Oplossingsstrategie vs stampwerk

Ik wilde een verhaaltje schrijven om uit te leggen waarom de VKblog importer een groter succes is dan oplossing die “developer” gekozen heeft, en zocht achtergrondinformatie bij de beweringen die ik wilde doen.
Wat blijkt :
Dezelfde punten die ik aan de orde wilde stellen, spelen ook in het onderwijs.
En de oplossing ligt nogal voor de hand. ( Pas het onderwijs aan aan de individuele leerling. In plaats van leerlingen te sorteren op het geloof van hun ouders, zou ik ze sorteren op hun mogelijkheden/problemen. Kinderen vinden het meestal niet zo erg om in de klas naast iemand te zitten die in een andere kleur god gelooft )

Eerst het probleem :
Er zijn 2 manieren om tot een goed resultaat te komen.
De oudste methode is : stampwerk.
Je leert een boek uit je hoofd, je herhaalt hetzelfde kunstje net zolang tot je het met je ogen dicht zeer snel kan uitvoeren. Ik ben van 1961, en ik kan me de methode nog goed herinneren.
Ik herinner me ook dat ik weigerde een landkaart uit mijn hoofd te leren. En voor de klas gehaald werd, en gedwongen de kaart ter plekke uit mijn hoofd te leren. Enschedé, Hengelo, Almelo.
Ik ben niet goed in stampwerk, want ik heb ADD. De tijdelijke stress die de leraar veroorzaakte door mij voor de klas te halen, maakte dat mijn concentratie er op dat moment wel was. Hetzelfde kun je met Ritalin bereiken, maar niet iedereen is gevoelig voor amfetamines, en ik zou het niet aan mijn kinderen geven. ( je kind wordt er broodmager van, blijft achter in groei, kan problemen met zijn gebit krijgen, en het ergste van al : kan geestelijk veranderen en zelfs suicidaal worden )
De nieuwe lesmethode is : praktische voorbeelden geven en leerlingen zelf naar een oplossing laten zoeken, en die methode ligt nu weer onder vuur, omdat het teveel tijd kost, en omdat taalzwakke leerlingen er niet mee uit de voeten kunnen.

Maar ik heb dus leren rekenen volgens de stampmethode. En ik kan dus nu beoordelen hoe nuttig dat in mijn geval geweest is.
Niet.
Ik zou beter passen bij de methode die tegenwoordig gebruikt wordt.
Ik zag net een voorbeeld :
Hoeveel is 99 x 201.
Vroeger moest je dat onder elkaar zetten, en dan kwam je met een hele reeks optellingen en “2 onthouden” ( wat ik met mijn vingers moest doen ), uiteindelijk tot een antwoord.
Zonder pen en papier bij de hand is het niet te doen.
Tegenwoordig schat ik het antwoord : 201 x 99 wordt 200 x 100 = 20.000
Het antwoord is tot op een half procent nauwkeuring, in de praktijk meestal genoeg. Bovendien weet ik in welke richting de fout in mijn antwoord zit, en in welke orde van grootte.
Zonder werkelijk te rekenen zou mijn antwoord dus zijn : 19.900
Het werkelijke antwoord is 19.899
Met de ouderwetse methode kom je tot het exacte antwoord, maar vaak zie je dat mensen die dat vroeger zo geleerd hebben en het vandaag uit hun hoofd proberen te doen, rond de 2.000 uitkomen in plaats van rond 20.000

Iets anders nu :
Programmeren. Dat kun je ook leren volgens de stampmethode. Het voordeel van de stampmethode voor opleiders is, dat het heel makkelijk te controleren is of iemand de stof beheerst.
Als je alles uit je hoofd kan reproduceren, krijg je een 10.
Wat bij programmeren nog belangrijker is dan bij rekenen, is strategie.
Hoe ga je het probleem oplossen ?
Veel programmeurs gaan hopeloos de mist in, door te snel te gaan coderen. Het is naar mijn ervaring erg moeilijk om nog na te denken over de oplossingsstrategie, als je eenmaal aan het coderen bent. Als je een specialist bent in een bepaalde programmeertaal, is de verleiding groot om die taal te kiezen. Of als het vorige probleem dat je hebt opgelost veel codeerwerk heeft gekost, om grote stukken van die code te gaan hergebruiken.

Een goed voorbeeld van een falende strategie is de conversie van “alle VKblogs” naar een wordpress formaat. Toen ik een conversietool wilde schrijven voor mijn eigen blog en dat van een paar mensen die ik kende, stond ik voor dezelfde vragen. De eerste vraag was : welke blogsoftware ? Ik wist toen nog niets van WordPress, Drupal leek me veel mooier.
Toen ik er achter was dat WordPress het meest populair was, was de vraag : hoe krijg ik het er in ? Voor mij was het meteen duidelijk dat ik geen backup van de database van VKblog tot mijn beschikking had. Het was ook duidelijk dat sommige mensen een Mac hadden, en anderen een Windows computer, en dat een Windows programma niet werkt op een Mac. Als ik iets wilde importeren in WordPress, kon ik dat via een WXR bestand doen, of via de database, of ik kon via een plugin een menselijke auteur nabootsen.
Developer moet rond januari met dezelde vragen rondgelopen hebben, en die heeft een verkeerde strategische keuze gemaakt. Hij dacht dat hij van de Volkskrant wel een backup kon lospeuteren. Dus werd zijn strategie : Een conversie van de ene database naar de andere. Developer dacht in grote getallen (ook een verkeerde aanname). In dat geval had hij moeten kiezen voor een gecompileerde taal, bijvoorbeeld C.
Altijd kiezen voor de taal die je het beste kent, is niet handig.
Vervolgens kreeg hij te maken met een weigering van de Volkskrant, en moest hij een methode verzinnen om zelf een database te vullen m.b.v. een (zelfgemaakte) scraper.
Gewijzigde omstandigheden negeren is ook niet handig.
Wat ook belangrijk bij strategische keuzes is :
Zijn de dingen die je nog niet weet, maar wel moet weten, ook ergens te vinden ?
Als je die vraag stelt met de 3 mogelijke oplossingen, dan rolt daar automatisch de gekozen oplossing voor de VKblog importer uit.
Ik kende geen PHP, dus dat moest ik leren en dat was goed te doen, omdat het overvloedig gedocumenteerd was. Hoe je een plugin schrijft voor WordPress was ook goed gedocumenteerd.
De precieze inhoud van de WXR-file is een goed bewaard geheim, en de database van wordpress was ook niet tot in detail gedocumenteerd. En bovendien per versie aan veranderingen onderhevig.
Developer hoefde zich geen zorgen te maken om dingen die hij niet kon of wist, alles was immers te koop ? Mijns inziens heeft hij een aantal strategische blunders gemaakt, die niet meer voor weinig geld op te lossen zijn.

Ik heb bijna geen cent uitgegeven, al zou ik nu rijker zijn geweest als ik een baantje in een bouwmarkt had genomen, in plaats van thuis te gaan zitten programmeren. Ik ga er van uit dat ik dingen die ik nu leer, later wel weer in geld kan omzetten. Ook dat is een strategische keuze.
En zoals dat zo vaak gaat met software :
Je maakt het voor jezelf en iedereen loopt er mee weg.
Ik heb ook een strategisch foutje gemaakt :
ik heb te klein gedacht. Dat heb ik hersteld, door de “gevonden-voorwerpen” website te maken. Dat was een kleine aanpassing aan het oorspronkelijke idee, en dat kostte : 2 disks in een oude PC, in totaal een kleine 100 euro.
Door de donaties waarvan ik mijn deel gekregen heb, is dat ruim terugverdiend.
De volgende aanpassing wordt :
Niet enkele tientallen blogs veilig stellen, maar gewoon alles. Wie weet heeft er ooit nog iemand belangstelling voor zijn eigen oude blog, en dan kan hij het krijgen.

Read Offline:
This entry was posted in Wordpress and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

6 Responses to Oplossingsstrategie vs stampwerk

  1. Is het wel slim om je strategie prijs te geven? 😉

  2. admin says:

    “Me too” acties zijn meestal niet zo’n succes.

  3. Glaswerk says:

    Pas het onderwijs aan aan de individuele leerling. In plaats van leerlingen te sorteren op het geloof van hun ouders, zou ik ze sorteren op hun mogelijkheden/problemen. Kinderen vinden het meestal niet zo erg om in de klas naast iemand te zitten die in een andere kleur god gelooft

    Differentiatie in het onderwijs is in de jaren tachtig, negentig kundig door VVD/PvdA om zeep geholpen. Onder het mom van “gelijke kansen voor iedereen” werden zowel veel leraren als leerlingen voor een bijna onmogelijke opgave gesteld.

    Ik geef af en toe voor de aardigheid wiskunde bijles aan middelbare scholieren. Dat zijn meestal kinderen die concentratieproblemen hebben, dyslectisch of soms zelfs dyscalculisch zijn, al dan niet met een vleugje ADHD of autisme. Toch komen met individuele aandacht die leerlingen uiteindelijk even ver als de “gewone” leerlingen: alleen moet ik de stof niet volgens de schoolboekjes uitleggen maar met beelden en simpele voorbeelden uit de dagelijkse praktijk.

    Overigens laat ik hen ook antwoorden schatten op de manier zoals jij hierboven beschrijft. Want je hebt van die gastjes die met behulp van een rekenmachine met denderende knopjes ijskoud beweren dat 14 x 14 iets meer dan 1 miljoen is 😉

  4. admin says:

    Glaswerk :
    Autisten zijn volgens mij juist erg goed met getallen.
    Het grootste deel van mijn schooltijd viel voor de jaren 80, maar ook toen gold dat als je prestaties binnen de norm vielen, je niet op extra aandacht hoefde te rekenen. Zo wordt onderpresteren natuurlijk niet opgemerkt.

  5. Glaswerk says:

    Autisten zijn volgens mij juist erg goed met getallen.

    Voor (hoofd)rekenwerk klopt dat zeker, maar met bijvoorbeeld het oplossen van (abstracte) algebraïsche vergelijkingen ligt dat soms anders.

    Overigens heb ik ooit een dyscalculisch meisje bijles gegeven die zulke vergelijkingen met twee vingers in de neus oploste. Maar toen ik haar vroeg hoeveel 2 /1 was bleef het heel lang stil.

  6. Maria Trepp says:

    Heel erg goed geschreven en leerzaam.

    Ik zal het later nog eens herlezen.

Leave a Reply

Your email address will not be published.