Vrijwilligerswerk anno 2011

Veel mensen denken dat ik een dikke vinger in de pap heb hij OBA.
Dat is niet zo.
Ina is de initiatiefnemer, en de hele OBA pagina is haar werk.
Toen ze er net mee begonnen was ( met een zeer krap budget ), vroeg ze een keer of iemand wilde helpen met de techniek. Ik stak mijn vinger op. Ina is hoogbegaafd, dus ze leert binnen een week waar anderen een half jaar voor nodig hebben.
Ik ben zelf nogal handig met computers, maar als Ina er niet was geweest, was het niet gelukt om alle blogs te verhuizen. Want zij kan iets dat ik niet kan : kuddes mensen temmen. Ik word snel ongeduldig als iemand mij ‘domme’ vragen stelt. Als ik sneller vragen krijg dan ik antwoorden kan geven, komt er niet veel meer uit mijn handen.

Als Ina een eigen winkel had en een dikke P.C. Hooft cruiser voor de deur, zou je zeggen : dat hoort er bij. Maar het is vrijwilligerswerk. Het samenwerken lukt ons beter dan mensen die samen in een kantoor zitten en al jaren collega’s zijn. Als je nagaat dat we elkaar nog nooit in real life gezien hebben, alleen maar gebruik maken van de mogelijkheden van mail en social-media…
Ik zit dit om 3 uur ‘s-nachts te typen, Ina is 100 km verderop bestanden aan het uploaden naar wordpress.com, omdat het in Amerika nog steeds februari is en hier al maart en je ‘s-nachts hier geen last hebt van drukte op je eigen server.
We doen dingen voor Antoine in Brazilië, voor Mira in Taiwan en voor iemand in Nicaragua.

Als ik nu even terugdenk aan mijn werk in een grote kantoortuin, waar de portier om 19:00 uur kwam vragen of je nog lang werk had, waar je baas kritisch keek naar je haar en je kleren, waar je iedere ochtend en avond een half uur in de file stond op de A27, waar je collega’s op cursus gestuurd werden, omdat ze geen engels spraken, waar de baas een teambuilding-sessie organiseerde, omdat mensen elkaar niet vertrouwden en elkaar tegenwerkten….

Je vraagt je af wie er nu eigenlijk gelijk heeft, en vooral waarom we geen van beiden betaald werk hebben.