De emigrantenbruid

Ja, lach er maar om.
Ik heb heel lang geleden, toen ik nog een klein smurfje was, een keer het keukentrapje onder het zolderluik gezet.
Ik kon die geheime ruimte niet weerstaan.
Wij hadden in de slaapkamer die ik met mijn broer deelde een kast onder het schuine dak. Daar ging ik weleens in zitten, met de deur dicht. Er hingen kleren die aanvoelden als een dier, en het rook er naar schoenen.
Ik had een stiefzuster, en die ging op haar 16-e het huis uit, na een voorval waar ik toen niets van begreep. Nu wel, maar ik laat de vuile was liever binnen drogen.
Door haar vertrek kreeg ik een eigen kamer, en die had dus dat geheimzinnige luikje naar de vliering.
Geen licht, je kon niet rechtop staan.
Niet echt een vloer ook, je kon zomaar door het plafond zakken, als je niet uitkeek.
Bij het licht van mijn burolampje, waar ik een verlengsnoer aan vast gemaakt had, zag ik wat er zoal stond.
Troep.
Een grote tv antenne nam de helft van de ruimte in beslag. ( wij hadden alleen Nederland 1 en 2.
Meer heb je eigenlijk ook niet nodig, vind ik.
Reservetegeltjes van een soort die ik wel kende.
Mijn aandacht werd getrokken door een sinaasappelkistje met boeken.
Wij hadden thuis geen boeken, niemand las.
Een paar kookboeken.
En onvoorstelbaar : een sprookjesboek.
Sprookjes van Andersen.
Het was een heel leerzaam boek.
Ik heb het niet helemaal uitgelezen, want ik raakte zo verliefd op de kleine zeemeermin ( ze had iets tussen cup A en B, maar geen bikini ), dat ik nergens meer aan kon denken.
Als ik dat boek nog eens ergens zie liggen, neem ik het mee naar huis.
Het was een uitgave van de makers van de Margriet.
Ongetwijfeld een cadeau van de buren, wij hadden alleen een leesmap.
Een van de eerste boekjes die ik er uit viste plaatste mijn ouders in een voor mij tot dan toe onbekend licht :
De Sade. Het was een beetje moeilijk voor te stellen voor mij waar het over ging, hoe expliciet de beschrijvingen ook waren.
Ik begreep wel waarom het op zolder lag en niet beneden in de kast stond.
Voor de rest was het allemaal oninteressante rommel, denk ik.
Er was ook een boekje met een mooie illustratie.
Ik dacht dat het zo’n boeketreeksding was, waar toen veel reclame voor gemaakt werd, maar dat boekje fluisterde : lees mij.
Dat heb ik gedaan, en ik ben er de rest van mijn leven in blijven geloven dat brieven heel veel kunnen doen.
( ik denk dat mijn biologische moeder de oorspronkelijke eigenaar van het boekje geweest is, daarom mocht het waarschijnlijk ook niet beneden komen )
Mijn ouders hebben elkaar via een contactadvertentie ontmoet.
Geen idee welke krant, ik had hem weleens willen zien.
Ik heb ook nooit brieven gezien, die zijn waarschijnlijk verscheurd of verbrand, ik vond laatst zelfs een foto waar iemand af geknipt is.
Haat maakt ook blind.
De schrijver van dat boekje heeft dus de geschiedenis beïnvloed en daarmee een kind verwekt dat nu verhalen schrijft. Fantastisch toch ?

Stringer, Arthur John Arbuthnott (1874-1950) [info]. The mud lark. Indianapolis, Ind.: Bobbs-Merrill Co, 1931.
    Physical description: 316 p.; 20 cm.
    Language: English
    Fiction about an English girl who comes to Alberta to be married. Also published, New York: A.L. Burt, c1932; Indianapolis, Ind.: Bobbs-Merrill Co., 1932 (331p.). Translated into Dutch as, De emigrantenbruid , Haarlem: Drukkerij de Spaarnestad, [193-?].

Read Offline:

2 thoughts on “De emigrantenbruid”

  1. Avatar van martin
    Heb je die stiefzuster nog wel eens gezien?
    Of leeft die nu haar eigen geschiedenis en
    schrijft ze elders misschien verhalen.

  2. knutselsmurf

    Avatar van knutselsmurf
    Ja, mijn vader was zo lief haar medeerfgenaam te maken.
    Helaas zie ik mijn familie alleen bij begrafenissen ( het ligt aan mij )
    We lagen elkaar niet zo goed, meestal. Soms wel.
    Ik weet niet zeker of ze kan lezen en schrijven.

Leave a Comment

Your email address will not be published.