De AD(H)D contactdag in Blijdorp.

Zaterdag was er een “contactdag” voor ADHD ers georganiseerd in Blijdorp.
Goedwillenden hadden die dag georganiseerd, omdat op een ander type dag steeds meer professionals kwamen, waardoor op een zeker moment iemand met ADHD in een zaal vol professionals naar een lange presentatie zat te kijken.
Je kon voor 5 euro een kaartje bemachtigen; er werd verder geen onderscheid gemaakt tussen normale dierentuinbezoekers en ADHD-ers. De normale toegangsprijs is 15 euro.
De kaartjes waren van tevoren verkocht, maar je kon er nog krijgen aan de ingang.
Ik had me de nacht ervoor een slag in de rondte gezocht naar mijn kaartje; om 4 uur had ik het opgegeven. Ik koop wel een nieuwe.
Toen ik me ‘s-morgens om half-acht stond te scheren, belde S. Ze had zich verslapen. Ik hoefde me dus niet te haasten.
Het stalletje bij de ingang bleek bemand te zijn door chaotische, maar ook flexibele en goedgehumeurde mensen. Mijn postcode bleek genoeg voor een toegangsbewijs.
Ik dacht er zelfs aan om een uitrijkaart voor de parkeerplaats te kopen, toen ik die automaat zag staan.
Gelukkig was het niet druk bij die automaat, want hoewel het ding speciaal ontworpen leek voor halfblinde mensen met een IQ van 80, lukte het steeds niet om er een kaartje uit te halen. Het ligt aan de betaalterminal, ik probeer even mijn andere bankpas, dacht ik.
Bingo.
Ik twijfelde wel of dit nu het goede kaartje was, want op de parkeerplaats zelf had ik ook een hokje met een soortgelijke functie zien staan.
Ik snapte ook het doel van de “controlestrook” niet. Ik vroeg me lang af wie die strook dan moest controleren.
Waarschijnlijk een mens.
Dan zal het wel niet zo erg zijn als het kaartje een beetje kreukt, dacht ik, en daardoor had het weinig gescheeld, of ik was niet meer van die parkeerplaats afgekomen.
De strook moest je afscheuren en ergens dumpen en dat kaartje moest in een paal.
Zo’n paal waar je met je arm niet bij kan.
Ik kan sturen als een echte piloot, heb natuurlijk elektrische raampjes, en de spanwijdte van mijn armen is meer dan de 1,80 van mijn lengte.
Het enige probleem bij het uitrijden was dat ik mijn portomonnee kwijt was.
Later die dag bleek het probleem met de kaartjesautomaat nog steeds te bestaan : mijn ABN-Amro pasje kwam goed van pas.
S zou haar vriendin D meenemen, of eigenlijk andersom, want S heeft geen auto en D wel.
Ik weet niet waarom je dat dan toch zo opschrijft : S is ouder dan D, maar met leeftijd heeft het niets te maken.
Want je neemt ook oma mee.
Ik zat dus op de berg met uitzicht op de ijsberen te te wachten op S en D.
Ik baalde van de zware tassen waar ik mee behangen was. Ik was doodmoe, ik wilde na een logeerpartij niet al mijn spullen in de auto laten liggen en het was warm.
Ik wilde mijn camera tevoorschijn halen om een foto te maken van gemiddelde dierentuinbezoekers.
Vaak erg dik, jolig, en met velen.
Ik durfde niet goed, het zou teveel opvallen, die camera in de verkeerde richting.
Volgens mij kun je net zo goed met je kinderen naar Ikea gaan.
De dierentuin is eigenlijk een druk park, waar het naar mest stinkt.
Veel dieren zie je er niet, ze zijn niet zo dol op ons.
En terecht, het is goed dat die hekken er zijn.
Kinderen klauterden joelend op een stapel losse stenen.
De bordjes bij de dieren waren tekenend voor de aandacht die mensen per diersoort kunnen schenken : de meeste tekst past op een postzegel.
Toch is er in Blijdorp iets te zien waarvoor je beslist een keer moet komen : de onderwaterwereld.
Je kijkt je ogen uit.
Het is wel een beetje eng; als dat glas knapt ben je gegarandeerd dood, maar om dit te zien zou je moeten duiken, en dat is 100 keer gevaarlijker.
S belde, en ze kwam naar de plek waar ik stond te wachten.
We slenterden met z’n drieen door het park, spraken over onze 3 totaal verschillende levens.
Veel informatie over ADHD hebben we niet gevonden.
In een kelder stonden een aantal standjes.
Veel mensen doen iets voor kinderen met ADHD, en verdienen daar hun brood mee.
Hun presentaties oogden heel vrolijk, maar overal las je het woordje PGB.
Dat is het geld waarmee ouders met een ADHD kind hulp voor hun kind kunnen inkopen.
D huppelde even voor een standje, wat de standhouder de opmerking : “ik herken jullie soort, mijn man is ook zo” ontlokte, terwijl ze ons een foldertje gaf.
Een subtiel soort racisme, waar D niet blij mee was.
Ik had alleen de toon beoordeeld, die was vriendelijk genoeg.
De presentatie van Sandra Kooy heb ik gemist. Ik was er te laat voor.
We hebben geen enkele andere AD(H)D-er gezien.
Misschien hadden we van tevoren met elkaar moeten afspreken, of in ieder geval telefoonnummers moeten uitwisselen.
Een mobiele telefoon is uitgevonden voor dit soort situaties.
Niet voor alle andere onzin die mensen er – tot grote vreugde van de mobiele operators – mee uithalen.
Ik ben gedeporteerd van ADD-online, dus ik kon die suggestie niet meer doen.
Er schijnen anderen rondgelopen te hebben, maar kennenlijk zagen ze er te normaal uit om me op te vallen.
Sommigen hadden het ook niet gehaald.
Mensen met ADD lezen gebruiksaanwijzingen niet goed.
Het Kruidvat verkocht goedkope kaartjes, met een gebruiksaanwijzing.
Ook typisch ADD :
Een jaar sparen voor een reis, en op de dag zelf denken : ” ik heb eigenlijk helemaal geen zin “.

Ik had mijn (veel te dik voor deze gelegenheid) camera bij me :

Ik weet niet wie die mevrouw is; een gemiddelde dierentuinbezoeker.

Het is wel heel erg Blijdorp.

Die Olifant verveelt zich te pletter.

Al had je 12 hectare, een olifant opsluiten is dierenmishandeling.

Inderdaad, reageren met een foto kan niet.

Maar ik heb net ontdekt dat je zelf reacties er gewoon onder kan plakken.

Hij lijkt te willen zeggen : ” wie van jullie heeft dit in onze speeltuin gegooid ! ”

Read Offline:

7 thoughts on “De AD(H)D contactdag in Blijdorp.”

  1. Avatar van Sylvia
    Ik denk dat de dieren opgelucht waren dat de dag voorbij was.
    Die hamsterachtige was trouwens het enige dier dat en face op de foto wilde, en zijn gezicht spreekt inderdaad boekdelen. Alle andere dieren die we tegenkwamen leken hun kont naar ons te keren.
    Ik las trouwens op het forum nog het volgende:
    “Heb nog wel heel even mijn hart vastgehouden toen een jongen van een jaar of 12 bij de giraffen boven in de boom over het hek was geklommen om daar op een tak te gaan staan..”.
    Ja, het was natuurlijk een dag georganiseerd voor en door ADHD-ers…
    Jij en ik missen een letter.

  2. Motek....tussen hemel en aarde...

    Avatar van Motek....tussen hemel en aarde...
    Er wordt behoorlijk aan de weg getimmerd op de PGbees te verkopen; ook de GGZ zet daar op in. Moet er niet aan denken dat het mis gaat op dat gebied want wie zou verantwoordelijk zijn op zo’n moment?

    Mantelzorg is net zoiets, lekker goedkoop.

    Maar via die PGbees moet “de client” zorg inkopen, dát is weer andere koek. Zeker als je weet wat AD(H) D in kan houden. Over de verlenging van (AD(H)D) PDD-NOS nog maar niet te spreken.

    Het gaat van het ene uiterste in het andere uiterste; betutteling ten top of af laten vloeien.

    Mijn kinderen hebben allebei iets wat moeilijk in deze tijd als “normaal” beschouwd wordt. En zeggen steeds opnieuw: als dit een normale wereld is dan ben ik liever gek. En ze hebben nog gelijk ook..

  3. Avatar van Sylvia
    Volgens mij Motek, is het niet de vraag óf het een keer misgaat op PGB-gebied, maar wanneer.

    Ik heb zelf een 8-jarige PDD-NOS-ser en toen hij het stempeltje kreeg heb ik naar de mogelijkheden van een PGB geïnformeerd. Het leek me bijvoorbeeld handig om een goede, pedagogisch verantwoorde, oppas in te kunnen huren om zelf een avondje in de week aan de verantwoording te kunnen ‘ontsnappen’. Of om hem op zwemles te laten gaan bij een zwemschool die gespecialiseerd is in kinderen met een gebruiksaanwijzing, omdat de reguliere zwemlessen te slecht waren voor zijn zelfvertrouwen.
    Daar zijn PGB’s niet voor werd me direct door bureau jeugdzorg meegedeeld. Ouders van ‘normale’ kinderen moeten hun oppas en zwemles immers ook zelf bekostigen. Jawel.
    Het enige waar ik een PGB voor zou kunnen aanvragen, was voor weekendopvang, maar geen haar op mijn hoofd die daar denkt. Heb gisteren zelf gezien hoe commercieel al die bedrijfjes opereren. Ze proberen je zelfs over de streep te trekken door gimmicks als een lipglossje of een puzzeltje uit te delen op zo’n lotgenotencontactdag.
    Mijn kinderen zijn gewoon mijn kinderen, en geen cashcows voor zzp-ers in de zorg. Ze snappen de ‘normale’ wereld trouwens ook niet zo goed, net als jouw kinderen. Er komt vanzelf wel een dag dat de gestempelden in de meerderheid zijn, eens zien of normaal dan nog zo normaal is.

  4. Motek....tussen hemel en aarde...

    Avatar van Motek....tussen hemel en aarde...
    Je hebt helemaal gelijk; die jongens van mij zijn nu 26 en 21 jaar; ik ben dus mantelzorger zonder status 🙂 want ik doe het uit liefde en omdat ik weinig vertrouwen heb ( gekregen) in die zogenaamde zorgsectoren ( waaronder ook het Riagg- Jeugdzorg-GGZ-Jeugd- observatieklinieken etc etc. Het korte lijntje is qua papierenhandel 1 op 1, dus, en er ging wel eens iets fout, meteen bellen en actie.

    Hoe goed bedoeld ook van bepaalde medewerkers, dat kan men nooit bolwerken als men een bestand moet onderhouden.
    Ik heb hele hele rare zaken meegemaakt intussen. Maar maak er geen special van omdat dit stukje door mij per dag wordt geleefd. Anders trek ik het zelf niet.

    Als er een diagnose werd gesteld kan je er wat mee; je kind is geen algemeen gebruikelijk goed met een kind met een stempeltje/vlekje. Dus zou gespecialiseerde opvang mogelijk horen te zijn via de PGB.

    Bureau jeugdzorg zit er wel eens meer naast; mogelijk kan je via internet beter info vinden. Ik heb zelf indertijd het nodige weten te achterhalen via simpele zoekwoorden in te typen. Maar dat is dan ook járen geleden. Intussen ben ik bewust aan de zijlijn blijven staan, dus doe vanuit huis ook m’n werk, binnen de mogelijkheden van het kunnen. Wil ik best een babbeltje over houden met die Rouvoet, die creep.

  5. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    Treffend verslag van een ADDagje uit;-) Toch ook nog een beetje genoten?

  6. knutselsmurf

    Avatar van knutselsmurf
    Ja hoor.
    S en D gezien, en ik had weer iets om over te schrijven.
    En zo gelachen om de bezoekers !

  7. trekmoment

    Avatar van trekmoment
    Ach, de dingen kunnen soms zo anders lopen, van het concerta des levens krijgt niemand een program!

Leave a Comment

Your email address will not be published.