Ik schrijf graag met vrienden, in real life ben ik een kluizenaar.
Mijn flat is al jaren half onbewoonbaar, mijn denken en handelen is soms moeilijk uit te leggen, zelfs aan de vrouw waar ik 17 jaar mee heb samengewoond.
Vorige week kreeg ik een mailtje van een goede vriendin.
Kan ik langskomen ? Ja natuurlijk, als iemand welkom is, ben jij het.
Maar ik moest haar wel even waarschuwen. Als je gewend bent aan een schoon huis, of een hotel, zul je bij mij schrikken.
Ze kwam toch.
Ik heb keihard gewerkt, zoals mensen hun stad opruimen als de koningin op bezoek komt.
Na het vervangen van de verwarmingsbuizen boven en achter de wc, zat ik al weken zonder stortbak. Geen tijd, bovendien kon er nog een 2-e actie volgen.
Overal stof, troep, dingen waar je je voor schaamt.
Ik heb tot de laatste minuut voor ik echt moest vertrekken om haar op te halen dingen gerepareerd, gepoetst en geboend. 4 Maal naar de bouwmarkt, 2 zakken met vuilnis, de wasmachine heeft 6 keer achter elkaar staan draaien.
Ze kwam, en dankzij haar effectieve gebruik van de mobiele telefoon, hebben we elkaar tussen duizenden mensen gevonden. “Normale” mensen geven me vaak het gevoel dat ik een zielige idioot ben. “Zou je niet…” “Waarom…”. Niets van dat al bij haar. Ze neemt je zoals je bent, begrijpt je goede bedoelingen, in plaats van achterdochtig te zijn naar je ware beweegredenen.
Ina kwam ook, om met ons mee te wandelen, maar ze heeft geen mobiel. Wel een onverwoestbaar incasseringsvermogen en veel flexibiliteit. We vonden haar niet, maar ze vond het niet erg om nog een keer de reis te maken.
Het werd en leuke middag.
De voorspelde dikke regendruppels bleken motregen die niet meer dan ons gezicht nat maakte. Onze kleren bleven droog. De zon maakte alles weer goed.
Ik heb meer van Amsterdam gezien dan in alle jaren dat ik er al woon. We hebben gefietst, meerdere keren het IJ overgestoken met de pont, we hebben gewandeld, een keer een stadsbus gebruikt, een keer de auto. We hebben goed met elkaar kunnen praten, tegenslagen als een lekke band of volle memory-card waren geen probleem. Ik voelde me deze keer geen gast in mijn eigen huis, het was gewoon gezellig, alsof je eigen zuster even naar je kamer kwam.
Leave a Reply