Waarom altijd zo negatief ?

De titel van deze blog zegt iets over mijn leven.
Ik heb dus ADD en een beetje autisme.

Wat er gebeurt als ik iets lees :

Ik lees net de voorpagina van de Volkskrant:
…Zimbabwaanse kapper Godfrey Marange, een homoleider…
wat ?? homo is geen ziekte… hij was hun leider en hij is daarom gevlucht.

Wie helpt TNO naar de maan ? –> Nee, nu is het weer anders, niet wie maakt TNO kapot, maar ze willen een ruimtevlucht maken.

Als je denkt dat er staat wat er staat, moet je nog maar eens nadenken. Als jullie zo raar praten, kan iemand met autisme het niet begrijpen.
Ik ben een soort taalkanon, en daarom denken mensen dat ik nooit autistisch kan zijn. Laatst noemde iemand me een zelfverklaard autist. Ik wou dat het waar was.
Ik kan je zelfs aankijken. Alleen zie ik de meeste mensen als pratende poppen. ( soms zijn ze dat ook, alleen weten ze het niet )

Ik heb dus geen problemen met de betekenis van taal, maar dat geldt meer voor geschreven taal dan voor gesproken taal.
Want naast een beetje autistisch ben ik vooral erg ADD.
Elk woord roept weer een aantal associaties op, en die kan ik in een geschreven stukje nog wel de baas, maar als ik spreek wordt het lastiger.
Ik krijg vaak te horen dat ik van de hak op de tak spring. Niet zo vreemd.
Ik kan gewoon denken terwijl ik schrijf. Als ik daar een week mee zou doorgaan, had ik een boek.
Het zou nergens over gaan, maar wel dik zijn.

Een ander cadeautje van moeder natuur is dat ik meestal licht depressief ben. Je voelt er niks van, maar je reageert op alles om je heen alsof je kiespijn hebt. Dat heeft invloed op hoe ik schrijf. Depressieve mensen zien de werkelijkheid zoals hij is, niet door de roze bril van “normale” mensen. Het is paradoxaal, je zou verwachten dat normale, gezonde mensen de scherpste waarneming hebben, maar dat klopt niet. Er zijn veel mensen die zich rijk voelen, terwijl ze in feite alleen maar schulden bezitten. Ik denk dat mensen illusies nodig hebben.
De illusie dat je knap bent, dat je probleemloos 200 jaar oud wordt, en daarna met een gelukkige zucht in je slaap dood gaat, dat iedereen je aardig vindt, dat je beter kan autorijden dan de gemiddelde Nederlander, dat je beter verdient, of dat dat in ieder geval zo zou moeten zijn, dat je kinderen de slimste van de klas zijn, etc, etc.
Depressieve mensen denken al die onzin niet.
En als ze het even helemaal gehad hebben, willen ze het weleens hardop zeggen.
Daarna worden ze natuurlijk door de rest nog even wat verder de grond in getrapt.

Je zou het niet zo snel verwachten, maar ik heb ondanks mijn probleempjes het grootste deel van mijn leven gewerkt, met collega’s en zo.
Ik ben best vaak onstlagen, veel te weinig vingers om te tellen hoe vaak eigenlijk.
Ik heb zelfs een eigen huis.
Als je de deur open doet, schrik je.
Als niet niet oppast, lig je daarna op je gezicht, want in mijn huis moet je je voeten goed optillen.
Je schoenen kun je beter aanhouden.
Er ligt geen vloerbedekking.
Er ligt wel een stapel hout; al meer dan een jaar.
Dat moet de nieuwe vloer worden.
ADD betekent dat je veel sneller ideeen krijgt dan 10 mensen kunnen uitvoeren.
Als ik maar 10 man personeel had, dan waren daarna al mijn problemen opgelost.
Maar hoe kom je aan personeel zonder geld ?
Misschien als je met een gouden lepel in je mond geboren wordt.
Helaas : mijn vader had autisme en mijn moeder ADD.
We hadden geen melkboer.
Geld voor gouden lepels hadden ze ook niet.
ADD en autisme botsen in je hoofd.
Een autist wil vooral orde. Die vind je alleen bij andere mensen.
Vroeger, thuis, was er orde.
Ik was als kind niet geliefd.
Mijn stiefmoeder dacht dat ik op haar neerkeek.
Nooit aardig zijn, nooit lachen, nooit dankjewel zeggen, nooit meedoen, nooit zoals andere kinderen zijn.
Ze heeft me flink mishandeld, maar ik ben er niet door veranderd.

Read Offline:

3 thoughts on “Waarom altijd zo negatief ?”

  1. Kabouter Prikkeprak

    Avatar van Kabouter Prikkeprak
    Een ander cadeautje van moeder natuur is dat ik meestal licht depressief ben. Je voelt er niks van, maar je reageert op alles om je heen alsof je kiespijn hebt. Dat heeft invloed op hoe ik schrijf. Depressieve mensen zien de werkelijkheid zoals hij is, niet door de roze bril van “normale” mensen. Het is paradoxaal, je zou verwachten dat normale, gezonde mensen de scherpste waarneming hebben, maar dat klopt niet.

    Hier nog iemand die zeker niet achteraan heeft gestaan toen moeder natuur ‘stoornisjes’ aan het uitdelen was. Ik krijg van ‘normale’ mensen regelmatig te horen dat ik zaken in het negatieve trek. Iets dat ik absoluut niet bij mezelf herken. Ik zie mezelf liever als een realist.
    Binnenkort ga ik van een ‘normaal’ iemand leren hoe ik mijn denken kan veranderen, hoe ik de wereld door een iets rozere bril kan zien. Heb er een hard hoofd in, maar goed: je mag een gegeven paard niet in de bek kijken zeggen ze wel eens. Ik hou je op de hoogte.

  2. maria-dolores

    Avatar van maria-dolores
    wat je schrijft over figuurlijk taalgebruik, dat herken ik een beetje omdat ik in het buitenland (Italie) woon. daar moet ik er ook altijd rekening mee houden dat anderen misschien beeldspraak gebruiken die ik niet ken. of de mensen mij niet begrijpen als ik een uitdrukking die ik uit het Nederlands of Duits kende letterlijk in het Italiaans wil vertalen…

  3. knutselsmurf

    Avatar van knutselsmurf
    Altijd prettig om er achter te komen dat je niet alleen maar voor je vriendin, je oma en je tante schrijft.
    In deze omgeving ligt de lat toch wat hoger dan op zo’n forum waar bijna niemand komt.
    Een reactie krijgen voelt als toegeven aan een verslaving.
    Voor je het weet kun je je toetsenbord niet meer loslaten.

Leave a Comment

Your email address will not be published.