Mijn niet zo positieve ervaringen met aanvullend openbaar vervoer van RMC.

Naar aanleiding van een bezoek aan het rijksmuseum, waarna mijn benen elke dienst weigerden, heb ik bij het sociaal loket van de gemeente een pasje voor aanvullend openbaar vervoer aangevraagd.
Ik heb hem nu een paar weken en ik ga hem binnenkort in 3 stukken geknipt terugsturen.
Eén stuk voor elke keer dat ik er gebruik van heb gemaakt.

De eerste keer reisde ik samen met een begeleider van het leger des heils.
Heen ging perfect, we kwamen ruim een half uur te vroeg.
Terug was echter een drama. Samen met 3 anderen hebben we 2 uur doorgebracht in de lobby van een hotel. Ik had een half uur na de afgesproken tijd geïnformeerd waar mijn taxi bleef en de telefoniste beweerde dat die ter plekke was geweest maar niemand had aangetroffen. We hadden echter afgesproken dat ik van tevoren zou worden gebeld, wat niet gebeurd was. De 3 anderen hadden gelijksoortige antwoorden gekregen, elk met een verschillende tijd. Bovendien was het adres dat ik had doorgegeven helemaal niet bereikbaar voor een auto, dus die kan daar onmogelijk geweest zijn.

Ook bij de tweede poging ging het heen perfect. Maar ik moest steeds met gepast geld betalen en je raakt een keer door je kleingeld heen. Dus terug heb maar gewoon de bus en de tram gebruikt, ook al omdat die om de paar minuten gaan en je op een taxi minimaal een uur moet wachten vanaf het moment dat je weet dat je hem nodig hebt.
Gelukkig kon je RMC ook machtigen om het geld automatisch van je rekening af te schrijven, dus dat heb ik maar snel gedaan.

Een week later kwam de derde poging, want ik moest naar het VU-ziekenhuis. Ik had wel de terugreis deze keer alvast geboekt via de website. Met een ruime speling, want ziekenhuizen lopen ook weleens uit de planning.
De chauffeur wist niets van automatische afschrijving, maar hij wilde wel even wat chocolade voor me kopen bij een pompstation, zodat ik in ieder geval kleingeld had.
Dat onderzoek was snel klaar, ik zat om 10:50 uur in de wachtruimte van het ziekenhuis, ruim een uur wachten dus. Maar daarna zou ik ook snel thuis zijn, verwachtte ik.
Tot mijn verbazing werd even over half-twaalf mijn naam omgeroepen. Bij de balie stond iemand om zich heen te kijken. Ik stond op, liep er naar toe, het was een taxichauffeur. Het was een gewone taxi.
“Waarom niet gebeld ?”
“Ik had alleen een 020-nummer”
Hij vroeg ook waar ik naartoe moest.
???
Het was wel een hele mooie auto met leren stoelen en zo. En hij reed me in sneltreinvaart naar huis.
Alleen vroeg hij daar om 41,65 terwijl het ritje 2,85 had moeten kosten.
Hij vroeg aan de taxicentrale wat er mis gegaan kon zijn en die legden uit dat ze al eerder ritten hadden overgenomen van RMC en dat ik de extra kosten bij RMC kon declareren.
Ik ging naar binnen, pakte mijn tas uit en toen ging mijn telefoon.
“RMC, ik sta voor de deur”
“Ik ben al thuis, een taxi heeft me opgepikt”.
De chauffeur die ik aan de lijn had, was niet verbaasd, maar ik wel.
Ik belde naar RMC en legde het verhaal uit.
3 Keer, tegen steeds andere medewerkers.
Eentje begon zelfs te lachen en zei dat ik was opgelicht, maar toen ik vroeg hoe die oplichter dan aan mijn naam kwam, bond ze snel in.
Nummer 3 gaf me een antwoordnummer waar ik mijn bonnetjes naar toe mocht sturen. “en dan zullen we kijken of we dit gaan vergoeden”.

Nu ben ik er wel klaar mee.

Het volgende dat de gemeente op mijn dak gaat sturen is het CIZ. Dat is een “onafhankelijke” instantie die gaat beoordelen of ik in aanmerking kom voor een aangepaste fiets. “Onafhankelijk” als in : “we hebben 1 opdrachtgever en als die wegvalt kunnen we de tent sluiten”.
Mijn revalidatiearts en mijn ergotherapeut hebben zo’n fiets aanbevolen maar de gemeenteambtenaar liet mijn ergotherapeut al weten dat “die niet meer verstrekt worden”. Van achter een bureau is de wereld simpel en overzichtelijk. Mijn wereld wordt echter steeds slechter begaanbaar.

Posted in gezondheid | Leave a comment

Thuiskomen

Vorige week overleed een oom. Gisteren was de begrafenis.
De dagen ervoor had ik al regelmatig mijn beide tantes gesproken aan de telefoon.
Ik zag er tegenop. De emoties van mijn tante, waar ik misschien niet mee om kon gaan, de reis en de kou.
Gevoelstemperatuur -15. Pak je goed in, las ik.
“Ik ga er met de trein heen en pak dan de regiotaxi” dacht ik. Aangemoedigd door een wervende tekst van de NS heb ik me ooit aangemeld. Nooit eerder gebruikt, dit zou de eerste keer worden.
Duh. Ze zitten niet in elke plaats. Zelfs niet in Amsterdam, waar ik woon.
Aan 9292.nl heb je ook niks. Ik kan met het blote oog zien dat er een bushalte dichterbij is. Kennelijk zoekt 9292 naar de kortste hemelsbrede afstand, maar er zit een spoorlijn in de weg.
Aan 9292.nl heb je alweer niks : ik ga natuurlijk niet 10 minuten lopen, als ik voor het station in de bus kan stappen om rijdend op dezelfde plek te komen. Die tijd heb ik gehad.

10 minuten lopen. Dat betekent 50 minuten voor mij.
Als ik mik op een uur te vroeg, dan moet ik het kunnen halen.
Het begint goed in Amsterdam. De bus komt er aan als ik de straat oversteek en op het station blijk ik de trein van een half uur eerder ook nog te kunnen halen.
Dankzij een behulpzame NS-mevrouw kan ik de roltrap gebruiken in plaats van een omweg te maken voor de lift.
Ik zit. Zo komen we vanzelf in Dordrecht. Het is niet druk in die trein, dus ik kan zorgen dat ik al voor die deur sta als de trein stopt.
Yep ! Ik sta op het perron. 25 minuten later zit ik in de bus. De buschauffeur snapt wat ik bedoel. “Het is wel een eind lopen hoor !”. Hij stapt uit om me te helpen. Het kan eigenlijk niet fout gaan : het crematorium is aan het eind van een lange straat.
Ik kijk af en toe achterom om te zien of ik al halverwege ben. Daar loopt nog iemand met een rollator. Veel sneller dan ik. Hij kijkt verbaasd om. Een oude vrouw met een betraand gezicht komt me tegemoet. Daarna wordt het weer stil in de straat.

Ik ben er bijna als ik mensen naar buiten zie komen met grote bloemstukken in hun handen. Deuren gaan open en dicht, er wordt gezwaaid en er worden auto’s gestart. Zo’n centrum is een lopende band. Familie A, familie B.
Kennelijk is iedereen al binnen, want ik zie alleen mensen vertrekken.
Opeens zie ik een kleine vrouw die zich naar de ingang haast. Ik herken haar onmiddelijk en zwaai.
Ze komt naar me toe. Ze is niets veranderd sinds de vorige begrafenis.

Ze loopt vooruit om te zien waar we naar binnen moeten. Even later komt ze terug met versterking.
“je kan hier een rolstoel lenen, is dat een idee ?”
“Je voeten kunnen hier op”
“Je moet je kont zo ver mogelijk naar achteren duwen.”
Ze draait nooit om dingen heen.

We zien elkaar nooit, maar we kennen elkaar al bijna een heel leven. We zijn 3 maanden na elkaar geboren. Haar moeder ving me op, toen mijn ouders gingen scheiden.
Haar stem klinkt zo vertrouwd.

Posted in MyBlog | 3 Comments

Nevenactiviteiten

Het kan niet op bij de gemeente Amsterdam.
Ik heb een brief gehad waarin staat dat ik nu als bijstandtrekker niet 100% van alles wat ik bijverdien hoef in te leveren, maar slechts 50% ! Tot 200 euro per maand ! Om me te motiveren om betaald werk te zoeken, in plaats van de hele dag op de bank te liggen.

Een vrijwilligersvergoeding is tot 150 euro per maand helemaal voor jezelf. Vrijwilligerswerk is meestal ook veel leuker, dus ik zou het wel weten.
Overigens krijg ik mijn bijstand als lening, dus als ik er in zou slagen om het minimumloon bij elkaar te verdienen, dan mag ik daarvan wel 70% houden, wat neerkomt op 0 euro bovenop de bijstandsuitkering.

Zouden ze er over vergaderd hebben ?

“Wij van de VVD vinden het onrechtvaardig dat iemand voor 10 uur werk per maand 1.100 euro in zijn zak steekt.”
“Nee wacht, dat doen we zelf ook.”

“Wij van de VVD vinden het onrechtvaardig dat iemand die uit algemene middelen betaald wordt daarnaast ook nog bijverdient…”
“ook niet ?”

“Wij van de VVD vinden het onrechtvaardig dat paupers die nooit schoolgeld betaald hebben net zoveel….”
“laat ook maar.”

“Wij van de VVD vinden dat sommige mensen gewoon pech hebben.”
“Zo is het !”

Iemand die voor 200 euro per maand op een loonlijst staat, kost aan administratiekosten net zoveel als hij zelf verdient. Daarom verdient hij zo weinig, als hij uberhaupt al een baantje kan vinden voor zo weinig uren.
Ik ga niet deelnemen aan het experiment en als ik er door een godswonder in slaag 100 euro te verdienen, hou ik daarvan gewoon 100% zelf.


Posted in MyBlog | Leave a comment

The bodyguard

Die rotziekte stopt niet.
Ik krijg veel hulp.
Maatschappelijk werk, advocaten, diëtist, revalidatiearts, psycholoog.
Allemaal mensen die twee dingen gemeen hebben :
– Ze proberen voor je na te denken
– Je hebt er niks aan
Want nadenken kan ik zelf.
Gelukkig krijg ik ook andere hulp.
Van de buren en van het Leger des Heils.
Net was de schoonmaker hier.

Vorige week was ze hier voor het eerst.
Ze kwam binnen, trok haar jas uit, keek om zich heen en pakte een emmer.
Ze praat niet, ze werkt.

De ramen zijn weer schoon. Van binnen en van buiten.
Het zijn best wel grote ramen.
Ik keek even hoe ze bezig was.
Ze heeft niet eens een trapje nodig.
Jennifer zou het als bodyguard niet slecht doen.
Zo komt de droom die ik als kind had toch nog uit.


Posted in gezondheid | 7 Comments

Weggooiradio

Ik luister naar de radio. Niet naar een opgewonden schreeuwlelijk met zijn vele telefonische gasten, maar naar de versie die alleen muziek uitzendt.
NPO-3 FM Alternative. Een van de 7.000 internet-radiostations.
Een paar jaar geleden heb ik bij de Makro een internet-radio uit een bak met aanbiedingen gevist.
Een plastic kastje zonder kraak of smaak, maar wel met een afstandbediening en daar gaat het toch om.
Er zijn heel dure exemplaren te koop en daar zitten vast gouden onderdeeltjes in, maar die kunnen het programmamateriaal niet verbeteren. Internetradio heeft dezelfde kwaliteit als een MP3-speler. Net niet hi-fi, maar je hoort het verschil amper. De bit-rate bepaalt de kwaliteit en die is bij NPO-3 helaas niet zo hoog als technisch mogelijk is. Sommige zenders waar je nog nooit van gehoord hebt zenden uit op 320 kbps ( niet te onderscheiden van een CD ) maar “NPO-3 FM alternative” zit op 128 kbps.

Dat kastje van Philips kon internet-radio aan, maar je kon er ook geluid van je computer mee doorsturen naar je luidsprekers. Daar hebben verschillende fabrikanten ooit een protocol voor afgesproken. Het wordt gebruikt door media-centers en het heet UPnP. Dat houdt in dat een apparaat constant berichten uitzendt waar in staat wat het apparaat kan en heeft. Die informatie toont een “streamer” ( zo heten die kastjes van Philips en anderen ) aan de gebruiker die vervolgens op een touchscreen o.i.d. een keus maakt en dan van muziek gaat genieten.
Zolang zijn wifi het doet, dat wel.

De eerste keer dat ik het kastje gebruikte, ergens in 2007, haperde het constant. Ik dacht toen dat het aan mijn trage internet lag. “Jammer”, dacht ik. Misschien is de tijd er nog niet rijp voor.
Inmiddels een aantal jaren verder heb ik een flinke muziekverzameling bij elkaar
ge-pirate-bayd.
En mijn woonkamer is nu bewoonbaar.
Die oude zwarte stereo staat mooi bij de houten vloer.
Dus die streamer maar weer eens aangesloten.
De internetverbinding blijkt inmiddels veel stabieler.
Maar het kastje heeft een nieuwe kwaal ontwikkeld.
Op volstrekt onvoorspelbare momenten schakelt hij zichzelf uit en een paar seconden later weer aan.
Helaas is hij daarna vergeten waar hij mee bezig was. Daar moet ik hem dan met de afstandbediening aan herinneren.
Ik dacht dat het misschien kwam doordat het licht hier af en toe knippert, wat computers niet zo leuk vinden, maar een testje met een doorgeknipte kabel en een paar batterijen leerde me dat dat niet het probleem was.
Dan weet ik het wel. Zo’n kastje bevat altijd een kleine processor en die zijn zo gemaakt dat als de software helemaal vast loopt, hij dan zichzelf reset. Dat noemen ze een watchdogtimer. Erg handig. In plaats van alle bugs uit je software te halen, zet je gewoon de watchdogtimer aan.
( Ik hoop niet dat zoiets in een kerncentrale zit. )
Wat er ook altijd in zit, is een bootloader.
Dat is software die andere software kan inladen. Dat is handig bij apparaten die permanent verbonden zijn met het internet. Maar voor een 10 jaar oud kastje ga je natuurlijk geen nieuwe software meer schrijven als fabrikant. Het is zelfs mogelijk dat ze hem op afstand met opzet richting vuilnisbak geprogrammeerd hebben, want als hij het gewoon blijft doen, koop je nooit meer een nieuwe.

Nu was ik dat toch niet van plan.
Wat dat apparaat kan, kan mijn telefoon ook.
Sterker nog, dat kan mijn telefoon beter.
Waar Philips vond dat je het moet doen met MP3, vond de maker van mijn Windows-phone dat er ook mensen zijn die een muziekverzameling in FLAC formaat hebben. Het blijft geen 1990.

Ik moest een paar verschillende aps proberen, want mijn telefoon kan het wel, maar veel apps zijn oorspronkelijk gemaakt voor telefoons die het niet kunnen. FooBar2000 ( de maker heeft weinig energie verspild aan zoeken naar een goede naam ) is een app voor telefoons waarmee je de muziekverzameling op je computer ( of op jouw stuk van de cloud ) kan afspelen. Of diensten als last.fm
Hij heeft een draak van een gebruikersinterface, maar dat is de eeuwige keuze tussen vrijheid en gemak.
Zo zijn we ooit aan onze koeien en huisdieren gekomen.

Nu kon ik wel mijn eigen muziek afspelen, maar voor internetradio was ik nog steeds afhankelijk van die rottige streamer. En met een telefoon wil je eigenlijk andere dingen doen. Zoals bellen of chatten.
Er stond echter nog een oude laptop op zijn kant op het einde der tijden te wachten. Traag, loodzwaar, batterij kapot, piepklein geheugen.
Kortom, ideaal om te gebruiken als muziekstreamer.
Zonder fabriekssoftware.
Het voordeel van open-source software is, dat alles openbaar is.
Het nadeel is, dat alles ingewikkeld is. Als je gewend bent om de verpakking ergens af te trekken en daarna klaar te zijn ( dat karton en plastic ruim ik straks wel op ), dan is open-source software vaak een koude douche. Software schrijven voor een plastic kastje uit je eigen fabriek is eenvoudiger dan iets maken dat moet werken op elke computer die tussen 1980 en 2017 gemaakt is.
Toch zou de installatie vanaf een USB-stick vlekkeloos verlopen zijn als Acer een betere wifi-adapter had gebruikt. Ik moest even Googelen hoe ik het probleem moest omzeilen dat de fabrikant geen informatie over de werking van het apparaat wilde publiceren. ( De Linux-programmeurs hebben dat opgelost door een soort schaar te programmeren die een stukje software uit een Windows machine knipt ) Ze hadden een juridische truuk nodig vanwege de non-disclosure overeenkomst tussen Microsoft en de fabrikant van de wifi adapter.
Het klinkt ingewikkeld, maar als je het script op de help-pagina volgt, hoef je nauwelijks na te denken.

Toen Debian ( Linux ) er eenmaal op stond, kon ik dus de Kodi mediacenter software installeren.
Daarmee verander je elke oude computer in een mediacenter. Mediacenters kun je kopen, maar dan betaal je 80 euro voor iets dat eigenlijk maar 10 euro waard is ( zo’n plastic kastje van Philips e.a. )
Met een media-center kun je ook ( gedownloade ) films bekijken. Op het scherm van je tv of in mijn geval ( ik heb geen tv ) op je laptop.

Een internet-radio heeft een soort elektronische programmagids nodig. Anders moet je van elk station de URL intypen. Een fabrieksapparaat zoekt automatisch contact met zijn eigen programmagids die ergens op internet staat. Maar die is alleen toegankelijk voor apparaten van het eigen merk. Met een beetje moeite zou je de communicatie kunnen afluisteren en het protocol kraken, maar er zijn gelukkig openbare gidsen beschikbaar die door de open-source gemeenschap worden onderhouden. Kodi heeft standaard geen radio. Radio is een add-on die je er op kan installeren, wat ik gedaan heb. Die add-on gebruikt een openbare gids, maar ook daar zit zelfs radio-IJsland op.

Maar ja, die afstandbediening. Die van de Philips streamer gaat niet werken met mijn oude laptop. Want er zit geen infrarood sensor op.
Maar je kan Kodi ook bedienen met een app op je smartphone.
Met een ouderwetse afstandbediening moet je in dezelfde kamer zitten als je apparaat, maar met een telefoon ( die via wifi werkt ) is dat totaal niet nodig. Je zou er je minder technisch onderlegde huisgenoten mee kunnen foppen, maar ik hou niet zo van dat soort grappen en ik heb trouwens geen huisgenoot. Geen idee of het een verband houdt met het ander.

Digitale radio via de ether bestaat ook.
Dat heet DAB.
Ik heb een DAB tuner.
Kapot.
Ik had hem een tijd niet gebruikt en in die tijd is de ingebouwde oplaadbare batterij voor het klokje leeggelopen. Letterlijk. Het elektroliet is er uit gekomen.
De instellingen die de DAB-tuner nodig heeft worden opgeslagen in hetzelfde IC als waar de klok in zit. Vandaar dat de FM radio nog wel werkte, maar DAB niet. Ik begreep wat er aan de hand was toen ik de tijd niet kon instellen, terwijl de FM en AM radio gewoon werkten.
In plaats van het dure apparaat weg te gooien ga ik er voor 3,99 een nieuw batterijtje in solderen.

dat groene tonnetje in het midden is de backup-batterij. links-boven zit de FM-tuner, daaronder de DAB-tuner. De rest is audio, voeding en display-elektronica.

Als iets niet werkt, is er altijd wel een forum waar je mensen vindt bij wie het ook niet werkt. Maar meestal snappen ze niet waarom.

Posted in Wordpress | 6 Comments

Kunstmatige domheid


Posted in MyBlog | Leave a comment

Flikker op met je dance-event.

Ik luister sinds kort weer naar de radio.
Die staat in mijn woonkamer.
Er zijn ook radio’s die ingebouwd zitten in het dashboard van een auto of die op een werkplek staan.
Wat moet je daar met “dance” ?
Dansen doe je op een plek waar je geen dingen kan omgooien, niet in je woonkamer of in je auto. En omdat de meeste mensen er niks van kunnen, bij voorkeur bij weinig licht en bedwelmd met een flinke hoeveelheid alcohol.

Zelfs reclame-boodschappen en nieuwsberichten lijken niet zonder disco-dreun op de achtergrond te kunnen.
Want anders krijgen de luisteraars de indruk dat hun radio per ongeluk is afgestemd op een praatzender.
Ik luister naar een pop-muziek zender. Dan verwacht ik natuurlijk muziek, zoals je bij een “politiek” zender de hele dag politici aan het woord hoort. Maar als radio-3 een “politiek” zender was, zou je dus de hele dag alleen de mening van Geert Wilders horen.
Als er geen “Amsterdam dance event” gaande is, hoor je op radio-3 alleen maar singles die ooit in de top-40 gestaan hebben. Stel je voor dat je luisteraars iets horen dat ze niet kennen.


Posted in MyBlog | Leave a comment

dé website over multiple sclerose

tenminste, als je iets wil weten over kwakzalverij.
Hoera roepen wordt erg aanbevolen.
Verder kun je beter je mond houden.

Het bekendste voorbeeld van een MS-patient die kan schrijven is natuurlijk Karin Spaink. Ik heb geen letter van of over haar op MSweb gevonden. Geen idee of ze ook geband is of gewoon bij voorbaat al de conclusie getrokken heeft dat ze daar niets te zoeken heeft.

Posted in gezondheid | Leave a comment

Cadeau

“Zal ik je helpen met die vloer ?”
“Jjjja (?)”

Vandaag voel ik me een kind dat een paard voor zijn verjaardag heeft gekregen, in plaats van een paar rolschaatsen.


Posted in MyBlog | 3 Comments

Wat is er nu weer kapot ?

Ik kan zonder overdrijven stellen dat ik grossier in mislukkingen.
Open een willekeurige kast of doos in mijn huis, en je vindt de restanten van projecten waar ik ooit aan begonnen ben en die ik nooit heb afgemaakt.
Duizenden euro’s heb ik gespendeerd aan gereedschap en materialen die nooit iets hebben opgeleverd. Soms laat ik de kast liever dicht.
In vergelijking met “normale” mensen heb ik echter iets bereikt dat zij nooit zullen hebben : het vermogen om problemen op te lossen.
Het maakt niet uit wat je doet en hoe erg het mislukt, zolang je er gemotiveerd mee bezig bent, leer je er iets van en doe je het de volgende keer beter.
Ik heb nu geldgebrek en een handicap, maar ik kan er eigenlijk best wel mee omgaan.
Geldgebrek is een vervelend probleem, maar door geldgebrek word je wel steeds uitgedaagd om oplossingen te zoeken en dat houdt je geest scherp.
Ik verdiende ooit 2 keer zo veel als ik kon uitgeven en ik kan niet zeggen dat ik daar slimmer van geworden ben. Al die spullen versnipperen je aandacht en als je dan weer eens van duur geld waardeloze rommel gemaakt hebt, ben je helemaal niet gelukkig.
Het is juist veel leuker om van waardeloze rommel iets bruikbaars te maken, bijvoorbeeld door er 3D-geprinte onderdelen aan toe te voegen. (*3)

Ik zit dit te typen op een kruk die ik zelf in elkaar geflanst heb van restjes hout die hier in huis lagen. Het is na 2 jaar mijn meestgebruikte meubelstuk. Er bestaat geen stoel die zo handig is, zo precies aangepast aan mijn lichaam.
Hetzelfde geldt voor mijn computer. Het was een koopje, maar het is de handigste computer die ik ooit gehad heb, want alles doet precies wat ik wil. De software heeft niets gekost, maar ik kan er meer mee dan vroeger, toen ik snel mijn portemonnee trok zodra ik een ingeving kreeg.

Spullen die ik nodig heb ( of gewoon leuk vind ), koop ik tegenwoordig in de afdeling “defect” op Marktplaats.
De Mediamarkt mag het dan gratis bezorgen, een kleurenlaserprinter voor 35 euro hebben ze niet. Met kapotte spullen moet je een beetje geluk hebben. De verkoper kan je bedriegen en daar doe je weinig tegen. Duitsers en Amerikanen zijn in dat opzicht betrouwbaarder dan Engelsen. Nederlanders zitten er tussenin. Hoe professioneler de verkoper, hoe meer kans op bedrog.
Als de verkoper niet “weet” wat er aan mankeert hoef ik het niet. Iemand die zijn eigen spullen te koop zet kan je wel vertellen welk knopje afgebroken is, terwijl een handelaar iets zal opschrijven als “ongetest” of “werking onbekend” of het best wel vermakelijke “ik heb geen tijd om hem zelf te repareren” ( die laatste vaak met spelfouten ).

Spullen die aangeprezen worden als “voor de handige Harry” of “voor de onderdelen” koop ik niet. Ik hou niet van neerbuigende koosnaampjes en al helemaal niet van mensen die me proberen te sturen. En ik heb niet de ambitie om een autosloperij te beginnen.

Printerfabrikanten zijn bedriegers. Ik kocht een “defecte” multifunctional. Hij is niet echt defect, maar de printkop is versleten en de eigenaar wilde kennelijk weer eens iets nieuws. Ik heb een goedkopere printer met wat op het eerste gezicht dezelfde printkop is. Dat is het waarschijnlijk ook, want de printkop van het dure apparaat doet het prima in de goedkope printer. Maar andersom niet. Om dezelfde reden kun je een lege inktcartridge niet navullen. “Computer says no”.

Maar die mislukkingen : laatst haalde ik een elekrische fiets uit elkaar en in een van mijn vele momenten van onoplettendheid (*1) zette ik de poelietrekker op de motor en na een paar seconden fanatiek draaien aan de sleutel hoorde ik “krak” ( wat een normaal geluid is in zo’n geval ) en viel de aansluitkabel op de grond.
( wat niet hoort ).
Kut.
De verkeerde kant.
Motor total loss.

Twee weken later bood iemand een defecte motor ( niet dezelfde ) van een elektrische fiets te koop aan.
Wie koopt zo’n ding ?
Ik dus.
Het werd me al snel duidelijk wat er aan de hand was.
De vorige eigenaar had geprobeerd hem zelf te repareren (*5), maar hij had zichzelf wel een beetje overschat. Hij had het motordeksel losgepeuterd met een zakmes, zo te zien aan de krassen. Daarna had hij geprobeerd nog meer dingen uit elkaar te halen en daarbij 3 condensatortjes aangezien voor schroeven. De motor van een elektrische fiets bevat namelijk meestal elektronica ( bij een fabrieksfiets, bij zelfbaksels zit de elektronica in een los kastje ). De 3 onthoofde condensatortjes lagen los in de motor, de afdruk van de tang stond er in. Ik weet niet wat de oorzaak van de storing geweest is. Misschien was de elektronica stuk door waterschade, maar het kan ook zijn dat het lager was vastgelopen. Er zat alleen nog een lager aan de rechterkant, aan de kant waar het motordeksel los geweest was zat een gat. Daardoor wilde de motor ook niet draaien.
Vreemd. Die elektronica gaat het nooit meer doen. Na enig googelen was ik er achter dat dit de nieuwste generatie motor van Gazelle was, dat de elektronica door Texas Instuments geleverd wordt aan iedereen die betaalt. Voor een motor van pas 2 jaar oud zat er verdacht veel roest op de metalen onderdelen. (*4)
Volgens mijn schuifmaat zou het ontbrekende lager maten moeten hebben die inderdaad vrij standaard zijn.
Het voelt een beetje als wraak op de pechduivel die mijn al mijn hele leven achtervolgt.
Ik was 25 euro kwijt voor de defecte motor en 8 euro voor het nieuwe lager. Hij past precies.
Zo lang er mensen zijn met meer geld dan hersenen woon ik in het paradijs.

De weg van kapotte e-bike naar eentje die het weer doet bleek een stuk langer dan ik dacht.
Dat komt onder andere doordat elektronica niet alleen steeds complexer wordt, maaar ook steeds kleiner. (*1) Het is lastig werken met een onderdeeltje van 1 x 1 cm waar 44 pootjes aan zitten. Ik moest dus nieuwe dingen leren en nieuw gereedschap kopen.
En dat is dan weer lastig door
– geldgebrek
– slome hersenen

Maar door toeval kwam ik er achter dat de acculader die bij elke e-bike zit ook vaak stuk gaat.
En die kan ik wel snel repareren.
Waarmee ik dan weer wat geld terugverdien.
Want een dure hobby als “prutsen aan elektronica” kan ik me eigenlijk niet veroorloven, maar als je voor het uitoefenen van je hobby geld toe krijgt wordt het een stuk makkelijker.
Het is jammer dat dat met het schrijven van teksten nooit lukte.

Met mensen doe ik het intussen niet zo goed. Sandra liet me vallen voor een andere vent. Zelfs mijn gezelschapsdame van het Leger des Heils gaat ergens anders werken.
Ik begon net te wennen aan haar knaloranje nagellak.

(*1) En omdat ik geen plan kan uitvoeren. Ik beland constant op zijsporen die ik moét onderzoeken.

(*2) Je kan je vingers afknippen als je een elektromotor uit elkaar haalt. De magneten zijn zo sterk als die van een MRI-scanner. Daar dacht ik op dat moment aan.

(*3) 3D-printen wordt behoorlijk overhyped. Je kan er mooi ogende spullen mee maken zolang je er geen hogere eisen aan stelt dan aan een model van Lego. Een 3D geprint tandwiel zal het of niet doen of er breken een paar tanden af als je er een beetje kracht op zet.

(*4) Consumentenproducten worden zo ontworpen dat ze binnen een min of meer voorgeprogrammeerde tijd stuk gaan. Tijd als in “klok”, niet gebruikstijd.
Corrosie en uitdroging zijn processen die die een vrij constant tempo hebben.

(*5) Mannen hebben een gereedschapset met 300 onderdelen. Ze zullen altijd een poging doen om iets zelf te repareren. Meestal tevergeefs. Vrouwen brengen het meteen naar iemand die er verstand van heeft.

Posted in MyBlog | 16 Comments

Een van Gods werknemers.

Er is weinig meer over van mijn mannelijke stoerheid.
Vandaag werd ik thuisgebracht door een vrouw.
Ik was gaan fietsen met haar maar ik had mezelf een beetje overschat. Toen we ergens moesten omkeren wegens wegwerkzaamheden, lukte het niet meer om op te stappen.
Een behulpzame wegwerker tilde me van mijn fiets en zette me op mijn benen.
“Laat me maar, ik moet even rusten en daarna kom ik wel thuis” zei ik.
Maar dat vond ze geen goed idee.
Ze fietste terug naar huis om haar autosleutels op te halen en bracht me naar mijn flat.
Ze ging pas weg toen ik op een stoel zat.

Ze werkt voor het Leger des Heils en de gemeente heeft er voor gezorgd dat ze af en toe langs mag komen.
Alles wat ik ooit dacht te weten over dit soort hulp blijkt niet te kloppen.
Ten eerste heeft ze het helemaal nooit over God en ze ziet er niet uit als een heilsoldaat.
Ze is ook niet echt het prototype maatschappelijk werkster.

Ze is veel jonger dan ik. En daarom vrij lang. Ik vond haar niet eens buitengewoon knap, toen ik haar voor het eerst zag. Foutloos, maar onopvallend op een of andere manier.
Ik krijg geen kippenvel van haar stem.
Ze is getrouwd, ze heeft een gezin.
“Ze komt hier niet, omdat ze mij zo leuk vindt”, dacht ik.
“Wie ben ik, om haar uiterlijk te beoordelen ? ”
Ik durfde haar zelfs niet goed aan te kijken.
Maar ze komt dicht bij je. Toen ik vorige week de trap op liep in het park, voelde ik haar handen toen ze dacht dat ik zou vallen.
Vandaag weer.
Ik voel dingen, nog meer dan ik ze zie.
Ik voel aan een naald die in mijn arm gestoken wordt wie hem vasthoudt.

Vandaag zag ik haar eigenlijk voor het eerst goed. Het bankje waar we even gingen zitten was half begroeid met onkruid. Ze ging op de grond zitten, op de tegels. Ze is een mooie vrouw.

Posted in gezondheid | 6 Comments

Afdeling vieze ziektes.

Ik vind schimmels vaak best lekker smaken en ze doen ook hele nuttige dingen in de natuur, maar onder mijn teennagels vind ik ze irritant.
Ze hebben zich daar een half mensenleven geleden gevestigd en sindsdien ben ik niet meer trots op mijn voeten.
Alles heb ik geprobeerd om er af te komen. Niets helpt, want ze zitten veel te diep.
Een tijdje geleden heb ik de stoute schoenen ( die waarschijnlijk ook vol zitten met die krengen ) aangetrokken en ben ik naar de huisarts gegaan voor een middeltje.
Terbinafine.
3 Maanden slikken, en je bent of zelf dood, of die schimmel is dood.
Niet dus.
Er is in 3 maanden niets veranderd.
En dus stuurde de huisarts me door naar de dermatoloog.

Ik ben niet dol op het BovenIJ ziekenhuis.
Ik kan er naartoe fietsen, dat wel.
Maar ze hebben ruimte voor +/- 10.000 auto’s en 6 fietsen.
Naast het rookhok, aan de achterkant van het gebouw.
Ik hou meer van het OLVG, met zijn licht en ruimte. In het BovenIJ zit iedereen onzichtbaar weggestopt achter bakstenen muren.
Je komt natuurlijk niet voor je lol in een ziekenhuis, dus ik ging met mijn nieuwe patientenpasje naar de eerste verdieping. Dat ik een kwartier te laat was, vonden ze gelukkig niet zo erg.

Kamer 5.
Er waren 3 stoeltjes.
2 1/2 Waren ingenomen door een vrouw en een erg brede man.
“Je mag hier zitten hoor !” sprak de vrouw vrolijk.
“Je mag ook tussen ons in !”.
Ze zaten naast elkaar. Het was een grapje.
Eigenlijk zou ik 50% korting moeten krijgen in het openbaar vervoer, want ik heb meestal maar een halve stoel en ik weeg ook maar de helft van de gemiddelde reiziger.
“Ik bijt niet hoor” zei de man.
“O, gelukkig.” zei ik.
De meeste patienten zagen er op het oog wel fris uit.
Ik had het me erger voorgesteld.

Zo te horen aan de gesprekken deed de man iets mechanisch en daarvoor moest hij vaak naar het buitenland. Dat klinkt heel interessant, maar je bent voor die oliemiljardairs in feite een gastarbeider die dingen doet waar ze zelf hun neus voor ophalen. Zoals werken.
Misschien bestaat er wel een Arabische tegenhanger van de PVV. Willen jullie meer, of minder christenhonden ?

Ik zou het gezicht van de dokter niet kunnen omschrijven. Alle mannen lijken op elkaar, in mijn ogen. Kennelijk vond hij dat zelf ook, dus je kon hem aan zijn voeten herkennen. Hij droeg dure schoenen. Met een punt.
Maar het meest opvallend waren zijn sokken. Ik heb vroeger eens een leraar gehad waarvan wij dachten dat hij kleurenblind was, daar deed het me aan denken. Maar deze sokken leken een bewust statement.
Ik heb niet zulke grote voeten, dus ik kan als ik wil ook gewoon damessokken aantrekken en dat kost me geen cent extra, maar als je maat 45 hebt en er niet hetzelfde wil uitzien als iedereen, moet je flink veel geld uitgeven.

Eenmaal in de behandelkamer snapte ik dat niet iedereen voor zijn voeten komt. Ik mocht op een keukenstoeltje gaan zitten, maar de helft van de ruimte werd ingenomen door een soort tandartsstoel.
Als een vrouw gewapend met haar echtgenoot naar zo’n plek gaat dan weet je ook meteen wat ze heeft : een vaginale schimmelinfectie.
“Dat krijg je ervan als je zo dik bent en veel te krappe broeken draagt”, dacht ik.

De dokter hielp me snel uit de droom. Als je nagels niet groeien, zie je geen effect van een medicijn, hoewel de schimmel er wel degelijk dood van gaat.
Maar het hoeft helemaal geen schimmel te zijn, er zijn nog een heleboel andere huidziekten.
En de medicijnen die daarvoor bestaan zijn zo giftig dat je je moet afvragen of een cosmetisch probleempje daarmee verholpen moet worden.
Mensen doen vaak nogal spastisch over schimmels, maar de realiteit is, dat ze overal zijn.
Je kan ze met geen mogelijkheid ontlopen.
De meeste mensen hebben er geen last van, maar sommige mensen raken er door besmet. Het is die gevoeligheid die je ziek maakt. Vaak hebben zulke mensen binnen een half jaar na genezing weer een nieuwe besmetting.

Dat wist ik al.
Maar ik voel me nog steeds vies. Over 6 weken mag ik terugkomen om uit te zoeken hoe het nu echt komt en of er wat aan te doen is.

Posted in gezondheid | 4 Comments

Ik word beroemd !

Ik kreeg vandaag een telefoontje van Reade revalidatie.
Ik heb in 2015 volgeplakt met elektroden en onder het oog van 3 camera’s een paar rondjes gelopen over een soort catwalk. De artsen vonden de opnames zo goed dat ik gevraagd ben of ze getoond mogen worden aan een publiek van artsen in opleiding.
Het is niet helemaal de manier waarop ik gehoopt had beroemd te worden, maar dan heeft het in ieder geval nog nut gehad.
Want ik ben er zelf geen drol mee opgeschoten.
Na 2 vergeefse pogingen om mijn lopen met botox-injecties te verbeteren, heb ik een rollator aangeschaft.
En na een valpartij gevolgd door een bezoek aan de spoedtandarts, heb ik hem ook maar in gebruik genomen.
Normaal zou ik dit op MS-web zetten, maar daar ben ik een paar maanden geleden geband wegens brutaal. Je mag niet zeggen dat het MS-web forum vol staat met kwakzalverij. Vorige week is voor de zoveelste keer onweerlegbaar aangetoond dat ook CCSVI ( een ingreep waarbij de aderen in je hals opgerekt worden, zodat ze meer bloed doorlaten ) echt niet helpt.
“We’ve got this tension between science and social media,” researcher says
Nee, een dieet ook niet.
Echt niet.

Ik heb de gezelschapsdame van het Leger des Heils opgezegd. Ik heb even geen zin in gepraat. Ik ben nog steeds kwaad om S.
Ik voel me zo langzamerhand een aap in een dierentuin.
Op zich waardeer ik de bananen, maar die bezoekers kunnen me gestolen worden.

Ik ga heel langzaam vooruit met de elektrische fiets. Ik heb hem aangesloten op mijn computer, dus ik kan nu op afstand zien wat er naar het display gestuurd wordt en ik kan het fietslicht bedienen met mijn toetsenbord.
Volslagen nutteloos, maar de meeste mensen kunnen dit niet en daarom is het leuk.
Sparta heeft de informatie over zijn Ion systeem goed ingepakt in patenten, trade-secrets en non-disclosure agreements. Als je een batterij demonteert, gaat hij nooit meer werken, al doe je het nog zo voorzichtig. De droom van elke hacker. Ik heb geen zin om 500 euro uit te geven om er achter te komen welke signalen een gezonde batterij genereert.
Het is me na wat speuren op het web wel duidelijk dat kapotte elektrische fietsen idioten aantrekken zoals een lamp langpootmuggen aantrekt.
Ik ben bang dat dat mijn reputatie niet echt bevordert.
Ik vond een blog van iemand die schreef ( in een soort Nederlands dat ik nog niet kende ) over hoe hij extra batterijen aangesloten had om de actieradius te vergroten, compleet met foto’s van zijn net niet afgebrande huis.
Niet alleen idioten, overigens. Er was ook een TU ingenieur die erg nuttige informatie had, hoewel niet alles bleek te kloppen.

Posted in gezondheid | 10 Comments

Op wie ga jij stemmen ?

Ik zit de laatste tijd veel te kijken naar politieke debatten en interviews op straat en ik zie vaak dezelfde argumenten voorbij komen :

Als ik bij Marokkaanse vrienden thuis kom, trek ik mijn schoenen uit. Ik kom in hun huis, ik respecteer hun huisregels. Ik verwacht hetzelfde van immigranten die naar Nederland komen.

Het klinkt allemaal heel redelijk en rechtvaardig.
Maar het is een drogreden.
Er worden namelijk dingen met elkaar vergeleken die helemaal niet vergelijkbaar zijn.
Die mensen komen niet naar een huis waar de zittende bewoner voor 100 %
de eigenaar van is.
Ze komen naar een openbaar plein waar zij dezelfde rechten hebben als de mensen die er al op staan. Dat is de positie van iedereen die in Nederland geboren is of daar een verblijfsvergunning heeft.
Op een openbaar plein kun je je wel ergeren aan mensen die rare kleren dragen, lawaai maken of stinken, maar je hebt niet meer recht om op dat plein te zijn dan zij.
Op dat openbare plein gelden de regels van de openbare ruimte en het is de taak van de politie om die regels te handhaven.
Dezelfde politie die jou een bekeuring geeft, als jij je niet aan de afgesproken regels houdt.
“Ze” pikken niet onze banen in, net zo min als “ze” de laatste komkommer in de supermarkt inpikken. “Ze hebben net zoveel recht om die komkommer te kopen als jij.
De meeste komkommers werden overigens door je eigen buren gekocht.

Posted in MyBlog | 5 Comments

Wij vinden het jammer dat je weggaat

Sprak de automaat.
Geen idee waarom ik er naartoe moest om mijn abonnement te kunnen opzeggen. Die automaat is in feite een website die niet op het internet is aangesloten.
Als je afscheid komt nemen, ben je alleen nog van nut voor het leveren van management informatie.
Reden
je kan kiezen uit :
ontevreden over van alles / geldgebrek / medisch.
Als een mens achter een balie een formulier invult, zou hij “medisch” invullen, nu deed ik dat zelf. Die mens zou me vervolgens sterkte wensen met mijn ziekte.
Een automaat kan dat natuurlijk niet, dus die hoopte dat ” we je snel weer terug zullen zien “. Kunstmatige intelligentie heeft nog een lange weg te gaan.

Ik was naar een onbekende vestiging van de sportschool gefietst.
4 km.
Na een paar minuten leunen op een betonnen paaltje schuifelde ik op goed geluk naar de rechterkant van het pand, omdat ik daar af en toe iemand met een rugzak zag, terwijl er links alleen maar mensen haastig voorbij fietsten.
“Weet u waar de ingang van Basic-Fit zit ?”, vroeg ik.
De man wees achter zich.
Geen wonder dat er geen enkele fiets in dat fietsenrek stond. Binnen het hek van de parkeerplaats zag ik ze wel.
Maar niet veel.
De gemiddelde sportschoolbezoeker komt met de auto.
Het was volgens de website van Basic-Fit op dat moment “drukker dan normaal”.
Dus normaal is het binnen erg rustig. Het aandeel Basic-Fit zou ik niet kopen.

basic-fit
Sportscholen proberen te voorkomen dat mensen in de rij moeten staan, terwijl er op een ander moment apparaten niets staan te doen, want ze willen graag zoveel mogelijk verdienen aan hun investering.
Zo’n high-tech home-trainer kan wel 6.000 euro kosten.
Daarom is dat lidmaatschap zo duur. Het zou overigens nog 2 keer zo duur zijn als er echte mensen rondliepen.

Er zijn ook fietsen die wel vooruit komen en die kosten zelfs nieuw maar een fractie van een home-trainer. Bovendien bespaart een echte fiets je een buskaartje en een home-trainer niet.
Maar je kan wel nat worden en je kan vallen of aangereden worden. Je kan tegenwind hebben en een lekke band krijgen. En niemand ziet je.
Maar om een of andere reden vind ik het nog steeds leuk om mezelf te verplaatsen op een fiets. Het is niet alleen uit noodzaak of geldgebrek. Toen ik nog een auto had, zette ik hem in Bussum op de parkeerplaats, trok mijn vouwfiets uit de kofferbak en fietste door het bos en over de heide naar mijn werk in Zeist.

Nu ben ik thuis aan het prutsen aan een kapotte elektrische fiets die ik voor een appel en een ei gekocht heb. Ik probeer de techniek te doorgronden, zodat ik mezelf straks weer wat beter kan verplaatsen, zonder meteen leeg te lopen. Dat is ook nog eens gewoon leuk en interessant. Alles aan zo’n fiets werkt hetzelfde als bij een elektrische auto, maar een model X weegt ongeveer 2 1/2 ton en een elektrische fiets 25 kg.

Ik ben sinds een week weer alleen. Ook ik vond het jammer.

Posted in gezondheid | 7 Comments

Kortsluiting

OK, ik weet dat het gevaarlijk is en zo, maar ik heb nu eenmaal weinig geld en ik ben autistisch, dus ik doe dingen liever zelf dan dat ik vreemden toegang geef tot mijn huis.
Een paar weken geleden werd ik ‘s-morgens ( of was het al middag ? ) wakker en toen was er geen licht in de wc.
Vreemd.
Nieuw lampje er in.
Geen licht.
Een blik in de meterkast leerde dat er een zekering uit lag.
Ik heb nog zo’n ouderwetse, met smeltzekeringen.
Ik heb bij de Gamma weleens met een zekeringautomaat in mijn handen gestaan, maar een snel rekensommetje leerde me dat het ongeveer 3.000 jaar duurt voor je die aankoop terugverdiend hebt.
Ik draaide de schakelaar om en pakte een nieuwe zekering.
Pof !
Dat is vreemd ???
De schakelaar staat “uit” en toch klapt de zekering er uit ??
Die schakelaar is waarschijnlijk defect, dacht ik. Dat is niet zo best, je zal er maar op vertrouwen dat je de stroom uitgeschakeld hebt en dan alsnog ge-elektrokuteerd worden.
Er vanuit gaand dat de kortsluiting in de keuken moest zitten, haalde ik alle stekkers los en liep terug naar de meterkast.
Pof !
Nou moe ??
Dan zal het wel de TL-verlichting zijn.
Maar wat ik ook loshaalde, bij elke poging sprong de zekering.
Al gauw was ik door het doosje heen en moest ik naar de winkel voor een nieuwe.

Ik zag ook niets in de stopcontacten, alles was keurig droog.
Maar in de WC, achter de verwarmingsbuizen onder het plafond, hingen waterdruppels aan de lasdoos.
Bingo.
Huismeester ingelicht.
Er komt water uit het plafond en aangezien water altijd naar beneden stroomt, vermoed ik een probleem bij de bovenburen.
10 Minuten later was hij terug.
Yep, de bovenbuurvrouw heeft een nieuwe badkamer laten installeren en ze vond het zelf ook al vreemd dat er steeds water op de vloer stond.
Een week later was dat probleem opgelost.
Intussen ging ik een paar dagen naar Zeeland en ik besloot wat langer te blijven, vanwege het mooie weer. Zand, zon, zee, lekker eten en nergens aan denken.
Maar toen ik 6 weken later terug kwam, kon ik natuurlijk mijn kleren niet wassen en was er geen licht in de wc. De waterdruppels waren weg, maar de kortsluiting niet.

Ik baalde.
Mijn energie is al zo beperkt en dan is kamperen in je eigen huis geen pretje.
Wassen met de hand, koken bij het licht van een looplamp…
Ik kon natuurlijk een bedrijf bellen ( heb ik ook gedaan, dan krijg je iemand op je antwoordapparaat die je aanraadt de stekker van de waterkoker blablabla…… )
Het is nooit leuk als mensen denken dat je dom bent.
Het probleem is, dat ik niet kan bewijzen dat die kortsluiting veroorzaakt is door water. Het kan ook toeval zijn.
groepenkast
“Hoe moeilijk kan het zijn ?” dacht ik. De kortsluiting zit kennelijk in de groepenkast zelf. Als ik dat deksel er nu eens af haal, dan zie ik waarschijnlijk wel wat er aan de hand is.
Wel oppassen dat ik geen “hete” onderdelen aanraak.
Dus op een ochtend, toen het eindelijk eens niet zo grijs was dat je binnen het licht aan moest doen, heb ik de 3 zekeringhouders en de knoppen van de 3 schakelaars losgehaald en heb ik het deksel van de groepenkast gehaald.
Ik zag….
Helemaal niks.
Wel prachtig gekleurde oxides die je krijgt als 2 verschillende metalen in contact komen met water, maar niet een duidelijke oorzaak van een kortsluiting.
Nadat ik ongeveer 25 keer gecontroleerd had of er echt geen spanning op de metalen delen stond, ben ik maar eens wat weerstanden gaan meten.
De schakelaar die “uit” stond, was ook echt uit.
????
Er kan dus geen probleem in mijn installatie zijn ?
Aan de “hete” kant van de schakelaar was de weerstand tussen fase en nul 220 ohm. Ik had niet per ongeluk de meter op volts staan, er was echt een bijna-kortsluiting in de schakelaar zelf.
Wat nu ?
Die schakelaars worden al zeker 30 jaar niet meer gemaakt en hij is echt stuk.
Misschien kan ik hem nog wel maken ?
Dus ik schroefde hem los en bekeek hem nog eens goed.
Hij was erg vuil, maar hij leek ook verbrand.
Tegenwoordig zit alles hermetisch gesloten, maar vroeger kon je zelfs een schakelaar open maken.
Van binnen bleek hij inderdaad helemaal zwart en zat er een druppel gesmolten metaal aan een van de contacten. Zo ontstaat brand dus.

“En nu ?” dacht ik.
Nu heb ik een groepenkast met een gat er in en nog steeds geen licht in de keuken.
Ik kan de fasedraad rechtstreeks op de zekeringhouder schroeven, maar de nul-draad zat op de schakelaar die er nu niet meer is.
Wacht even.
Ik heb hier een hand vol resten van wat eens een schakelaar was.
Hier past een schroefje op waarmee ik een draad aan de nul-rail kan vastklemmen.
Even een stukje draad en een lasdop en vooral oppassen dat ik die fase-rail niet aanraak….

Ik heb het overleefd.
Het licht doet het weer en als ik zeker weet dat iemand anders het gaat betalen laat ik ooit een nieuwe groepenkast plaatsen. Ik hoop dat er voorlopig geen meteropnemer komt kijken en anders moet ik die knop even vastplakken met bison-kit 🙂

Posted in MyBlog | 8 Comments

Teveel zwaartekracht

Ik wilde vanmiddag even heel hard ” KUT! ” zeggen.
Ik heb een 2-e hands e-bike gekocht ( want geen geld voor een nieuwe ).
De heenreis met de trein van Amsterdam naar Apeldoorn ging best goed. Ik zou met plezier helemaal meegegaan zijn naar Berlijn, zo gerieflijk zijn die Duitse treinen.
De buschauffeurs in Apeldoorn zijn aardig, al moeten ze soms een extra rondje rijden wegens hoofd er niet helemaal bij.
De fiets oogde strak, ik was niet voor niets gekomen.
Terugfietsen ging ook nog wel, ook al had deze fiets nog niet de aangepaste trappers die ik nodig heb.
Maar toen kwam ik bij het station.
Waar is de deur ?
Je komt aan bij de achterkant.
Om een of andere reden is de achterkant van een gebouw meestal minder goed verzorgd dan de voorkant.
De voorkant is voor de toeristen, de achterkant voor de hoeren en de losers.
De laatste jaren wordt prostitutie door de gemeente zoveel mogelijk onzichtbaar gemaakt.
Alles mag, dat wel, zolang maar niemand het ziet.
Aan de achterkant van dit station was aan 2 soorten mensen gedacht :
– mensen met een auto die achterblijft op het station.
– mensen met een fiets die achterblijft op het station.
Ik hoor nooit ergens bij.
Ik wilde mijn fiets meenemen in de trein.
Eigenwijs liep ik in de richting van het spoor.
Ik laat me niet tegenhouden door barrières voor auto’s.
Aan het eind van de parkeerplaats zag ik een soort opening.
Shit, een trap.
“Is hier geen lift ?”, vroeg ik aan de eerste passant.
Hij haalde zijn schouders op.
“Nee” zei een andere.
Er zat een goot naast de trap, kennelijk bedoeld om met je fiets aan de hand naar beneden te lopen.
Ik twijfelde een tijdje, controleerde of de remmen goed werkten, en begon aan de afdaling.
Zodra het volle gewicht van de elektrische fiets op de helling stond, begon het voorwiel te glijden. Ik kon hem niet houden, ik heb soms al moeite met mijn bestek.
Hij kreeg vaart en viel halverwege de trap om.
Stukjes plastic spatten in het rond en er rolde iets verder de trap af.
De fiets zelf bleef gelukkig op het vlakke gedeelte liggen, maar de remkabels waren om het frame gewikkeld.
Een meisje kwam me helpen ( doe mij een wereld met alleen meisjes ).
“Als jij mijn tassen even draagt, dan neem ik die fiets”.
OK, ik was beneden.
Waar is die automaat waar ik een fietskaartje zou kunnen kopen ?
De ketting was er ook af gelopen.
Een andere reiziger hielp me hem er weer op te leggen.
Het was niet moeilijk, maar we hielden er wel 4 zwarte handen aan over.
Papieren zakdoekje. Je moet altijd papieren zakdoekjes bij je hebben, heb ik van mijn vriendin geleerd.
Er wilden meer mensen met de trein mee.
Ik liet 2 treinen aan me voorbij gaan, want ik wilde graag met dezelfde Duitse trein terug.
Dan hoefde ik niet over te stappen.
Jammer, als je vooraan staat en de fietswagon zit in het achterste rijtuig, ben je te laat als je niet hard kan lopen.
“Over een uur gaat er weer een”, dacht ik.
Die ging niet.
Een kwartier later nam ik een andere intercity. “Overstappen op de metro in Duivendrecht moet ook niet moeilijk zijn”, dacht ik. Er zit geen trap in een metro en in Amsterdam hebben alle stations liften.
Bij deze trein zat de ingang voor fietsen in de achterste deur, gelukkig niet te ver van waar ik stond.
Helaas ben ik altijd als laatste bij die deur, en vol is vol.
Gelukkig stapte er een conductrice uit, die probeerde te helpen.
Het was druk, maar gelukkig maakte niemand er een probleem van dat hij over 2 fietsen moest klimmen om bij de wc te komen.
Een kinderwagen moest bij elk treinstation even verplaatst worden om reizigers door te laten, maar dat vond ook niemand erg.

Ik ben ermee thuis gekomen.
Eigenlijk mogen fietsen niet mee naar boven, maar ik wilde het wel graag.
Ik kwam klem te zitten tussen mijn fiets en het kozijn, terwijl de elektrisch toegangsdeur met kracht probeerde te sluiten. Hij gaat alleen open als er iemand voor staat, niet als er iemand klem zit in de deuropening.
Waar is Popeye als je hem nodig hebt ?
Deur nummer 2 heeft ook elektrische spierballen, maar als je arm eenmaal binnen is kun je hem verslaan met een klap op de rode noodknop.

De fiets heeft een storing en daarom was het een koopje.
E0003 betekent : bezoek uw dealer.
Ik kan alles, dus ik kan elektrische fietsen repareren. Morgen begin ik.

149235762_1_big ( plaatje van een gelijksoortige fiets )
Posted in gezondheid | 3 Comments

Exit fysiotherapeut.

Ik ben een aantal weken onder behandeling geweest van een fysiotherapeut.
Doordat ik nogal vaak val en soms ongelukkig terechtgekomen ben, had ik last van stijve, pijnlijke rechterarm en schouder.
Dus ik ging naar de orthopeed. Die onderzocht mijn botten en spieren en concludeerde dat ze allemaal nog heel waren. Hij plaatste een injectie met een pijnstiller/ontstekingsremmer in de slijmbeurs van het schoudergewricht en stuurde me door naar de fysiotherapeut voor verdere behandeling.
Therapeut nr 1 dacht dat ik beter even bekeken kon worden door de schouderspecialist van de praktijk en die bleef me vervolgens behandelen.
Maar op een dag ging hij op vakantie en hij stuurde me naar zijn vervanger, therapeut nr 3.
Therapeut nr 3 vond de oefeningen van therapeut nr 2 geen goed idee, maar hij deed zelf meer : massage van de spieren rond het schouderblad. Het deed pijn, maar ik had wel de indruk dat het hielp.
Bij de derde behandeling begon hij over “dry needling”.
Wat dat precies was, wist ik op dat moment niet, maar ik weet wel dat naalden en ik geen vrienden zijn, dus die dry needling leek me geen goed idee.
Na enig lezen wist ik het wel : kwakzalverij en niet zonder risico.

Zo langzamerhand begon de hele praktijk me wat tegen te staan.
Ik ving bij de balie een keer een gesprek op, waarbij een therapeut een patient die vond dat hij klaar was probeerde te overtuigen om nog een paar keer langs te komen.
“Van uw verzekering mag u dit jaar nog 10 behandelingen laten doen. Het zou zonde zijn om het niet te doen, want u kunt ze niet meenemen naar het volgende jaar”.
Ik had niet de indruk dat het belang van de patient voorop stond.

Toen therapeut 2 terugkwam van vakantie, vertelde ik meteen dat de behandeling wat mij betreft voltooid was. 10 Minuten later stond ik buiten.
Ik voelde me helemaal niet meer schuldig over die oefeningen. 3 Keer per dag, 8 keer. Het kwam er nooit van.

Posted in gezondheid | 8 Comments

2-e Hands i-phone kopen ?

Ik zou het niet doen.
Ik zie regelmatig mensen hun oude i-phone te koop aanbieden.
Als je kijkt wat zo’n apparaat kan, vraag je je af waarom mensen er zelfs maar de helft van de vraagprijs voor over hebben.
Alsof alleen het Apple logo hem 2 keer zoveel waard maakt.
Alsof economische- en natuurwetten aan de producten van Apple voorbij gaan.
Alsof Apple-producten onkwetsbaar zijn voor hackers en nooit verouderen.

Op een forum beweerde iemand een keer dat zijn Mac onkwetsbaar was voor virussen en daarom superieur aan gewone PC’s met Windows.
3 Maanden later stond de wereld op zijn kop.
Het eerste virus voor de Mac was geïdentificeerd !
Ja duh.
Elke computer kan gehacked worden. Als je het maar hard genoeg probeert.
Dat Apple toen met zijn kleine marktaandeel niet interessant genoeg was voor virusmakers gaf de kopers het onterechte idee dat hun apparaat onkwetsbaar was.
Erger nog : door het aura van gebruikersvriendelijkheid hadden ze een hoog percentage gebruikers die geen flauw idee hadden wat er eigenlijk in zo’n mooi apparaat zat.
Gouden tandwieltjes, waarschijnlijk.

Apple is een sterk merk, zoals Coca Cola een sterk merk is.
Op de producten van beide merken zit een nogal forse marge, die voor een groot deel wordt uitgegeven aan marketing.
Verder is de strategie van Apple om zijn systemen gesloten te houden, d.w.z. een deel van de inhoud is geheim of wordt alleen door/voor Apple zelf gemaakt, zodat niemand het kan namaken.

Andere fabrikanten hanteren vaak de omgekeerde strategie : maak alle informatie openbaar, nodig de hele wereld uit om compatible of concurrerende producten te maken.

Hoe graag Apple ook wil dat je zijn producten niet kan vergelijken met die van andere fabrikanten, bij een telefoon is dat zo goed als onmogelijk. Een telefoon moet nu eenmaal werken binnen een openbaar netwerk. De meeste eigenschappen van een telefoon kun je meten of testen. Ik heb zelf een goedkope ( 100 euro ) smartphone en als ik de specificaties daarvan vergelijk met de i-phone 4 die tweedehands voor hetzelfde bedrag aangeboden wordt, dan zakt de i-phone door het ijs.
apple-bat
Wijlen Steve Jobs schept op over de prestaties van de i-phone 4 batterij

 

lumia550bat
De prestaties van de Lumia-550 batterij

 

Verschil :
– batterij kleiner en niet verwisselbaar
– geen 4G ( snel mobiel internet )
– kleiner scherm, minder pixels
– vrij trage processor met 1 core i.p.v. 4
– werkgeheugen 512 MB i.p.v. 1024
– geen micro SD-card slot (!)

– muziekspeler mist FLAC formaat ( Apple verdient graag nog wat aan je muziek )

Apple is misschien heel goed in het optimaliseren van hun software, maar zulke verschillen kun je met software niet wegpoetsen. Daar komt bij dat hun software waarschijnlijk het best werkt met de eigen nieuwste telefoonmodellen en minder goed met oudere apparaten, waar we in het verleden ook wel bewijzen van gezien hebben.
Op een kwade dag stopt de fabrikant helemaal met software-updates voor oude modellen. En dan maar hopen dat er geen beveiligingslek in de oude software zit.

De batterij van een smartphone slijt en het is een duur onderdeel. Bij de aanschaf van een tweedehands moet je dus in gedachten de kosten van een nieuwe batterij optellen ( geldt ook voor laptops )

Posted in Wordpress | 3 Comments

Knutselsmurf hengelt naar een baantje.

Er was een “meet & greet” georganiseerd voor mensen met een handicap.
2 Jaar geleden deed ik mee aan een mede door het stadsdeel Amsterdam Noord georganiseerde wedstrijd ” kom met een milieuvriendelijk idee “.

Ik had toen wel een idee, maar het ging de organisatoren naar spoedig bleek niet om het milieu ( dat was meer voor de franje ), maar om het stimuleren van bedrijvigheid.
Particulieren mochten zowiezo al niet meedoen, maar dankzij mijn KvK inschrijving kon ik naar binnen glippen. Vervolgens bleek de haalbaarheid van het businessplan eigenlijk het enige echte criterium. De deskundige jury had zich afgevraagd ” of dat niet ging stinken “, maar omdat ik zowiezo te weinig punten had vanwege geen externe financiers mocht ik niks komen uitleggen.
De hoofdprijs ging naar een idee waarvan ik vond dat het niet vernieuwend was ( een bestaand product een moderner uiterlijk geven ), maar over de financiering was wel nagedacht. ( Crowdfunding ).
Nu is het bij crowdfunding zo dat een project ook kan falen door gebrek aan financiers
( en dat was ook exact wat er gebeurde ), maar dat wist de jury toen nog niet.

Na deze ervaring had ik dus niet meer zoveel vertrouwen in alles wat de overheid met de beste bedoelingen over ons heen stort, maar als er echt banen uitgedeeld zouden worden wilde ik wel vooraan staan.
Dus ik spoede mij met de gekregen routebeschrijving en 10 kopietjes van een samengevat CV naar de bushalte.
Naar het station lukte nog wel.
Maar wat een pokke-eind is het lopen om in die metro te komen. Ik was blij dat ik zat.
Haltes vlogen voorbij.
Ik stapte uit bij station RAI en bestudeerde de plattegrond.
Lang.
Hier naar links, denk ik.
En dan over die zandhoop en door dat tunneltje.
Het lopen ging steeds zwaarder en mijn rollator kantelde bijna, omdat de weg nogal helde.
Ik zag alleen maar geparkeerde auto’s maar nog niets wat op de ingang van de RAI leek.
rai
Ik liep verder langs nog veel meer geparkeerde auto’s.
Bestelbusjes reden af en aan. Ik kon niet zien waar ik was, misschien aan de achterkant ?
Ik zag een bord met zowaar de naam van mijn event. Ingang L.
In de verte zag ik ingang C.
Een vrouw sprak me aan. “Ja, ik ga naar een banenmarkt voor invaliden, maar het is nogal ver lopen, ik had hier niet op gerekend”. Ze bleek onderweg naar hetzelfde event. Ze werkte voor de gemeente en had de opdracht een verslag van de banenmarkt te maken. “Meestal zijn die verhalen nogal positief”, zei ze. “Ik wil de werkelijkheid laten zien”.
Ik vertelde haar waarom ik zo moeilijk liep.
Ze bedankte me en liep voor me uit richting de ingang. Even later zag ik haar niet meer.
Plotseling naderde er een terreinauto van de RAI.
De bestuurder vroeg of ik een lift naar de deur wilde.
Ja, dat wilde ik wel. Het kostte me moeite om in te stappen. Ik liet me achterover op de stoel vallen, maar ik kreeg geen beweging in mijn benen. Ik sjorde er met mijn handen net zo lang aan tot ik ze in de auto had en de deur dicht kon.
En zo kwam ik toch nog op mijn bestemming.
Een man begon een verhaal af te steken over de draaideur die hij voor me had tegengehouden. Ik zei dat draaideuren vanzelf stoppen als ze je hielen raken, maar hij dacht dat hij mijn leven gered had. “Als u weer naar buiten gaat, wilt u ons dan waarschuwen ?”.
Binnen ging ik even op mijn rollator zitten. Pff.

Dat aardige meisje van daarnet was er ook.
“Ja, dat heb ik aan ze gevraagd”.
Zij had dus die auto geregeld.

Er stonden rijen tafeltjes waar mensen aan zaten. Op elk tafeltje stond een wit kaartje met viltstiftletters. ING, ABN-AMRO, IBM. Ik kreeg al snel in de gaten dat je met haviksogen de tafeltjes in de gaten moest houden en dan ernaartoe sprinten op het moment dat de vorige kandidaat klaar was. De meeste bezoekers waren daar erg goed in. Links werd een blind meisje door haar begeleider naar een tafeltje geloodsd. Naast me hoorde ik iemand vertellen dat hij autistisch was. Rechts zag ik 2 mensen aan een tafeltje gaan zitten. Nummer 2 stelde zich voor als zijn jobcoach. Ik slaagde er in een gesprek aan te knopen met iemand van de ABN-Amro. Helaas heb ik daar nog nooit voor gewerkt, maar hij wilde wel mijn CV.
Daarna sprak ik nog met mensen van Albert Heijn. Die zochten alleen mensen voor achter de kassa en je moest onder een of andere subsidieregeling vallen.
Weer iedereen bezet.
Een reïntegratiebureau. Daar heb je helemaal niks aan.
GVB. Dat vind ik nou een sympathiek bedrijf, maar ik wil geen tramconducteur worden met mijn postuur en gebrek aan sociale vaardigheden.
“Ja, we hebben ook andere functies…” OK, die was leuk.
Het was kwart voor vijf, een groot deel van de tafeltjes was al leeg.
Ik begaf me naar de uitgang. Ik mocht de sluis voor het personeel gebruiken, in plaats van de draaideur.
De bushalte was vlakbij de uitgang. “Java-eiland, waar ligt dat in godsnaam. O, wacht. Vanaf het Amstelstation kom ik er wel”. “Mooi, daar staat bus 37”. Een half uur later was ik thuis.

Posted in gezondheid | 3 Comments

Wat klopt hier niet ?

Ik hoorde net een interview met de schrijver van een boek over “de toekomst”.
Het was niet eens slecht; meestal gaat zoiets over een zorgeloze toekomst waarin robots al het werk doen en wij aan het strand liggen.
Deze was in ieder geval zo slim om te bedenken dat als 3/4 van de mensen geen werk heeft de wereld niet automatisch mooier wordt.
Robots in plaats van winkelbedienden, daar kon de interviewer zich nog wat bij voorstellen.
Maar een robot als rechter ? “Ik zou niet veroordeeld willen worden door een robot”. Zei hij.
“Ik ook niet”, dacht ik. “Maar ook niet door een mens.”
Vrijspraak door een robot kan natuurlijk ook.

De schrijver van het boek blaatte nog wat verder over de grote voordelen die de technologische vooruitgang ons gebracht heeft.
“In 1900 was de gemiddelde leeftijd van mensen 30 jaar”
Stervensleeftijd bron: Wikipedia

Yeah sure. In 1860 was de gemiddelde levensverwachting 37. Dat kwam door de grote kindersterfte. We worden niet zo heel veel ouder door technologie.
Die kindersterfte was misschien meer een gevolg van sociale omstandigheden dan een gebrek aan technologie. Weinig en slecht eten en dicht op elkaar gepakt wonen maken de kans op epidemieën erg groot.

Ik zou het boek “Alles wordt anders” van Dik Bijl in de winkel laten liggen en voor die 20 euro iets lekkers kopen.
De man vertelt je niks nieuws en hij checkt zijn feiten niet. Hij schrijft niet over de toekomst, maar over technologie ( 3D printers, zelfrijdende auto’s, kunstmatige intelligentie etc. ) van vandaag.
Daar kun je ook over lezen in de krant.

Posted in MyBlog | 2 Comments

Een rollator ?!

Er een kopen is minder moeilijk dan een gebruiken, denk ik.
Even kijken op internet.
Ze zijn niet eens lelijk.
Je kon ook gewoon een postbode zijn.

Ik laat het idee nog even zweven en de volgende dag ga ik op zoek naar een tweedehands rollator van hetzelfde model als ik gekocht zou hebben als ik rijk was.
Na nog wat meer lezen weet ik wat er allemaal kapot kan aan een rollator.
Niet zoveel, maar in tegenstelling tot een fiets waaraan je zo ongeveer alles kan vervangen voor niet teveel geld, worden nieuwe wieltjes voor rollators alleen tegen woekerprijzen aangeboden. En het zijn nu juist die wieltjes die na een paar jaar versleten zijn en vervangen moeten worden.
Ik ontdek het net op tijd om mijn bod op een oud beestje in te trekken en op zoek te gaan naar een zo goed als nieuw exemplaar. Ook dat is niet zo moeilijk, je wordt doodgegooid met gebruikte rollators. De kopers zijn meestal nogal gierig. Dom, want goedkoop is duurkoop, zo weet ik inmiddels van iemand die zich gespecialiseerd heeft in de reparatie van die dingen.

Ik val best wel op design, maar niet op design om het design. Grote wielen, die zijn nodig om te voorkomen dat je achter de kleinste oneffenheden blijft steken. Maar ook weer niet te groot, want dan heb je weer meer ruimte nodig. De remkabels moeten niet uitsteken, want dan blijf je achter takken haken. De wieltjes moeten stroef zijn in de dwarsrichting en niet te smal, maar makkelijk vooruit rollen. De rollator moet licht en opvouwbaar zijn, want je wil ermee in de bus kunnen stappen, maar hij moet niet slap zijn, want hij moet je volle gewicht opvangen als je struikelt. De remmen zijn van levensbelang.

Met alle eisen in gedachten kom je uit bij de duurdere merken. Goedkopere rollators zijn niet per sé slechter, maar ze zijn dan vaak slecht op te vouwen en nogal zwaar.
Er zijn 2 topmerken en misschien niet geheel toevallig komen ze beide ( Topro en Handicare ) uit Noorwegen en lijken hun producten van elkaar afgekeken. Ik kies voor een Handicare Gemino 20 ( ik had eerst de iets flitsender ogende 30 in gedachten, maar die heb ik gecancelled )
gemino
Zo zou het er dus uit gaan zien ( alleen heb ik meer en donkerder haar )

Zie hoe er nagedacht is over de details :
Bij het achterwiel zie je de rem. Die is zo gevormd dat als je met het wiel achter een deurpost dreigt te blijven haken, de rollator een duwtje opzij krijgt. Verder licht het ding op als een kerstboom in het licht van autokoplampen, etc. De ontwerpers hebben er een paar jaar geleden een prijs voor gekregen.

( “rollator” is een neologisme, een woord dat bedacht is voor iets dat vroeger niet bestond. De uitvinder was een Zweedse vrouw met polio )

Als een man hem had uitgevonden, had hij vast een motor gehad.
Even checken :
De uitvinder van de scootmobiel is Allan R. Thieme uit Bridgeport, Michigan.

Posted in gezondheid | 5 Comments

Een kladblok met toverkracht

Aanvullingen sinds 1-e publicatie

 

Sinds een week deel ik mijn lakens met een nieuwe laptop.
Ik haat Windows, dus dat zit er niet op.
Ik heb een chromebook gekocht.
Ik ben namelijk wel oud, maar niet van gisteren.
De halve wereld denkt dat tabletcomputers de toekomst zijn.
Dat klopt m.i. niet of in ieder geval zijn ze niet de nabije toekomst.
Het wachten is nog op computers die gebaren, gezichtsuitdrukkingen, spraak en geschreven tekst begrijpen, en tot die tijd moeten we het doen met het ouderwetse toetsenbord, als we onze computer iets willen vertellen. Een tablet heeft geen toetsenbord, dus gebruik je het aanraakscherm om hem dingen duidelijk te maken. Ik vind dat niet handig. Dan heb je een superhelder, scherp en contrastrijk scherm en dan dek je het voor de helft af met je ( vette ) handen. Of je koopt er een los toetsenbord bij voor een woekerprijs.
Een andere reden waarom de tijd nog niet rijp is voor tablets is de batterij. De batterij is net als bij elektrische auto’s nog steeds een probleem. Duur, snel leeg, na 2 jaar versleten en niet of moeilijk te vervangen.
Om die 2 redenen heb ik gekozen voor nog een keer een laptop. De tijd heeft niet stilgestaan sinds de aanschaf van de vorige, die het inmiddels niet meer zo goed doet. Eerst was de batterij versleten, toen kauwde de kat de voedingskabel doormidden en tenslotte ging er een geheugenmodule kapot.
De nieuwe laptop is in alle opzichten beter dan de vorige.

Een chromebook is een laptop die speciaal gemaakt is voor ChromeOS, het cloud-geörienteerde operating system van Google.
Windows is al heel oud en bedacht in de tijd dat computers grote kasten waren die op een bureau staan. Er was in die tijd nog geen internet. Alles werd uitgeprint en in de kast bewaard, naast de floppies met backups van de boekhouding. Die tijd ligt lang achter ons, we hebben nu internet en mobiele telefoons en zo, maar Windows blijft daar een beetje achteraan hobbelen. Microsoft zag de PC-revolutie aankomen en dat heeft ze groot gemaakt, maar tegenwoordig zijn het andere reuzen die de computerwereld beheersen. Een van die reuzen is Google, en dat heeft een alternatief bedacht voor Windows. In plaats van een “window manager” draait er op een Chromebook alleen een browser.
Andere programma’s draaien in de browser, het zijn allemaal extenties van Chrome. Bureaublad is anders dan bij Windows leeg. Google heeft goed gekeken naar wat er al was. Sommige dingen zijn geleend van Windows, andere doen weer aan Apple denken, bijvoorbeeld het feit dat Google aan de makers van Chromebooks voorschrijft hoe hun apparaat er uit moet zien. Ze hebben allemaal hetzelfde toetsenbord, waar je tevergeefs zoekt naar de functietoetsen. Functietoetsen zijn een erfenis uit de begintijd van personal computers en tegenwoordig gebruikt bijna niemand ze nog. Op de plaats van de functietoetsen heeft een Chromebook nu de back en forward toetsen voor de browser, een fullscreen toets, toetsen voor geluid en helderheid, etc.
Chromebooks zijn een nagel aan de doodskist van Microsoft. Om te beginnen zijn bijna alle applicaties gratis te downloaden uit de “Web Store” van Google, net zoals dat bij een telefoon met Android ( ook van Google ) werkt. Vaak zijn het zelfs dezelfde apps. Gmail is natuurlijk een app en verder is er een hele office suite. Een Chromebook heeft geen DVD-speler en ook geen harddisk. Er zit alleen een klein en goedkoop flash opslagmedium in. Eigenlijk is dat een SD-kaart, maar dan niet verwisselbaar. Dus niet eens een (duurdere) SSD-drive.
Chromebooks zijn daardoor gewoonlijk goedkoper dan laptops waar je windows op draait.
( Ik betaalde 329 euro, voor 399 euro kan ik vandaag een Windows laptop kopen die wel sneller is, maar een minder mooi beeldscherm heeft en eigenlijk gewoon afhankelijk is van het stopcontact )
Die interne opslag is alleen bedoeld voor je apps, het is de bedoeling dat je je gegevens opslaat in de cloud. Als je een Google account hebt, heb je gratis 15 Gb opslagruimte in de cloud. Bij aankoop van een Chromebook wordt die gratis voor een periode van 2 jaar vergroot met 100 Gb ( daarna $1,99 per maand ). Je kan dus overal ter wereld op je eigen chromebook of op een willekeurig apparaat met internettoegang bij je documenten. Om je een idee te geven hoeveel dat is : een foto uit je camera neemt ongeveer 5 Mb in beslag. Dus 200 foto’s is 1Gb, en 20.000 foto’s zouden die 100Gb helemaal vullen. ( Gealarmeerd door het succes van Chromebooks heeft Microsoft nu ook de Office-Suite online, met opslag in de cloud )
Een virusscanner heb je niet nodig bij een Chromebook. De BIOS software controleert bij het opstarten of de handtekening van Chrome-OS nog klopt. Als er een virusbesmetting is, wordt het OS opnieuw geïnstalleerd.
Nu heb ik thuis een NAS, een network attached storage, waar 1.000 Gb op past. Die wil ik natuurlijk graag blijven gebruiken. En dat blijkt te kunnen, in tegenstelling tot wat daar links en rechts over beweerd wordt. Je moet even een app installeren die Windows-shares toevoegt aan de filemanager. Dan zet je Windows filesharing aan op je NAS, en je bent in business. Niet zo fraai als met Linux ( nfs ), maar hij laat de folders en files zien, en ze openen nog ook. Met één kleine mits : de naam moet eindigen met een extentie. Bij linux hoeft dat niet, dus hij kan nu mijn kladjes niet openen. ( dat is afhankelijk van de app ) Verder is het zo dat Chrome-OS alle externe media opent in read-only mode. In Chrome-OS kun je alleen schrijven naar Google-drive, je opslagruimte in de cloud.

Betekent dat nu dat je helemaal niks kan doen zonder internetverbinding ?
Nee. Chrome-OS bewaart een reservekopie van bestanden die je maakt met Google apps op je ingebouwde opslaggeheugen. Zodra je weer online komt, worden interne opslag en cloud gesynchroniseerd. Je kan de “Downloads” folder gebruiken voor dingen die je alleen lokaal wil hebben.

Ik heb vaak recensies gelezen van chromebooks en die waren soms niet zo positief. Nu ik er zelf een heb, kan ik die recensies op waarde schatten : klinkklare bullshit.
Een laptop koop je niet als je video’s moet bewerken. De zware computer die je daarvoor nodig hebt, staat thuis of in een kantoor. Een laptop koop je om onderweg, in de trein of in je hotelkamer of in bed iets nuttigs te kunnen doen. Hij moet vooral niet te groot en te zwaar zijn.
1405678503
Mijn laptop is de acer-13 chromebook. Hij is plat, niet te groot en niet te klein ( ongeveer het formaat van een opgevouwen krant ) en hij weegt slechts 1500 gram. Niet helemaal toevallig vind je bij de MediaMarkt bijna geen Chromebooks en dan nog alleen onder een dikke laag stof. Er valt niet veel aan te verdienen.
Ondanks de lage prijs valt er weinig op het apparaat aan te merken. Het toetsenbord is van hoge kwaliteit, de luidsprekertjes ook. Het scherm heeft een HD resolutie. ( 1920 x 1080 ). Het is een LCD scherm met achtergrondverlichting. Er zijn betere schermen, want je moet er recht voor zitten en het contrast is maar gemiddeld, maar hee, dan ga je er toch recht voor zitten ? Als meer mensen in de ruimte het scherm moeten kunnen zien, dan zit er aan de achterkant een HDMI aansluiting voor een grote monitor of een projector o.i.d.
Wie graag naar films kijkt is waarschijnlijk beter af met een duurdere laptop, evenals de fanatieke gamer….
Had ik al gemeld dat je er 11 uur achter elkaar op kan werken voordat je de batterij weer moet opladen ?
Hij heeft 4Gb geheugen en 32Gb opslag. (en 2 USB 3.0 poorten en een SD-kaart gleuf . Die 4Gb is essentieel voor de snelheid; bij 2Gb schijnt de computer af en toe te haperen.

Het voordeel van de kast van een kleine laptop t.o.v. een tablet is dat er ruimte is voor de batterij. De elektronica is tegenwoordig zo klein, dat meer dan de helft van de systeemkast gevuld kan worden met batterij.
Bij apparaten op batterijen moet je bedenken dat de levensduur eindig ( om niet te zeggen kort ) is. We leven in een weggooitijd. Vroeger betaalde je 10.000 guldens voor je IBM-PC en die doet het nu nog, al kun je die floppies nergens meer krijgen. Tegenwoordig koop je om de paar jaar een nieuwe. Maar een ziektekostenverzekering kost zeker 4 keer zoveel en die gaat maar 1 jaar mee.

Nadelen van de Acer 13: ( * = nadeel alle chromebooks )

  • Geen licht onder het toetsenbord. Je nachtlampje moet dus aan blijven.
  • * Letters met accenten voer je op de Windows manier in. Ubuntu Linux doet dat veel beter, met de compose methode. Er is een extension voor de compose-methode
  • Geen Intel processor maar een NVidea Tegra. Daardoor is het uitgesloten om Windows of Windows-programma’s te draaien. De meeste Chromebooks hebben wel een Intel chip. ARM processors als deze zijn trager dan Intel processors, maar ze hebben een gunstiger stroomverbruik / prestatie verhouding en daarom zitten ze ook in tablets.
  • * Je oude printer aansluiten is niet zo makkelijk. Google heeft bedacht dat je overal moet kunnen printen, maar in ruil daarvoor is het wel duurder. Je printer moet toegang hebben tot de cloud, dus er moet intelligentie in zitten. Nieuwe printers kunnen dat vaak, maar oudere printers moeten d.m.v. een oude PC of een speciaal kastje verbonden worden met internet, voordat je kan printen. Aaarch ! Ik heb een laserprinter uit 1990 🙁
  • Een SSD zit er niet in en kan er ook niet in, helaas. Er kan ook niet meer geheugen bij.
  • WiFi is essentieel. Er is geen aansluiting voor een kabel.
  • * Bluetooth filetransfers naar de mobiele telefoon werken niet. Je telefoon als modem gebruiken kan ook niet.

Voordelen :

  • Geen ventilator ! Door het lage stroomverbruik van die NVidia chip heb je die niet nodig. Het apparaat blijft koel.
  • Heel de dag werken op één batterijlading.
  • * Supersnel starten en afsluiten, ideaal voor onderweg.
  • * Klik per ongeluk op de mail-bijlage “heelengvirus.exe” en er gebeurt niets.
  • Die grote touchpad is werelds ! Het is een multi-touch pad, d.w.z. hij snapt wat 2 vingers betekenen : scrollen.
  • * Je mag er Linux op zetten. Google biedt er zelfs hulp bij. Met Linux als 2-e OS kun je dingen die Chrome-OS niet kan, zoals externe media beschrijven.
  • Je kan hem gewoon openschroeven en dus ook (laten) repareren. Een tablet is meestal geplakt. Recyclen van het apparaat lijkt goed te doen. De ingebouwde batterij kost ongeveer 80 euro bij een webwinkel.

Om eens te proberen hoe het allemaal werkt, maakte ik dit document aan op mijn bureaucomputer en daarna heb ik het verder bewerkt op de laptop. Ik gebruikte hiervoor Google Docs. Ik had hetzelfde kunnen doen met Evernote, maar Docs is een betere tekstverwerker, terwijl Evernote meer geschikt is om informatie uit verschillende bronnen aan elkaar te linken. Nu het document klaar is, ga ik het publiceren op mijn WordPress blog. Niet met knippen en plakken, maar in één keer vanuit het document. Daarvoor heb ik net de app Docs to WordPress geïnstalleerd. (*)
(*) Helaas werkt het nog niet; bij andere mensen werken dingen meteen en ik moet altijd een probleem oplossen.Het lijkt aan mijn blog te liggen.

Ik heb ook de procedure gevolgd om Ubuntu Linux op de Acer 13 te installeren. Het is gelukt, maar het is niet voor de beginner. Het kostte me zeker 3 uur. Het zijn 2 uitersten. Chrome-OS is het meest gebruikersvriendelijke en veilige OS dat ik ken, terwijl je voor het installeren van Linux op een Chromebook een terminalvenster moet starten en zeer lange commando’s foutloos moet intypen. Eén letter verkeerd en je kan je hele apparaat terugzetten naar fabrieksinstellingen.

Conclusie :
Een apparaat waar maar heel weinig op aan te merken is. Hij is bijna zo mobiel als een tablet, maar je kan er veel beter op werken.
13,3 Inch is precies de goede maat, want zo past er een volwassen toetsenbord in en kun je het scherm goed lezen, terwijl hij goed in je tas past en niet te zwaar is.

Posted in MyBlog, Wordpress | 6 Comments

Schijnveiligheid verkopen.

Vorige week liep ik in een rokje door de stad, om te protesteren tegen het goedpraten van sexueel geweld tegen vrouwen.
Wat een stel mietjes, vonden diverse PVV-aanhangers.

verzetsspray

Vandaag zag ik Geert Wilders die op straat spuitbusjes rode verf stond uit te delen.
Wat een held.
Het punt dat hij probeerde te maken is simpel te weerleggen :
Hij zegt dat hij liever pepper-spray had willen uitdelen, maar dat dat in Nederland niet mag, terwijl het in Duitsland wel legaal is.
Dat toont toch alleen maar aan dat legalisering van pepper-spray niet helpt tegen sexueel geweld ?
Net zo min als legalisering van vuurwapens zou doen.
Ik heb het aantal verkrachtingen per 100.000 inwoners in de VS vergeleken met het aantal in Nederland.
Het zijn er 3 x zoveel ( ! )
Hoeveel Syrische vluchtelingen wonen er in de VS ?
Hoeveel vrouwen in de VS hebben een pistool in hun handtasje ?

Als je weleens overvallen bent, dan weet je dat het wapen van de overvaller de verrassing is.
Zonder dat wapen is hij kansloos.
Een cursus zelfverdediging heeft dus meer nut dan een spuitbusje.
Zulke spuitbusjes zijn verkrijgbaar in vage webshops, voor fantasieprijzen : in Nederland 2 keer zo duur als in Engeland.

Natuurlijk niet in een normale winkel die spullen verkoopt waar je wél wat aan hebt.
Een sticker voor op je ruit : “beveiligd tegen inbraak”, hebben ze vast ook.

Ieder mens heeft al een wapen dat gegarandeerd 4 rode strepen op een gezicht achterlaat en tegelijk een DNA-monster van de dader neemt.
En een luide sirene.
Het eerste dat de aanvaller probeert, is dus die 2 uit te schakelen.
Dan heb je niet veel aan de wetenschap dat er een spuitbusje in je tas zit.

Wat je ziet aan de cijfers, is dat de kans om verkracht te worden zowel in de VS als in Nederland al 20 jaar daalt.
Wat zou je daaruit kunnen concluderen ?
Zonder veel bewijs ga ik er van uit, dat de toegenomen pakkans veruit de meeste invloed heeft. Er is meer bloot op televisie en op straat, er zijn minder geheimen.
Gezinnen worden kleiner, kinderen worden gelijkwaardiger opgevoed.
Iedereen die terug wil naar vroeger ( toen werd er juist meer verkracht, in plaats van minder ) moet zijn argumenten nog maar eens overdenken.

Posted in MyBlog | 6 Comments

Bij de rechtbank

Het gebouw is lelijk.
Sterker nog, het is het allerlelijkste gebouw dat ik ooit van binnen gezien heb.
Aan de buitenkant straalt het al een abattoir-achtige troosteloosheid uit, en dat wordt eenmaal binnen nog sterker.
Alles aan dit gebouw heeft een hekel aan mensen.
De ingang is niet te vinden.
Een paar pictogrammen wijzen naar een deur die niet open gaat.
“Nee, u moet hier links de hoek om en dan de trap op” zeggen twee rokers die naar buiten verbannen zijn.
Wat een contrast met het ziekenhuis waar de enorme draaideur iedereen van harte welkom heet.
Deze draaideur lijkt juist gemaakt om mensen buiten te houden.
Er past maar één persoon tegelijk in een segment, en die moet niet al te dik zijn.
En ook geen wandelstok hebben en wel graag doorlopen.
De deur bonkt ongeduldig tegen mijn hielen.
Ik blijf even beledigd staan, maar nu kan de man achter me ook niet naar binnen.

De hal doet denken aan een vliegveld.
“Alles op de lopende band a.u.b.”
“Heeft u een brede riem aan ?”
Ik laat hem zien.
“Nee, die hoeft niet af.”
“Kunt u een klein stukje lopen zonder stok ?”

Ik laat zien wat ik kom doen.
“1-e Verdieping, balie E-6”
Ik zie daar in de verte iets dat op een liftkoker lijkt.
Ja, dat is een lift en ik mag er in.
Keuze uit een paar kleine knopjes.
“1”
Ik stap uit de lift en zie verderop een balie.
Maar er staat “E-7” op.
“Waar is balie E-6 ?”
“Die is op de eerste verdieping”.
“Waar ben ik dan nu ?”
“Op -1. De lift is daar”.

Ok, herkansing.
Er stappen 2 dames in, althans, dat proberen ze.
Maar het liftje is zó klein, dat ik weg moet bij de knopjes, anders past nummer 2 er niet bij.
“Waar moet u heen ?”
“Naar de 1-e verdieping, balie E-6”.
“O, dat is onze afdeling”.
Balie E-6 vertelt me dat ik in de buurt van de “bruine zaal” moet plaatsnemen.
Gek, alles heeft hier dezelfde kleur. Maar gelukkig zitten er bordjes op de deuren.

Vreemd, daar zit een advocaat met zijn cliënt, en daar zitten ook mensen. Zou de advocaat van de gemeente niet gekomen zijn ?
Misschien is de zaak niet meer interessant voor ze, omdat ik niks meer te winnen heb.
Wat duurt het allemaal lang.
Ze laten je toch niet een half uur van tevoren komen ?
Ik dacht dat ik juist te laat was. Het was een pokke-eind lopen vanaf dat station.
Ik zoek mijn leesbril en trek de brief uit mijn tas.
Ah !
Het is om 10:30. Ik wilde om 8:15 van huis om er een half uur te vroeg te zijn, dat werd dus uiteindelijk 5 minuten te laat, maar ik blijk me een uur vergist te hebben.
Over een half uur ben ik pas aan de beurt.
Hopelijk zit alles wat ze willen weten wel in die tas.
Ik heb tijd genoeg om mijn papieren te ordenen en een foto te maken.
Dat mag vast niet 🙂

rechtbank

Eindelijk verschijnt de advocaat van de gemeente ten tonele. Ze doet niet vijandig.
Nee, ze weet niet waarom de zaak niet geseponeerd is. “Dat had u zelf moeten aanvragen”.
Na enig heen en weer praten begrijpt ze het wel.
De gemeente gaat er van uit dat ik nog steeds een uitkering per 2 februari wil, wat helemaal niet zo is.
Ik had alleen bezwaar tegen de veel te hoge schatting van mijn eigen geld, waardoor ik zou verhongeren voor ik een uitkering kreeg.
Maar die heb ik nu, en ik heb met terugwerkende kracht nog 3 maanden extra gekregen.

Binnen lijkt het een soort klaslokaal met heel weinig bankjes.
De rechter en de griffier zitten boven ons, ik mag links plaatsnemen en de advocaat van de gemeente rechts.
Erg formeel gaat het allemaal niet.

De rechter stelt een aantal vragen.
De gemeente heeft het recht om alles wat op je bankrekening staat als van jou te beschouwen. ( dat is kort door de bocht, er kunnen bijzondere omstandigheden zijn, volgens de wet ).
Ze wil weten waarom ik niet aangetoond heb hoe groot mijn schuld was.
Ik weet de antwoorden wel uit mijn hoofd, maar ze wil weten waar dat dan in het dossier zit.
Oeps, ik moet snel bladeren, straks verliest ze haar geduld en dan krijg ik nog ongelijk.
Het zijn minstens 300 pagina’s….
Hier zijn de mails…
Dit is niks, dit ook niet, dit niet…
Hier staat het. Ik lees het even voor.

“Dat is wel een heel ongebruikelijke manier” protesteert de advocaat.
Ze is het wel met me eens dat sommige procedures niet helemaal zijn zoals ze ze zelf gemaakt zou hebben.
En dat haar collega een beetje horkerig overkomt, maar dat hij in private heel aardig is.
“Wat wilt u van mij ? ” vraagt de rechter.
“Ik kan de gemeente niet dwingen u excuses aan te bieden”.
“Wat mij betreft kan de zaak geseponeerd worden, ik heb immers al alles gekregen waar ik recht op had”.
Ik zou graag zien dat de advocaat mijn verhaal gebruikt voor het verbeteren van procedures.

We verlaten de zaal en ik geef de advocaat een hand.

Posted in MyBlog | 2 Comments

Knutselsmurf in een rokje.

Zaterdag op het Spui in Amsterdam.
rokjesdagHet weer leek het feestje te gaan bederven ( natte sneeuw ), maar in de middag brak de zon door.
Helaas voor mij ging de groep in optocht naar een andere plek en kon ik ze niet bijhouden.
Ik had geen rokje, maar de organisatie had er een paar gekocht en die kon je lenen.
Helaas++ hadden ze in hun oneindige wijsheid maat L gekocht terwijl de meeste mannen smalle heupen hebben, dus ik moest dat ding constant met één hand vasthouden.
Ik zag er beter uit zonder dat rokje met alleen een lang T-shirt, maar dat trok misschien wel erg de aandacht. Bovendien werkte het weer niet mee.
Toen ik de groep helemaal kwijt was, nadat ik was gevallen over een putdeksel, heb ik mijn broek weer aangetrokken en ben ik naar een tramhalte gelopen.
Dat was nog flink ver. Ik kwam helemaal kapot, strompelend thuis.
Met het rokje nog ergens rond mijn middel.
Het is van H&M, het kostte 4,99 dus de totale actie heeft de Jonge Democraten slechts 100 euro gekost.
Niet slecht, want het staat in alle kranten en op de site van de NOS.
Dat ze bij GeenStijl niet snappen waar de actie voor bedoeld was ( ze zien ons als een stel mietjes waar “de buitenlanders” niet van onder de indruk zullen zijn ), doet daar niets aan af.
Je kan je achter je toetsenbord wel voordoen als Rambo XL, maar de wereld draait om mensen die iets doen.
De hele actie was bedoeld om types die menen dat vrouwen het over zichzelf afroepen te laten zien dat het een onzinnig argument is.
En ga maar eens als gegarandeerd mikpunt van spot door een straat vol bezopen Britse toeristen lopen, als je denkt dat er alleen om iemand op zijn bek te slaan lef nodig is.

NOS
AT5

Posted in MyBlog | 5 Comments

“Ik heb gewonnen.”

Ik kreeg vandaag een vreemd briefje van de gemeente Amsterdam.
Een beslissing op mijn laatste beroep tegen de opgelegde strafkorting.
“Wij hebben besloten uw bezwaar niet-ontvankelijk te verklaren”
Hoe kan dat nou ?
Zelfs hun eigen afdeling bezwaar vond toch dat ik op zijn minst gedeeltelijk gelijk heb ?

“De gemeente Amsterdam heeft middels het besluit van 9 december 2015 het bestreden besluit van 28 oktober 2015 ingetrokken. Dat betekent dat de opgelegde maatregel van 100% is komen te vervallen.
Verder is met het besluit van 9 december 2015 aan u meegedeeld dat u recht heeft op een uitkering met ingang van 30 juni 2015.”

Huh ?
Ze hebben alleen maar toegezegd de aanvraag opnieuw in behandeling te nemen, omdat ik geen kans had gekregen aanvullende informatie te verstrekken.
Dat was 6 weken geleden. Daarna heb ik niets meer gehoord.
Toch maar even mijn bankrekening gecontroleerd.
Het klopt. Ik heb vorige week een zak geld van de gemeente gekregen, dus ik heb niets meer te klagen.

Zo doe je dat dus.
Je geeft je fout niet toe, maar je koopt de klacht af.

Posted in MyBlog | 9 Comments

Gratis dode mus voor arme mensen.

dode_mus

We hadden al het “gratis paspoort voor mensen met een uitkering” dat je alleen kon bemachtigen door een uitkering aan te vragen, waarvoor je een paspoort nodig had.
En nu worden de Amsterdamse armen opnieuw verwend met een voordelige ziektekostenverzekering.
Een van de voordelen is, dat je het eigen risico gespreid in 12 delen vooraf kan betalen.
Als je geen kosten maakt, krijg je het geld automatisch terug.
Wow !
Dat is echt een enorme lastenverlichting.

Om in aanmerking te komen mag je
a Niet te veel verdiend hebben in 2014.
b In 2014 niet meer dan 5800 euro spaargeld gehad hebben.

Jammer.
Ik ben best wel arm, maar ik leefde heel 2014 van mijn eigen geld.
Ik zit waarschijnlijk heel 2016 in de bijstand, maar ook over een jaar kom ik nog niet in aanmerking.
Misschien in 2018, als de regeling dan nog bestaat.

Bedankt hoor, hoofd armoedebestrijding Harro Hoogerwerf.
Geeft niks, ik had het na 5 minuten al door en ik moet morgen toch naar de oud-papierbak.

Posted in MyBlog | 9 Comments

Edelachtbare

Ik lig wakker.
Op zoek naar het argument dat de advocaat van de tegenpartij doet beseffen dat ze verloren heeft.
Dat éne zinnetje dat verder debatteren overbodig maakt.

Vrijdag is het zo ver.
Ik ken het verweer van de gemeente uit mijn hoofd. Het hele pak.
Ik heb zelf alles digitaal aangeleverd bij de rechtbank.
Een week vóór de zitting stuurde de gemeente nog een aanvulling.
Oeps, sorry. Die laatste pagina waren we vergeten.
En de klager heeft een klein beetje gelijk, maar niet zo gelijk als wij.

Maar wel genoeg om mij gelijk te geven in bezwaar nr 3 uit een serie van 4, bedenk ik.
Daar gaat je strafkortingsmaatregel.
Wij zien uw zoveelste excuusbrief met belangstelling tegemoet.

Ze sturen een advocaat om hun rekensommetje te verdedigen.
Ik neem een printje van mijn spreadsheetprogramma mee voor die van mij.
Ik ben benieuwd of OpenOffice Calc volgende week een update nodig heeft.

Posted in MyBlog | 3 Comments

Klein leed

Aaahh !
Ik lag op de grond, mijn wandelstok nog in mijn hand.
Weer gevallen, terwijl ik nog zó op mijn voeten had gelet.
Van alle kanten kwamen mensen op me af.
‘Hij viel opeens !’
Een dokter kwam aangelopen, zijn witte jas fladderde om zijn benen.
‘Wat gebeurde er ?’
2 Mensen probeerden me overeind te trekken, maar mijn benen hadden geen kracht.
‘Hoort u bij hem ?’
‘Nee’
Ik vertelde de dokter dat ik MS heb en dat ik wel vaker zomaar val.
Ik voelde nu hoe ik de grond geraakt had.
Het leek wel of mijn sleutelbos een gat in mijn dijbeen geslagen had, zo gloeide het.
Mijn hand deed pijn en mijn nek ook.
Ik schaamde me en ik kon wel janken.
‘Wil je wat drinken ? Water, thee, chocolademelk ?’

Buiten regende het.
Er had zich een plasje water verzameld in de gleuf van mijn fietszadel.
Getver.
Ik de lucht riepen de kraaien boven het Oosterpark.
Hun vaste ritueel, voordat ze gaan slapen. Ik weet alles van kraaien.
Opeens zag ik een rat. Het leek alsof hij iets zocht tussen de fietsen.
Hij verdween onder het hek door tussen de struiken.
Het was niet dat hij er angstaanjagend uitzag, het leek een wild konijn, maar dan slanker.
Het was het contrast met het steriele ziekenhuis, 20 meter achter me, dat me verraste.
Even opletten nu, ze rijden je hier zo plat, dacht ik.

Het had kunnen gebeuren, 10 minuten later.
Ik moest stoppen en worstelde om mijn voet uit de toe-clip te krijgen.
De bel van de tram rinkelde.
Te laat om te remmen, dus ik probeerde hem voor te blijven.
Geen idee of hij moest remmen. Ik weet niet hoe het klinkt als een tram remt.
Ik verdien het niet om aangereden te worden, ik heb al genoeg klappen gehad, dacht ik.

Ik wilde alleen nog slapen.

Posted in gezondheid | 13 Comments