op jouw foto ziet, dan denk je: “Daar kan ik vast nog wel een karweitje voor bedenken”. Toch ?

  6. Geloven doe je in de kerk. Beatrice van der Heijden heeft het onderzocht, en haar conclusie is duidelijk : managers geven de voorkeur aan jonge mensen.

  7. (Kijken of het zo wel lukt, mijn vorige reactie werd geblokkeerd door WP.)

    Ik heb nooit problemen gehad met solliciteren. Ook niet in 1980 toen de werkloosheid enorm hoog was. Binnen een week had ik een baan, toen ik mijn diploma nog moest krijgen. Ik had dit bewust gedaan omdat het laatste jaar een stagejaar was en daarin had ik slecht gepresteerd. En met een baan opzak konden ze me daar moeilijk op laten zakken. Lukte dus en kan toegeschreven worden aan mijn jonge leeftijd.

    In 2000 heb ik ontslag genomen wegens familieomstandigheden en grote fananciele problemen die het bedrijf over zichzelf had afgeroepen. Een paar jaar later waren die familieomstandigheden voorbij en wilde ik wel weer eens een baan proberen in een totaal ander vakgebied. Ik was toen rond de 45 en had wederom binnen een week een baan. Dat ging via een uitzendbureau en na een jaar wilde de klant van hen mij graag overnemen. Bij die klant was ik nooit op een andere manier beland. Zeker niet als ik eerlijk was geweest over mijn leeftijd. Dan had ik een keurig briefje ontvangen met de opmerking: ‘We hebben teveel sollicitanten en het is ons te duur ze allemaal langs te laten komen voor een gesprek. Succes met het verder solliciteren.’

    Maar nu was ik dus wel moeiteloos bij dat overheidsbedrijf binnen gekomen. De angst die HRM’ers hebben dat ouderen meer kwalen hebben en meer anderen van hun werk houden en minder flexibel zijn werden overruled door de collega’s en bazen die aan mij konden wennen toen ik er via een uitzendbureau zat. Dat uitzenbureau maakte op haar beurt mooi sier door mij voor te stellen als iemand met ervaring. Gezien mijn leeftijd was die kans groot, maar op het vakgebied waar ik voor ingezet werd had ik totaal geen ervaring. Het blijft dus een soort poppekast waarbij iedereen iedereen een beetje voor de gek houdt.

    Na een jaar in vaste dienst heb ik wederom mijn ontslag genomen. Eigenlijk had ik er niet in vaste dienst moeten gaan. Via een uitzendbureau had ik er behoorlijk minder last van interne bureaucratie/hokjesgeest. Maar langer dan 1 jaar ingehuurd mag tegenwoordig niet meer.

    Het gekke is dat dat voorgestelde veranderen van onslagrecht best wel eens goed uit kan pakken voor mensen zoals ik en jij. Dat bedrijven zo moeilijk doen met vast aannemen heeft alles te maken met het feit dat ze zich zo moeilijk kunnen ontdoen van mensen die niet goed functioneren.

  8. Ik heb alleen maar slechte ervaringen met uitzendbureaus. In Nederland en Antwerpen. Als iemand met een handicap word je door hen absoluut niet serieus genomen en doen ze geen enkele moeite voor je. Met het UWV heb ik geen ervaring. Met diens voorloper het GAK wel. Was ook een ramp. Ze wilden wel, maar voelden absoluut niet aan wat ik wilde. Ik heb toen mijn zin doorgezet en ben via tussenstations dan toch aan een baan geraakt. Zelf het heft in eigen hand nemen, is het beste. Ook in Antwerpen heb ik dat nogmaals ondervonden. Wachten op anderen schiet niet op.

    Wat de discriminatie betreft: natuurlijk bestaat die. Je moet geluk hebben ergens binnen te komen voor een gesprek. Dat is al lastig genoeg. Het is mij altijd volstrekt onduidelijk geweest op welke criteria kandidaten worden uitgenodigd voor een gesprek. Ben je eenmaal op gesprek, is het net een roulette.

    De gouden tip om aan een job te geraken, heb ik dus niet. Doorzetten en verder: zing, vecht, huil, bid en de rest.

  9. Solliciteren, ik heb het maar weinig gedan. Werd altijd snel aangenomen. Tegenwoordig is het bijna onmogelijk. In mijn oude beroep kan ik vanwege mijn gezondheid niet meer werken. Ik heb nu mijn cv zo leeg gemaakt dat het lijkt alsof ik een huisvrouw ben geweest met allen een havo opleiding. Helaas kreeg ik laats de vraag waarom ik het zo uitgekleed had. Even zoeken op mijn naam leverde genoeg informatie op om mij weer af te schepen met overgekwalificeerd.

    Ik zit er nu aan te denken om postbezorger te worden. Het zijn maar weinig uren, maar het is beter als helemaal geen inkomen.

    Ik heb zelf in verschillende sollicitatiecommissies gezeten en heb gemerkt dat het belangrijk is dat je bij de bespreking van de brieven en daarna de gesprekken elkaar kritisch bevraagt over de motivaties waarom een bepaalde kandidaat de voorkeur heeft.

    Vaak zie je dan dat bepaalde kandidaten niet op objectieve maar persoonlijke voorkeur wordt uitgekozen. Afwijzing gebeurt in dit soort gevallen vaak op vooroordelen of persoonlijke motieven. Bijvoorbeeld liever een vrouw in het team willen hebben ed.

    Oud en ervaren had altijd weinig voorkeur voor de werkvloer, maar werd in hogere functie wel weer gewaardeerd.
    Meer kennis hebben als je meerdere was en is naar ik aanneem nog steeds een vette min.

  10. Soms is het een “zegen” om uit het arbeidsproces te zijn, eerder werd ik ook zo aangenomen, iedereen van 18-20 jaar wel. Maar als je boven die mooie leeftijd komt, waarvan men beweert dat dan je leven begint… dan is het een heel ander geval.
    Om me heen ken ik ze teveel.

    Maar als ik een bedrijf runde dan had ik liever een paar mannen van rond de 50 hoor, veel fijner dan dat jonge blonde grut.

  11. Het blijft altijd mensenwerk, dus vooroordelen hou je. Het moet gewoon klikken en als dat niet het geval is dan moet je je afvragen of je zelf wel gebaat bent met je nieuwe baas. Maar eerlijk is het natuurlijk niet – helemaal met je eens…

  12. @Ina :
    De ideale situatie is, als je als team volledige vrijheid hebt.
    Maar vaak is er ook nog een opdracht van het management, kijk maar naar de voorbeelden van de commissie gelijke behandeling.
    Personeelswerkers kennen die commissie, en op websites van adviesbureau’s staat onomwonden welke terminologie wel en niet gebruikt mag worden om binnen de kaders van de wet te blijven.
    Student, schoolverlater, je, jij, wij zijn een jong team,…
    Als ik zulke woorden zie staan, weet ik al hoe laat het is.
    Zelfstudie ?
    gecertificeerd…. 5 jaar ervaring met ….
    Eisen waaraan geen mens kan voldoen. Dat hoeft ook niet, als je maar 23 of zo bent. Als je het maar een beetje kan, de rest leer je wel tijdens het werk.

    Mijn motivatie schijnt nooit goed te zijn. Kennelijk moet je er van dromen om voor “het merk” te werken, maar dat is mijn motivatie niet. Ik kom voor het werk zelf, en verder zijn mijn behoeftes niet anders dan die van willekeurig wie. Merken zijn die plakkertjes die ik verwijder van nieuwe apparaten en kleding.

  13. Een reactie van Rob Bellaart ga ik niet plaatsen. Teveel bullshit en teveel op de man gespeeld.

Leave a Comment

Your email address will not be published.